تائجو، پادشاه گوگوریو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از تائجو)
تائجو
فرمانروا ۶ گوگوریو
سلطنت۵۳ - ۱۴۶ میلادی
تاج‌گذاری۵۳ میلادی
پیشینموبون
جانشینچادائه
زاده۴۶ میلادی
گونگناسئونگ
درگذشته۱۴۶ میلادی
گونگناسئونگ
آرامگاه
کوه چیلسئونگ سان
فرزند(ان)ماکگئون
ماکدئوک
سوسئونگ
بائکگو
اینگو
نام پسامرگ
تائجو ته وانگ
دودمانگوگوریو
پدرگو جائه‌سا
مادرملکه مادر بویو
پیشهپادشاه

تائجو (زاده ۴۶ - ۱۴۶ میلادی)، ششمین حاکم گوگوریو، شمالی‌ترین در میان سه امپراتوری کره، بود.

پادشاه تائجو (تائجو بزرگ) (مدعی شده ۴۷ - ۱۶۵) ششمین پادشاه گوگوریو از سال ۵۳ تا ۱۴۶ پس از میلاد و نوه یوری، پادشاه گوگوریو بود. تحت سلطنت او، این کشور جوان قلمرو خود را گسترش داد و به یک کشور مرکزی تبدیل شد. پادشاهی را اداره کرد تصور می شود که سلطنت ۹۳ ساله او سومین پادشاهی طولانی در جهان باشد، اگرچه ادعای او مورد مناقشه قرار گرفت.

پیش‌زمینه[ویرایش]

پدر تائجو کوچکترین پسر دومین پادشاه گوگوریو، یوری، گو جائه‌سا (재사، 再思)، رئیس خاندان گو از دودمان گیرو، یکی از پنج خانه قدرتمند دربار سلطنتی بود. مادرش اهل بویئو (ملکه مادر بویئو) بود.

اگرچه موبون نامحبوب پسرش آیک را به عنوان ولیعهد معرفی کرده بود، پس از مرگ موبون در سال ۵۳، دربار گوگوریو جائه‌سا را ​​به عنوان پادشاه بعدی معرفی کرد. جائه‌سا با استناد به سن بالای خود امتناع کرد و پسر هفت ساله اش گونگ (تائجو) پادشاه شد. سپس مادرش به عنوان نایب پادشاه جوان عمل کرد.

گسترش و تمرکز[ویرایش]

او در سال اول سلطنت خود، با تبدیل پنج قبیله به پنج استان که توسط فرمانداری از آن طایفه اداره می شد، که تحت کنترل مستقیم شاه بودند، سلطنت را متمرکز کرد. او بدین ترتیب کنترل سلطنتی بر ارتش، اقتصاد و سیاست را به طور محکم برقرار کرد.

او ایالت های اوکجه شرقی را در سال ۵۶، گالسا در سال ۶۸، جونا در سال ۷۲ و جونا را در سال ۷۴ فتح کرد.

او در مناسبت های مختلف با سلسله هان چین جنگید و تجارت بین لیلانگ و هان را مختل کرد. در سال ۵۵ دستور ساخت قلعه ای در فرماندهی لیائودانگ را صادر کرد. او در سال های ۱۰۵، ۱۱۱ و ۱۱۸ به مناطق مرزی چین حمله کرد. در سال ۱۲۲، تائجو با کنفدراسیون ماهان در کره مرکزی و قبیله همسایه یمائک برای حمله به لیائودونگ متحد شد و قلمرو گوگوریو را بسیار گسترش داد. او حمله بزرگ دیگری را در سال ۱۴۶ انجام داد.

مرگ[ویرایش]

در سال ۹۴ سلطنت او، برادر کوچکتر تائجو، سوسئونگ، تاج و تخت را به دست گرفت تا پادشاه چادائه شود. اگرچه در سامگوک ساگی ارتدوکس‌تر یافت نشد، اما سامگوک یوسا می‌گوید که چادائه به زودی هر دو پسر تائجو را کشت، و پادشاه بعدی سیندائه، برادر ناتنی کوچک‌تر تائجو و چادائه، هر دو برادرش را در سال ۱۶۵ کشت.

به گفته سامگوک ساگی و سامگوک یوسا، تائجو پس از ۹۳ سال حکومت در ۱۱۸ سالگی درگذشت. این ادعا، اگر از نظر ظاهری در نظر گرفته شود، او را به طولانی‌ترین پادشاه تاریخ کره و همچنین در میان طولانی‌ترین پادشاهان تاریخ جهان تبدیل می‌کند.

بر اساس اثر تاریخی چینی کتاب هان بعدی (در جلد ۸۵)، تائجو در سال ۱۲۱ درگذشت و پسرش چادائه پا به عرصه گذاشت. پس از اینکه امپراتور آن از هان تصمیم گرفت نبرد دیگری با گوگوریو آغاز نکند، چادائه در سال بعد با سلسله هان صلح کرد. فرمان شاهنشاهی برای این رویداد نیز ثبت شد. این تاریخ مرگ شامل یک سلطنت ۶۸ ساله - که هنوز هم یکی از ۳۰ طولانی ترین پادشاهان سلطنتی است - و طول عمر ۷۴ سال است، برخلاف یک عمر طولانی ماوراء طبیعی ۱۱۸ ساله.

جنجال پیرامون به قدرت رسیدن[ویرایش]

جومونگ، بنیانگذار گوگوریو، نام خانوادگی خود را گو اعلام کرد. با این حال، پسرش یوری استفاده از نام خانوادگی هائه (해؛ 解) را انتخاب کرد. سه جانشین جومونگ و یوری همگی از نام خانوادگی هائه نیز به جای گو استفاده کردند. پس از آخرین فرمانروای هائه، پسری با نام خانوادگی گو پس از خلع آخرین فرمانروای هائه و جانشین منصوب او به سلطنت رسید. با مشاهده این حقایق تاریخی، برخی از محققان به این نتیجه رسیده اند که تفاوت در نام خانوادگی تصادفی نبوده، بلکه نشانه روشنی است که جانشینان بلافصل جومونگ از فرزندان او نبوده اند. فرمانروایان هائه نشان‌دهنده حکومت کوتاه قبیله سونو و ظهور پادشاه تائجو ممکن است نشان‌دهنده این باشد که حاکمان گو از قبیله گیرو دوباره قدرت را به دست آورده‌اند.

یکی دیگر از نکات جالب توجه در میان دانشمندان منتخب، اعطای عنوان پس از مرگ تائجو به معنای "جد اعظم" به ششمین فرمانروای گوگوریو است و نه اولین. بنابراین محققان بیان کرده‌اند که این واقعیت دلیل دیگری است بر اینکه خانواده‌های مختلف در اوایل گوگوریو قبل از تثبیت قدرت تحت پادشاه تائجو حکومت می‌کردند. اینها در زمان حاضر در میان مورخان و محققان بسیار بحث برانگیز است.

پانویس[ویرایش]