بالهایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
Balhae/Bohai
//Бохай

 
Mohe|
 

698–926
 

 

The territory of Balhae in 830, during the reign of King Seon of Balhae.
پایتخت Dongmo Mountain
(698–742)

Central Capital
(742–756)

Upper Capital
(756–785)
East Capital
(785–793)

Upper Capital
(793–926)
زبان‌(ها) زبان گوگوریو یا زبان‌های تونگوزی یا هر دو
دین آیین بودایی, کنفسیوس‌گرایی, تائوئیسم, شمن‌باوری
دولت پادشاهی
شاه
 - 698–719 دائه جویونگ (اولین)
 - 719–737 مو
 - 737–793 مون
 - 794–809 گانگ
 - 809–812 جئونگ
 - 906–926 دائه اینسئون (آخرین)
دوره تاریخی تاریخ باستان
 - تاسیس 698
 - سقوط سانگ یئونگ ژانویه 14 926
امروزه بخشی از  چین
 روسیه
 کره شمالی
Balhae/Bohai
Chinese name
زبان‌های چینی
Korean name
هانگول
هانجا
Original name in Korean
هانگول
هانجا
تاریخ کره
Korea-Gyeongju-Bulguksa-33.jpg

پیش از تاریخ
دوره جولمون
دوره میومان
گوجوسان (چوسان کهن) ۲۳۳۳ تا ۱۰۸ ق.م.
استان جین
نخستین سه امپراتوری: ۱۰۸ تا ۵۷ ق.م.
بویو، اوکجه، دونگایی
سم‌هان: ما، بایون، جین
سه امپراتوری: ۵۷ ق.م. تا ۶۶۸ میلادی
گوگوریو ۳۷ ق.م. تا ۶۶۸ میلادی
باکجه ۱۸ ق.م. تا ۶۶۰ میلادی
شیلا ۵۷ ق.م. تا ۹۳۵ میلادی
گایا ۴۲ تا ۵۶۲
استان‌های شمالی-جنوبی: ۶۹۸ تا ۹۳۵
شیلای متحد ۶۶۸ تا ۹۳۵
بالهایی ۶۹۸ تا ۹۲۶
آخرین سه امپراتوری ۸۹۲ تا ۹۳۵
گوگوریو جدید، باکجه جدید، شیلا
گوریو ۹۱۸ تا ۱۳۹۲
چوسان ۱۳۹۲ تا ۱۸۹۷
امپراطوری کره ۱۸۹۷ تا ۱۹۱۰
سلطه ژاپن ۱۹۱۰ تا ۱۹۴۵
دولت در تبعید کره ۱۹۱۹ تا ۱۹۴۸
تقسیم کره ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۸
کره شمالی، کره جنوبی ۱۹۴۸–تاکنون
جنگ کره ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۳

  • فهرست پادشاهان
  • گاه‌شمار
  • تاریخ نظامی
  • تاریخ نیروی دریایی
  • تاریخ علم و فناوری
  • درگاه کره

    حکومت بال هائه یا بال هه یا پال هه (۶۹۸ – ۹۲۶) یک پادشاهی کره‌ای بود که که پس از سرنگونی گوگوریو به دست نیروهای متحد شیلا و سلسله چینی تانگ،ژنرالی از گوگوریو به نام ته جویونگ[۱] بنیاد شد. پادشاهی پال هه در دوران قلمروهای جنوب-شمال کره در کنار شیلا برقرار بود.

    پیشینه[ویرایش]

    پس از فروپاشی گوگوریو در سال ۶۶۸ میلادی، نیروهای بازمانده به صورت پراکنده در سرزمین‌های همسایه شبه جزیره حضور داشتند. دائه جویونگ (تجویونگ) به همراه پدرش و بازمانده‌های گوگوریو حزبی برای احیای گوگوریو تشکیل داد. او بعدها برای مبارزه با امپراطوری تانگ با نیروهای خیتان (ترکان) و همچنین خاقانات گوگ ترک متحد شد. بالهایی توسط دائه جویونگ در سال ۶۹۸ میلادی تأسیس شد. دائه جویونگ توانست با کمک بازماندگان گوگوریو کشور جدید را که جانشین گوگوریو بود، به وجود آورد. این پادشاه بعد از نابودی گوگوریو مردم رو جمع کرده و بال هه را تأسیس نمود.

    سرانجام تهاجمی از خیتان‌ها در سال ۹۲۶ میلادی، بعد از ۲۵ روز محاصره به سقوط پایتخت انجامید. بعد از سقوط این سلسله،شورش‌هایی برای احیای مجدد بالهه صورت گرفت که به ایجاد سه پادشاهی نوظهور انجامید. اما این سه پادشاهی هم عمر چندانی نداشتند و توسط خیتان‌ها (سلسله ی لیائو) تصاحب شدند.بعد از اینکه شورش “ته گوانگ هیون”(آخرین شاهزاده بالهه)برای احیای بالهه به شکست انجامید وی به همراه ده هزار مهاجر به گوریو گریخت.بعضی از نوادگان این ده هزار مهاجر نام خانوادگی “ته” را برای خود انتخاب کردند در حالی که به شاهزاده ی بالهه نام خانوادگی “وانگ” که مخصوص خانواده سلطنتی بود داده شد.این اتفاق باعث قطع رابطه ی گوریو با لیائو شد[۲]

    نبرد در چون مون ریونگ[ویرایش]

    دائه جویونگ درسال۶۹۵ میلادی توانست با ارتش ۳۰۰۰۰ نفری اش قلعه‌های شین و یودونگ و پگام و انشی را تصرف کند؛ ولی چون آن‌ها به جای مناسبی برای گسترش نیاز داشتند پس با مردم قلعه‌ها به طرف کوهستان دونگمو (محل سکونت گوگوریویی‌های آواره شده) حرکت کردند. در این هنگام تانگ چین یک ارتش ۱۰۰۰۰۰ نفری را به طرف آن‌ها که مشغول عبور از کوهستان چون مون ریونگ بودند به رهبری «سورینگی (Xue Ringui)» به طرف آن‌ها فرستاد. بین آن‌ها چندین جنگ بزرگ درگرفت که در نهایت از ارتش گوگوریو فقط ۵۰۰۰ نفر باقی‌ماند. آن‌ها دریک دره حدود یک روز شجاعانه جنگیدند و آن‌ها را شکست دادند.

    در طی این جنگ برادر و پدر جویونگ (ژنرال دائه جونگ سانگ) و فرمانده ارتش چین کشته شدند. بعد از این پیروزی دائه جویونگ کشور جدیدش را برپا کرد. اندازه کشور او ۴ برابر اندازه گوگوریو قبلی بود.

    شرایط مدنی[ویرایش]

    مردم بیشتر پیرو ادیانی مانند بودا، کنفیسیوس و شمن باور بودند. در طول دوران پال هه پانزده نفر از خاندان سلطنتی دائه بر کشور فرمان راندند. مردم نیز بیشتر به زبان کره باستان صحبت می‌کردند. پال هه روابط تجاری خود را بسیار گسترش داد و حتی با ژاپن و خلفای عباسی نیز ارتباط برقرار کرد.

    منابع[ویرایش]

    پیوند به بیرون[ویرایش]