بینی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

پرش به: ناوبری, جستجو
نمای بینی انسان از نیم‌رخ.

از دیدگاه کالبدشناسی به برآمدگی‌ای در بدن مهره‌داران که جای قرار گرفتن منخرها است بینی یا دَماغ گفته می‌شود. عملکرد مَنخَر یا سوراخ بینی انجام دم و بازدم است.

منخر واژه‌ای عربی است و برابر فارسی آن که در افغانستان استفاده می‌شود پَرخانه است.[۱]

[ویرایش] منابع

  1. اکبری شالچی، امیرحسین، فرهنگ گویشی خراسان بزرگ، تهران: نشر مرکز، ۱۳۷۰، سرواژهٔ پرخانه.


  نام‌های قسمت‌های ظاهری بدن انسان  ن . ب . و 

سر: - ابروآرواره - بناگوشبینی - پیشانی - جمجمهچانهچشمدنداندهانزبان - شقیقهصورت - غبغبگوشگونه - لب - لوزه - مژه

گردن: تارآوا - حنجره - گلوسیب آدم - زبان کوچک (ملاز) - حلق - تیروئید

بالاتنه: - آبگاهپستان - پشت و کمر - پهلو - جناغ - زیر بغلسینه - شانهمعدهقفسه سینه - کولگُردهناف

اندام‌های جنسی: (آلت مردانه/ختنه‌گاه/کیسه بیضه/بیضه/خروسه/مهبل/تخمدان/رحم) – نشیمنگاهمقعدسرین - میاندوراه - دنبالچه - موی زهار - لگن خاصره

چهاراندام: – آرنجانگشت اشارهانگشت پاانگشت حلقهانگشت شستانگشت کوچکانگشت میان - بازوبند انگشتپاپاشنه - پشت بازوپشت ساقپنجهپیش‌مشتدستران - روی پازانوساعدقوزک پا - کشاله ران - کشکک زانو - کف دستلنگمچناخن پا

پوست: مو