پرازوسین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
پرازوسین
سامانه‌شناسی نام (آیوپاک)
2-[4-(2-furoyl)piperazin-1-yl]-6,7-dimethoxyquinazolin-4-amine
داده‌های بالینی
نام تجاری Minipress
AHFS/Drugs.com monograph
مدلاین پلاس a682245
رده بارداری ?
تجویز Oral
داده‌های فارماکوکینتیکی
فراهمی زیستی ~60%
پیوند پروتئینی 97%
نیمه‌عمر 2–3 hours
شناسه
شماره سی‌ای‌اس 19216-56-9 ✔Y
کد ATC C02CA01
پاب‌کم CID 4893
IUPHAR ligand 503
بانک‌دارو DB00457
کم‌اسپایدر 4724 ✔Y
UNII XM03YJ541D ✔Y
KEGG D08411 ✔Y
ChEBI CHEBI:8364 ✔Y
ChEMBL CHEMBL2 ✔Y
داده‌های شیمی
فرمول C19H21N5O4 
وزن مولکولی 383.401 g/mol
SMILES eMolecules & PubChem
 ✔Y(what is this?)  (verify)

پرازوسین (به انگلیسی: PRAZOSIN)

رده درمانی: داروهای کاهنده فشارخون آلفا بلوکر

اشکال دارویی: قرص

موارد مصرف[ویرایش]

افزایش فشارخون، نارسائی احتقانی قلب مقاوم، انقباض عروقی در سندرم رینود، ایسکمی عروقی ناشی از ارگوتامین، فئوکروموسیتوما، هیپروتروفی خوش‌خیم پروستات (BPH)

مکانیسم اثر[ویرایش]

با بلوک‌کردن گیرنده‌های آلفا آدرنرژیک، عروق خون محیطی را گشاد می‌کند. مقاومت محیطی را پائین آورده و فشارخون را کم می‌نماید.

عوارض جانبی[ویرایش]

افت فشار خون وضعیتی (بخصوص هنگام برخاستن از حالت‌خوابیده یا نشسته)، تند و نامنظم شدن ضربان قلب، مشکلات جنسی، تورم اندامها به خصوص پا، حساسیت، خواب آلودگی، اضافه وزن غیرمنتظره، یبوست، سرگیجه یا منگی، درد در قفسه سینه و تنگی نفس.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ داروهای ژنریک ایران، دکتر حشمتی، ۱۳۸۷