گلودرد استرپتوکوکی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو


گلودرد استرپتوکوکی
A set of large tonsils in the back of the throat covered in white exudate
فارنژیت استرپتوکوکی با ترشحات لوزه (۱۶ ساله)
آی‌سی‌دی-۱۰ J02.0
آی‌سی‌دی-۹ 034.0
دادگان بیماری‌ها ۱۲۵۰۷
مدلاین پلاس ۰۰۰۶۳۹
ای‌مدیسین med/۱۸۱۱

گلودرد استرپتوکوکی یا التهاب حلق استرپتوکوکی یک بیماری است که عامل ایجاد آن نوعی باکتری به نام “استرپتوکوک گروه A[۱] است. گلودرد استرپتوکوکی دهان و لوزه‌ها را تحت تاثیر قرار می‌دهد. لوزه‌ها، دو غده هستند که در قسمت گلو و در پشت دهان قرار دارند. گلودرد استرپتوکوکی می‌تواند بر روی جعبه صدا (حنجره) نیز اثرگذار باشد. نشانههای شایع عبارتند از تب، گلو درد (زخم گلو نیز گفته می‌شود)، و متورم وجود غده‌هایی (موسوم به غدد لنفاوی) در ناحیه گردن. گلودردهای استرپتوکوکی، ۳۷% از موارد گلودرد را در بین کودکان تشکیل می‌دهند.[۲]

گلودرد استرپتوکوکی از طریق تماس نزدیک با فرد بیمار منتقل می‌شود. برای تایید ابتلای فرد به گلودرد استرپتوکوکی، لازم است آزمایشی موسوم به کشت حلق انجام گیرد. حتی بدون این آزمایش، مورد احتمالی گلودرد استرپتوکوکی را می‌توان از روی نشانهها تشخیص داد. مصرف آنتی بیوتیک می‌تواند برای فرد مبتلا به گلودرد استرپتوکوکی مفید باشد. آنتی بیوتیک‌ها داروهایی هستند که باکتری‌ها را از بین می‌برند. این داروها اغلب برای پیشگیری از بروز عوارضی نظیر تب رماتیسمی استفاده می‌شوند و کمتر برای کاستن از دوره بیماری مصرف می‌شوند.[۳]

نشانه‌ها[ویرایش]

نشانه‌های عادی گلودرد استرپتوکوکی عبارتند از التهاب حلق، تب بالای ۳۸ درجه سانتی گراد (۱۰۰٫۴ درجه فارنهایت)، چرک (مایع زرد یا سبز رنگ متشکل از باکتری‌های مرده و گلبول‌های سفید خون) روی لوزه‌ها و تورم غدد لنفاوی.[۳]

سایر نشانه‌های این بیماری عبارتند از:

نشانه‌های بیماری در فرد مبتلا به گلودرد استرپتوکوکی سه روز پس از برقراری تماس با فرد بیمار، بروز می‌کنند.[۳]

دلیل[ویرایش]

دلیل بروز گلودرد استرپتوکوکی، نوعی باکتری به نام استرپتوکوک بتا-همولیتیک گروه A یا GAS است.[۶]سایر باکتری‌ها یا ویروس‌ها نیز می‌توانند باعث بروز گلودرد استرپتوکوکی شوند.[۳][۵] انتقال گلودرد استرپتوکوکی از راه تماس نزدیک با فرد بیمار صورت می‌گیرد. این بیماری در محیط‌های شلوغ راحت‌تر منتشر می‌شود.[۵][۷] از محیط‌های شلوغ می‌توان به محیط‌های نظامی یا مدارس اشاره کرد. باکتری GAS در خاک خشک می‎شود و نمی‌تواند افراد را بیمار کند. باکتری‌هایی که مرطوب بمانند می‌توانند تا ۱۵ روز افراد را بیمار کنند.[۵] باکتری‌های مرطوب بر روی اشیایی نظیر مسواک وجود دارند. این باکتری‌ها می‌توانند درون مواد غذایی نیز زندگی کنند ولی این مورد بسیار نادر است. افرادی که این مواد غذایی را مصرف کنند، ممکن است بیمار شوند.[۵] دوازده درصد از کودکانی که نشانه‌های گلودرد استرپتوکوکی در آنها دیده نمی‌شود، معمولاً GAS را در حلق خود دارند.[۲]

