همان‌گویی (معنی‌شناسی)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

همانگویی (به انگلیسی Tautology، برگرفته از واژه‌های یونانی tauto= "همانند" و logos= "نام" ) در معنی‌شناسی، یکی از روابط مفهومی در سطح جمله است که دراصل کاربرد حشو درون جمله به حساب می‌آید. برای مثال در جمله‌های:

  1. شیراز شیراز است.
  2. آدم گرسنه گشنه است.
  3. پدرم مذکر است.

همانگویی درجمله اول از طریق تکرار، درجمله دوم با استفاده از واژه هم معنی و در جمله سوم با کاربرد شرط لازم و کافی تحقق یافته‌است (بسیاری از زبان شناسان تنها نمونه‌هایی نظیر مثال اول را همانگویی می دانند).

منابع[ویرایش]

  • صفوی، کورش. (۱۳۹۰). درآمدی بر معنی‌شناسی (چاپ چهارم). تهران: انتشارات سوره مهر.

جستارهای وابسته[ویرایش]