گوآنگ گائتو بزرگ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
دامدئوک
پادشاه گوگوریو
سلطنت۳۹۱–۴۱۳ میلادی
پیشینگگوگ یانگ
جانشینجانگسو
زادهگونگناسئونگ
همسران
فرزند(ان)جانگسو
نام کامل
دامدئوک
دودمانگوگوریو
پدرگکون
مادرکو یا
دین و مذهببودایی

گوانگ گائتو بزرگ (۴۱۳–۳۹۱ میلادی)، نوزدهمین امپراتور گوگوریو، شمالی‌ترین در میان سه امپراتوری کره، بود.

نام کامل بعد از مرگ او به‌طور کلی به معنی "پادشاه بزرگ، گسترش دهنده خاک کشور، دفن شده در گوکگانگسانگ" می‌باشد؛ و در بعضی از مواقع نیز به صورت اختصار هوتائه‌وانگ یا تااوانگ (پادشاه بزرگ) نامیده می‌شد. او یئونگناک را به عنوان نام دوره‌ای خود انتخاب کرد و در طول دوران حکومتش به عنوان پادشاه بزرگ یئونگناک نامیده می‌شد.

در دوران حکومت گوآنگ گائتو بزرگ، گوگوریو بار دیگر قدرت اصلی شرق آسیا شد، و از وضعیتی همانند، وضعیت قرن دوم میلادی برخوردار شد. در هنگام مرگ پادشاه گوآنگ گائتو بزرگ در سن ۳۹ سالگی و در سال ۴۱۳ میلادی، گوگوریو کنترل تمام سرزمینهای بین رودخانه‌های هان و آمور را در دست داشت (دو سوم کره‌ای مدرن، منچوری، قسمت‌هایی از استان ساحلی روسیه و مغولستان داخلی)

همین‌طور، شیلا به گوگوریو در سال ۳۹۹ میلادی، به خاطر حمله پِکجِه به گوگوریو تسلیم شد.

تحت حکومت گوگوریو، سه امپراتوری کره به صورت واقعی یکپارچه شد.

فضایل پادشاه کانگ گه تو بزرگ، در لوح سنگی گوآنگ گائتو ثبت شده‌است. مقبره او در سال ۴۱۴ میلادی در جی‌آن که در حال حاضر در مرز کره شمالی و چین، رودخانه یالو در استان جی‌لین واقع شده، بزرگترین مقبره حکاکی شده در جهان است.درزمان پدر گوانگ گائتو کبیر (گگوگ یانگ) کشور دچار شورش داخلی و تحت فشار قرار گرفتن توسط سایر کشور ها بود ولی شاه دامدوک(گوانگ گائتو) با روشی زیرکانه شورش پدر زنش وزیر اعظم گایئنسو رو سرکوب کرد و کشور های دیگه هم به زانو در اورد. بعد از او پسرش جانگسو به پادشاهی رسید.گوانگ گائتوکبیر را باید قدرتمندترین پادشاه تاریخ شرق آسیانامیدزیرااوبسیارزیرک وبخشنده بودوهمین بخشندگی اوعامل موفقیت وپیروزی اوبردشمنان بود.بطوریکه تازمانی زنده بودباوفاداری کامل به اوخدمت می کردند.اوتنهاامپراتوری بودکه هم بریوبووهم بریوسوحکومت کرد. در سال 395، در حالی که لشکرکشی او علیه باکجه به سمت جنوب ادامه داشت، گوانگگاتو برای حمله به قبیله خیتان بایلی به غرب در رودخانه لیائو، سفری انجام داد و 3 قبیله و 600 تا 700 اردوگاه را نابود کرد. در سال 398، گوانگگاتو مردم سوشن را در شمال شرقی تسخیر کرد که اجداد تونگوسی ژورچن ها و مانچوس ها بودند.

در سال 400، در حالی که گوانگگاتو با نیروهای باکجه، گایا   شیلا اشغال شده بود، ایالت Xianbei  یان، که توسط قبیله مورنگ در لیائونینگ کنونی تأسیس شد، به گوگوریو حمله کرد.  Gwanggaeto سربازان Xianbei را عقب راند.  در سال 402، گوانگگاتو تلافی کرد و قلعه برجسته ای به نام 宿軍城 در نزدیکی پایتخت  یان را فتح کرد.  در سال 405 و دوباره در سال 406، بعداً سربازان یان به قلعه های گوگوریو در لیادونگ (遼東城 در 405 و 木底城 در سال 406) حمله کردند، اما هر دو بار شکست خوردند.  گوانگگاتو تمام لیادونگ را فتح کرد.  با فتح لیادونگ، گوانگگاتو قلمرو باستانی گوجوسون را بازیابی کرد.  گوگوریو تا اواسط اواخر قرن هفتم لیادونگ را تحت کنترل داشت.
در سال 407، گوانگگاتو 50000 سرباز متشکل از پیاده نظام و سواره نظام را اعزام کرد و پیروزی بزرگی به دست آورد و نیروهای دشمن را کاملاً نابود کرد
در سال 410، گوانگگاتو به بویه شرقی حمله کرد

منبع[ویرایش]

لوح سنگی گوانگ گائتو,سامگوک یوسا,سامگوک ساگی

پانویس[ویرایش]