تشخیص[ویرایش]

امتیاز احتمال گلودرد استرپتوکوکی درمان
۱ یا کمتر <۱۰% نیازی به آنتی بیوتیک یا کشت نیست
۲ ۱۱–۱۷% آنتی بیوتیک مبتنی بر کشت یا RADT
۳ ۲۸–۳۵%
۴ یا ۵ ۵۲% آنتی بیوتیک بدون کشت

فهرست بازبینی موسوم به نمره اصلاح شده سنتور به پزشکان کمک می‌کند تا درباره روش درمان افراد مبتلا به گلودرد تصمیم بگیرند. نمره سنتور دارای پنج معیار یا نشانه بالینی است. این نمره نشان می‌دهد که احتمال ابتلای فرد به گلودرد چقدر است.[۳]

برای هر یک از این معیارها یک امتیاز در نظر گرفته می‌شود:[۳]

  • بدون سرفه
  • تورم غدد لنفاوی یا دردناکی غدد لنفاوی در هنگام لمس کردن آنها
  • دمای بالاتر از ۳۸ درجه سانتی گراد (۱۰۰٫۴ درجه فارنهایت)
  • چرکین یا متورم شدن لوزه‌ها
  • زیر سن ۱۵ سال (اگر فرد بالای ۴۴ سال داشته باشد، یک امتیاز کسر می‌شود)

تست آزمایشگاهی[ویرایش]

به عمل آوردن آزمایشی به نام کشت حلق راه اصلی[۸] تشخیص ابتلای فرد به گلودرد استرپتوکوکی است. پاسخ این آزمایش در ۹۰ تا ۹۵ درصد موارد دقیق است.[۳] آزمایش دیگری به نام آزمایش سریع استرپتوکوک یا RADT نیز وجود دارد. آزمایش سریع استرپتوکوک، سریعتر از کشت حلق جواب می‌دهد ولی در ۷۰ درصد موارد بیماری را به درستی تشخیص می‌دهد. هر دو آزمایش می‌توانند نشان دهند که فرد به گلودرد استرپتوکوکی مبتلا نیست. این آزمایش‌ها در ۹۸ درصد موارد عدم ابتلا را به درستی مشخص می‌کنند.[۳]

در مورد افراد بیمار، کشت حلق یا آزمایش سریع استرپتوکوک می‌تواند مشخص کند که فرد دچار گلودرد استرپتوکوکی هست یا خیر.[۹] کشت حلق یا آزمایش سریع استرپتوکوک نباید بر روی افراد بدون نشانه‌های بیماری انجام بگیرد زیرا برخی افراد به طور عادی و بدون عوارض نامطلوب در گلوی خود باکتری‌های استرپتوکوکی را دارند. و این افراد به درمان نیازی ندارند.[۹]

دلایل بروز نشانه‌های مشابه[ویرایش]

برخی از نشانه‌های گلودرد استرپتوکوکی با سایر بیماری‌ها مشترک است. به همین دلیل، بدون به عمل آوردن کشت حلق یا آزمایش سریع استرپتوکوک، به راحتی نمی‌توان ابتلای فرد به گلودرد استرپتوکوکی را تشخیص داد.[۳] اگر فردی تب و گلو درد را به همراه نشانه‌های سرفه، آبریزش بینی، اسهال، و خارش و قرمزی چشم داشته باشد، به احتمال زیاد وی به گلودرد ناشی از ویروس دچار است.[۳] عفونی مونونوکلئوز می‌تواند باعث تورم غدد لنفاوی گردن، گلودرد و تب شده و لوزه‌ها را بزرگتر کند.[۱۰] این تشخیص با آزمایش خون تایید می‌شود. هرچند مونونوکلئوز عفونی درمان خاصی ندارد.

