جوشکاری با پرتو الکترون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

جوشکاری با پرتو الکترون (به انگلیسی: Electron-beam welding) نوعی فرایند جوشکاری ذوبی است که در آن پرتویی از الکترون‌های پرسرعت به محل تلاقی دو قطعه تابانده می‌شود تا اتصال ایجاد گیرد. با تبدیل انرژی جنبشی الکترون‌ها به گرما، قطعات ذوب شده و به یکدیگر اتصال داده می‌شوند. معمولاً برای جلوگیری از اتلاف و پراکندگی الکترون‌ها، این عملیات در محفظه خلاء انجام می‌شود.

تاریخچه[ویرایش]

جوشکاری با پرتو الکترون توسط فیزیکدان آلمانی، Karl-Heinz Steigerwald در ۱۹۴۹ توسعه داده شد.[۱] همچنین این اختراع به James T. Russell دانشمند آمریکایی نیز نسبت داده می‌شود.[۲][۳][۴]

منابع[ویرایش]

  1. https://www.researchgate.net/publication/301915302_Electron_beam_welding_-_Techniques_and_trends_-_Review
  2. Brier Dudley (2004-11-29). "Scientist's invention was let go for a song". The Seattle Times. Retrieved 2014-07-24.
  3. "INVENTOR AND PHYSICIST JAMES RUSSELL '53 WILL RECEIVE VOLLUM AWARD AT REED'S CONVOCATION" (Press release). Reed College public affairs office. 2000. Retrieved 2014-07-24.
  4. "Inventor of the Week - James T. Russell - The Compact Disc". MIT. December 1999. Archived from the original on April 17, 2003.