لحیم‌کاری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
لحیم‌کاری با کمک سیم

لحیم‌کاری (به انگلیسی: Soldering) فرایند اتصال دو قطعه به یکدیگر از طریق ذوب و انجماد یک آلیاژ زود ذوب را می‌گویند. در لحیم کاری (برخلاف جوشکاری) فلز پایه ذوب نمی‌شود و فقط فلز لحیم یا پرکننده ذوب می‌شود.

کاربرد فلز مذاب برای چسباندن سطح یک فلز جامد به سطحی دیگر با استفاده از پدیده نفوذ انجام شده و به کمک یک محلول شیمیایی عملی می‌شود.

لحیم‌کاری بر دو نوع نرم و سخت انجام می‌پذیرد که اختلاف ایندو در دمای انجام‌است.

لحیم کاری سخت فلزات[۱][ویرایش]

واژه لحیم کاری سخت مجموعه ای از فرایندها را در بر می گیرد. در این فرایندها از یک ماده پرکننده استفاده می شود، سپس مجموعه مواد پایه و فلز پرکننده تا دمای بالاتر از دمای لیکوئیدوس فلز پرکننده و کمتر از دمای سالیدوس مواد پایه حرارت داده می شود. فلز پرکننده لحیم کاری سخت فضای بین سطوح مجاور اتصال را از طریق نیروی موئینگی پُر می کند.

دمای لحیم کاری سخت معمولا به دمایی اطلاق می شود که ماده حرارت داده می شود تا فلز پرکننده به راحتی پخش شود. این تعریف فرایند لحیم کاری سخت را زا سایر فرایندهای لحیم کاری نرم و جوشکاری متمایز می کند. فرایند لحیم کاری سخت و نرم ویژگی های مهم و مشترکی دارند، اما اصطلاح لحیم کاری سخت مربوط به فرایندهای اتصال دهی است که بالاتر از 450 انجام می شود

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. User, Super. «ایران بریزینگ | مرجع تخصصی بریزینگ ایران». www.iranbrazing.com. بازبینی‌شده در 2018-07-25.