پیشگیری[ویرایش]

احتمال ابتلای برخی افراد به گلودرد استرپتوکوکی بیش از سایر افراد است. برداشتن لوزه‌ها یکی از راه‌های جلوگیری از ابتلای این افراد به گلودرد استرپتوکوکی است.[۱۱][۱۲] ابتلا به گلودرد استرپتوکوکی به تعداد حداقل سه نوبت در سال، می‌تواند دلیل مناسبی برای برداشتن لوزه‌ها باشد.[۱۳] صبر کردن نیز کار مناسبی است.[۱۱]

درمان[ویرایش]

گلودرد استرپتوکوکی بدون درمان معمولاً چند روز باقی می‌ماند.[۳] درمان با آنتی بیوتیک معمولاً باعث می‌شود تا نشانه‌ها ۱۶ ساعت زودتر ناپدید شوند.[۳] دلیل اصلی درمان با آنتی بیوتیک، کاستن از احتمال ابتلا به بیماری‌های خطرناک‌تر است. مثلاً، نوعی بیماری قلبی به نام تب رماتیسمی یا تجمع چرک در گلو موسوم به ورم پشت حلقی.[۳] مصرف آنتی بیوتیک در بازه زمانی ۹ روز از شروع بروز نشانه‌ها بیشترین کارآیی را دارد.[۶]

تسکین درد[ویرایش]

داروهای کاهنده درد می‌توانند به کاهش درد ناشی از گلودرد استرپتوکوکی کمک کنند.[۱۴] این داروها معمولاً شاملNSAIDها یا پاراستامول هستند که به استامینوفن نیز معروف است. استروییدها نیز مفید هستند[۶][۱۵]، زیرا لیدوکایین چسبناک است.[۱۶] آسپرین می‌تواند مورد مصرفبزرگسالان قرار بگیرد. تجویز آسپرین برای کودکان مناسب نیست زیرا این دارو احتمال ابتلای کودکان به نشانگان رای را بالا می‌برد.[۶]

داروی آنتی بیوتیک[ویرایش]

پنی سیلین V متداول‌ترین آنتی بیوتیک مورد استفاده در ایالات متحده برای درمان گلودرد استرپتوکوکی است. این دارو به دلیل ایمنی، کارآیی و ارزانی پرطرفدار است.[۳] آموکسی سیلین معمولاً در اروپا مورد استفاده قرار می‌گیرد.[۱۷] در هند، احتمال ابتلای مردم به تب رماتیسمی بیشتر است. به همین دلیل، نوعی داروی تزریقی به نام بنزاتین پنی سیلین G درمان متداول آن منطقه‌است.[۶] مصرف آنتی بیوتیک میانگین مدت بروز نشانه‌ها را کوتاه می‌کند. مدت میانگین، سه تا پنج روز است. آنتی بیوتیک‎ها این دوره را به میزان تقریباً یک روز کاهش می‌دهند. این داروها احتمال انتشار بیماری را نیز کاهش می‌دهند.[۹] این داروها اغلب برای حذف عوارض نادر استفاده می‌شوند. این عوارض عبارتند از تب روماتیسمی، خارش یا عفونت.[۱۸] اثرات مثبت آنتی بیوتیک‌ها باید با عوارض جانبی احتمالی خنثی شوند.[۵] داروهای آنتی بیوتیک نباید برای بزرگسالانی که به دارو حساسیت دارند، تجویز شود.[۱۸] Aتناوب مصرف آنتی بیوتیک‌ها برای درمان گلودرد استرپتوکوکی به شدت این بیماری و سرعت انتشار آن بستگی دارد.[۱۹] داروی اریترومایسین (و سایر داروهای موسوم بهماکرولیدها) باید برای افرادی که حساسیت به پنی سیلین دارند، باید تجویز شود.[۳]سفالوسپورینها را می‌توان برای افرادی با حساسیت کمتر تجویز کرد.[۳] عفونت‌های استرپتوکوکی ممکن است به تورم کلیهها (گلومرولونفریت حاد) منجر شود. آنتی بیوتیک‌ها احتمال ابتلا به این بیماری را کاهش نمی‌دهند.[۶]

