پرش به محتوا

آلفوزوسین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
آلفوزوسین
داده‌های بالینی
تلفظ‎/ælˈfjuːzoʊsɪn/‎ al-FEW-zoh-sin
نام‌های تجاریUroxatral, others
AHFS/Drugs.commonograph
مدلاین پلاسa64002
داده‌ها
رده‌بندی داروهای
بارداری
  • استرالیا: B2
    روش مصرف داروخوراکی
    کد ATC
    وضعیت قانونی
    وضعیت قانونی
    داده‌های فارماکوکینتیک
    زیست فراهمی۴۹٪
    پیوند پروتئینی۸۲–۹۰٪
    متابولیسمکبد (به واسطه CYP3A4)
    نیمه‌عمر حذف۱۰ ساعت
    دفعمدفوع (۶۹٪) و ادرار (۲۴٪)
    شناسه‌ها
    • (RS)-N-[3-[(4-Amino-6,7-dimethoxy-quinazolin-2-yl)- methyl-amino]propyl] tetrahydrofuran- 2-carboxamide
    شمارهٔ سی‌ای‌اس
    پاب‌کم CID
    IUPHAR/BPS
    دراگ‌بنک
    کم‌اسپایدر
    UNII
    KEGG
    ChEBI
    ChEMBL
    CompTox Dashboard (EPA)
    ECHA InfoCard100.108.671 ویرایش در ویکی‌داده
    داده‌های فیزیکی و شیمیایی
    فرمول شیمیاییC19H27N5O۴
    جرم مولی۳۸۹٫۴۵۶ g·mol−1
    مدل سه بعدی (جی‌مول)
    • O=C(NCCCN(c2nc1cc(OC)c(OC)cc1c(n2)N)C)C3OCCC3
    • InChI=1S/C19H27N5O4/c1-24(8-5-7-21-18(25)14-6-4-9-28-14)19-22-13-11-16(27-3)15(26-2)10-12(13)17(20)23-19/h10-11,14H,4-9H2,1-3H3,(H,21,25)(H2,۲۰٬۲۲٬۲۳) ✔Y
    • Key:WNMJYKCGWZFFKR-UHFFFAOYSA-N ✔Y
      (صحت‌سنجی)

    آلفوزوسین (انگلیسی: Alfuzosin) (با نام تجاری Uroxatral) دارویی از کلاس مسدودکننده‌های α۱ است که برای درمان هیپرپلازی خوش‌خیم پروستات (BPH) استفاده می‌شود.[۱]

    این دارو به عنوان یک آنتاگونیست گیرنده آدرنرژیک α۱، با شل کردن ماهیچه‌های پروستات و گردن مثانه عمل می‌کند و ادرار کردن را آسان‌تر می‌کند.

    آلفوزوسین در سال ۱۹۷۸ ثبت اختراع شد و در سال ۱۹۸۸ برای استفاده پزشکی تأیید شد.[۲] در ایالات متحده آمریکا برای هیپرپلازی خوش‌خیم پروستات در سال ۲۰۰۳ تأیید شد. این دارو در سال ۲۰۱۹، با بیش از ۱ میلیون نسخه، سیصد و بیست و هفتمین داروی رایج تجویز شده در ایالات متحده بود.[۳][۴]

    اثرات جانبی

    [ویرایش]

    شایع‌ترین عوارض جانبی سرگیجه (به دلیل افت فشار خون وضعیتی)، عفونت دستگاه تنفسی فوقانی، سردرد، خستگی، و اختلالات شکمی است. عوارض جانبی شامل درد معده، سوزش سر دل و گرفتگی بینی است.[۵] اثرات نامطلوب آلفوزوسین مشابه اثرات تامسولوسین است به استثنای انزال رتروگراد.[۶]

    منابع

    [ویرایش]
    1. ↑ Lepor H (August 2016). "Alpha-blockers for the Treatment of Benign Prostatic Hyperplasia". The Urologic Clinics of North America. 43 (3): 311–23. doi:10.1016/j.ucl.2016.04.009. PMC 2213889. PMID 27476124.
    2. ↑ Fischer J, Ganellin CR (2006). Analogue-based Drug Discovery. John Wiley & Sons. p. 455. ISBN 9783527607495.
    3. ↑ "The Top 300 of 2019". ClinCalc. Retrieved 16 October 2021.
    4. ↑ "Alfuzosin - Drug Usage Statistics". ClinCalc. Retrieved 16 October 2021.
    5. ↑ "Alfuzosin". مدلاین پلاس. کتابخانه ملی پزشکی ایالات متحده آمریکا. 15 April 2016.
    6. ↑ Liu C, Zeng G, Kang R, Wu W, Li J, Chen K, Wan SP (2015). "Efficacy and Safety of Alfuzosin as Medical Expulsive Therapy for Ureteral Stones: A Systematic Review and Meta-Analysis". PLOS ONE. 10 (8): e0134589. Bibcode:2015PLoSO..1034589L. doi:10.1371/journal.pone.0134589. PMC 4526635. PMID 26244843. This article incorporates text available under the CC BY 4.0 license.
    برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=آلفوزوسین&oldid=36597477»