هخامنش
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
هَخامَنِش نام کسی است که دودمان هخامنشی خود را به نام او میخواندند. واژه هخامنش معنای دارنده اندیشه راست را میرساند. هخامنش میباید نیای بزرگ هخامنشیان و سرپرست طایفه پاسارگاد بوده باشد.
اخلاف او سرانجام به تاسیس شاهنشاهی نیرومندی در آسیا موفق گردیدند که از ۵۵۹ پ.م. تا سال ۳۵۹ پ.م. دوام آورد. وی نیای کوروش بزرگ و داریوش بزرگ است.
هخامنش شاه انشان بوده و در حملهای که تعدادی از جنگجویان پارسی برعلیه تعدادی از سربازان سناخریب پادشاه آشور ترتیب داده بودند سرکردگی آنان را بر عهده داشت. حکومت هخامنش در آنشان درست در زمانی بود که طایفه دیگری از آریایها (مادها) در غرب ایران در حال تشکیل قدرت مقتدری بودند.
بعد از هخامنش حکومت آنشان به فرزندش چا ایش پیش رسید.
[ویرایش] منابع
- رضایی،دکتر عبدالعظیم،تاریخ ده هزار ساله ایران،تهران:اقبال،چاپ۱۶، 1384،جلد اول.