چشم انداز[ویرایش]

نشانه‌های گلودرد استرپتوکوکی، با درمان یا بدون درمان، معمولاً ظرف مدت سه تا پنج روز بهبود می‌یابند.[۹]درمان با آنتی بیوتیک احتمال بروز بیماری‌های خطرناک‌تر را کاهش می‌دهد. همچنین درمان با آنتی بیوتیک احتمال انتشار بیماری را کاهش می‌دهد. کودکان ۲۴ ساعت پس از اولین نوبت مصرف آنتی بیوتیک می‌توانند به مدرسه باز گردند.[۳]

گلودرد استرپتوکوکی ممکن است این مشکلات حاد را به دنبال داشته باشد:

احتمال[ویرایش]

گلودرد استرپتوکوکی جزو دسته گسترده گلو درد یا التهاب حلق است. سالانه حدود ۱۱ میلیون نفر در ایالات متحده به گلو درد مبتلا می‌شوند.[۳] عامل بروز بیشتر موارد گلو درد، ویروس است. باکتری استرپتوکوک بتا-همولیتیک گروه A عامل ۱۵ تا ۳۰ درصد از موارد گلو درد کودکان است. این باکتری عامل ۵ تا ۲۰ درصد از موارد گلو درد بزرگسالان است.[۳] موارد گلو درد معمولاً در اواخر زمستان و اوایل بهار بروز می‌کنند.[۳]

منابع[ویرایش]

