نایژهفراخی
| نایژهفراخی | |
|---|---|
 |
|
| آیسیدی-۱۰ | J47, Q33.4 |
| آیسیدی-۹ | 494, 748.61 |
| دادگان بیماریها | 1684 |
| مدلاین پلاس | 000144 |
| ایمدیسین | med/246 |
| سمپ | D001987 |
نایژهفَراخی[۱] یا برونشکتازی (Bronchiectasis) بیماری مزمن گشاد شدن نایژهها است که با تنفس بدبو همراه است.
این اتساع مزمن نایژهها، فراخشدگی غیر قابل برگشت قسمتی از درخت نایژهها در شش است.
معمولا ناحیه درگیر، فراخ شده، ملتهب و قابل روی هم خوابیدن (کلاپس) میباشد. در نایژهفراخی اغلب عامل بیماریزایی مانند عفونتهای مکرر با انسداد مجاری تنفسی موجب آسیب به نایژهها و نایژکها شده است.
محتویات |
سببشناسی [ویرایش]
عفونتهای پیدرپی ریوی، سیگار، برونشیت مزمن، آلرژی، بیماری سل، سرطان، آبسه ریه، عفونت قارچی، علل مادرزادی مانند سندرم کارتاژنر Kartagener syndrome و فیبروز سیستیک از علتهای اصلی ابتلا شمرده میشوند.
علائم و نشانگان [ویرایش]
علائم برونشکتازی عبارتند از: سرفه اغلب خلط دار (گاه بدون خلط یا با خلط بدبو یا خلط خونی)، عفونت مکرر ریوی، تنگی نفس، چماقی شدن انگشتان.
درمان [ویرایش]
درمان طبی عبارت است از کنترل عفونت، پیشگیری از انسداد و فیزیوتراپی ریه وگاه استفاده از خلطآور و اکسیژن. اقدام جراحی برای درمان برونشکتازی هنگامی توصیه میشود که بیماری کنترل نشود و مجاری تنفس فراخ شده، موضعی شده یعنی در قسمت خاصی از شش متمرکز شدهباشند. امروزه جراحی با مرگومیر (مورتالیته) و میزان ناخوشی (موربیدته) کمی همراه است.
منابع [ویرایش]
- سیسیل «» مبانی طب داخلی «». تهران ۲۰۰۴
- ویکیپدیای انگلیسی [۱]
- ↑ مجموعهٔ واژههای مصوّب فرهنگستان زبان فارسی تا پایان سال ۱۳۸۹.