  1. "streptococcal pharyngitis" در فرهنگ پزشکی دورلندز
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ Shaikh N, Leonard E, Martin JM (September 2010). "Prevalence of streptococcal pharyngitis and streptococcal carriage in children: a meta-analysis". Pediatrics 126 (3): e557–64. DOI:10.1542/peds.2009-2648. PMID 20696723. 
  3. ۳٫۰۰ ۳٫۰۱ ۳٫۰۲ ۳٫۰۳ ۳٫۰۴ ۳٫۰۵ ۳٫۰۶ ۳٫۰۷ ۳٫۰۸ ۳٫۰۹ ۳٫۱۰ ۳٫۱۱ ۳٫۱۲ ۳٫۱۳ ۳٫۱۴ ۳٫۱۵ ۳٫۱۶ ۳٫۱۷ ۳٫۱۸ ۳٫۱۹ ۳٫۲۰ ۳٫۲۱ Choby BA (March 2009). "Diagnosis and treatment of streptococcal pharyngitis". Am Fam Physician 79 (5): 383–90. PMID 19275067. 
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ ۴٫۲ ۴٫۳ Brook I, Dohar JE (December 2006). "Management of group A beta-hemolytic streptococcal pharyngotonsillitis in children". J Fam Pract 55 (12): S1–11; quiz S12. PMID 17137534. 
  5. ۵٫۰ ۵٫۱ ۵٫۲ ۵٫۳ ۵٫۴ ۵٫۵ Hayes CS, Williamson H (April 2001). "Management of Group A beta-hemolytic streptococcal pharyngitis". Am Fam Physician 63 (8): 1557–64. PMID 11327431. 
  6. ۶٫۰ ۶٫۱ ۶٫۲ ۶٫۳ ۶٫۴ ۶٫۵ Baltimore RS (February 2010). "Re-evaluation of antibiotic treatment of streptococcal pharyngitis". Curr. Opin. Pediatr. 22 (1): 77–82. DOI:10.1097/MOP.0b013e32833502e7. PMID 19996970. 
  7. Lindbaek M, Høiby EA, Lermark G, Steinsholt IM, Hjortdahl P (2004). "Predictors for spread of clinical group A streptococcal tonsillitis within the household". Scand J Prim Health Care 22 (4): 239–43. DOI:10.1080/02813430410006729. PMID 15765640. 
  8. Smith, Ellen Reid; Kahan, Scott; Miller, Redonda G. (2008). In A Page Signs & Symptoms. In a Page Series. Hagerstown, Maryland: Lippincott Williams & Wilkins. pp. 312. ISBN 0-7817-7043-2. 
  9. ۹٫۰ ۹٫۱ ۹٫۲ ۹٫۳ Bisno AL, Gerber MA, Gwaltney JM, Kaplan EL, Schwartz RH (July 2002). "Practice guidelines for the diagnosis and management of group A streptococcal pharyngitis. Infectious Diseases Society of America". Clin. Infect. Dis. 35 (2): 113–25. DOI:10.1086/340949. PMID 12087516. 
  10. Ebell MH (2004). "Epstein-Barr virus infectious mononucleosis". Am Fam Physician 70 (7): 1279–87. PMID 15508538. 
  11. ۱۱٫۰ ۱۱٫۱ Paradise JL, Bluestone CD, Bachman RZ, et al. (March 1984). "Efficacy of tonsillectomy for recurrent throat infection in severely affected children. Results of parallel randomized and nonrandomized clinical trials". N. Engl. J. Med. 310 (11): 674–83. DOI:10.1056/NEJM198403153101102. PMID 6700642. 
  12. Alho OP, Koivunen P, Penna T, Teppo H, Koskela M, Luotonen J (May 2007). "Tonsillectomy versus watchful waiting in recurrent streptococcal pharyngitis in adults: randomised controlled trial". BMJ 334 (7600): 939. DOI:10.1136/bmj.39140.632604.55. PMC 1865439. PMID 17347187. 
  13. Johnson BC, Alvi A (March 2003). "Cost-effective workup for tonsillitis. Testing, treatment, and potential complications". Postgrad Med 113 (3): 115–8, 121. PMID 12647478. 
  14. Thomas M, Del Mar C, Glasziou P (October 2000). "How effective are treatments other than antibiotics for acute sore throat?". Br J Gen Pract 50 (459): 817–20. PMC 1313826. PMID 11127175. 
  15. "Effectiveness of Corticosteroid Treatment in Acute Pharyngitis: A Systematic Review of the Literature.". Andrew Wing. 2010; Academic Emergency Medicine. 
  16. "Generic Name: Lidocaine Viscous (Xylocaine Viscous) side effects, medical uses, and drug interactions". MedicineNet.com. Retrieved 2010-05-07. 
  17. Bonsignori F, Chiappini E, De Martino M (2010). "The infections of the upper respiratory tract in children". Int J Immunopathol Pharmacol 23 (1 Suppl): 16–9. PMID 20152073. 
  18. ۱۸٫۰ ۱۸٫۱ Snow V, Mottur-Pilson C, Cooper RJ, Hoffman JR (March 2001). "Principles of appropriate antibiotic use for acute pharyngitis in adults". Ann Intern Med 134 (6): 506–8. PMID 11255529. 
  19. Linder JA, Bates DW, Lee GM, Finkelstein JA (November 2005). "Antibiotic treatment of children with sore throat". J Am Med Assoc 294 (18): 2315–22. DOI:10.1001/jama.294.18.2315. PMID 16278359. 
  20. ۲۰٫۰ ۲۰٫۱ "UpToDate Inc.". 
  21. Stevens DL, Tanner MH, Winship J, et al. (July 1989). "Severe group A streptococcal infections associated with a toxic shock-like syndrome and scarlet fever toxin A". N. Engl. J. Med. 321 (1): 1–7. DOI:10.1056/NEJM198907063210101. PMID 2659990. 
  22. ۲۲٫۰ ۲۲٫۱ Hahn RG, Knox LM, Forman TA (May 2005). "Evaluation of poststreptococcal illness". Am Fam Physician 71 (10): 1949–54. PMID 15926411.