ناصر مقدم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
ناصر مقدم
Naser moghaddam.jpg
ناصر مقدم
معاون نخست‌وزیر ایران
در زمانِ محمدرضا شاه پهلوی
چهارمین رئیس کل ساواک
مشغول به کار
اواسط خرداد ۱۳۵۷ – بهمن ۱۳۵۷
پس از نعمت‌الله نصیری
پیش از انحلال پست
اطلاعات شخص
زاده ۳ تیر۱۲۹۲
تهران، ایران
درگذشت تهران، ایران
ملیت  ایران
شغل سیاستمدار
مذهب اسلام شیعه
خدمات نظامی
خدمت/شاخه Ground Force Imperial Army of Iran.png نیروی زمینی شاهنشاهی ایران
درجه IIArmy-Sepahbod.png سپهبد
فرمانده Imperial Iranian Ministry of War.svg رئیس رکن دوم ارتش شاهنشاهی ایران
SAVAK.svg چهارمین رئیس ساواک

سپهبد ناصر مقدم (زاده ۳ تیر ۱۲۹۲ - درگذشته ۱۹ فروردین ۱۳۵۸)، از افسران ارشد ارتش شاهنشاهی ایران، معاون نخست‌وزیر و چهارمین و آخرین رئیس کل سازمان اطلاعات و امنیت کشور بود. وی بلافاصله پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران دستگیر و در فروردین ۱۳۵۸ اعدام شد.[۱]

زندگی‌نامه[ویرایش]

ناصر مقدم فرزند یعقوب در سال ۱۲۹۲ متولد شد، تحصیلات نظامی خود را در دانشکده افسری و دانشگاه جنگ و فرماندهی عالی و ستاد مشترک به پایان رسانید و علاوه بر تحصیلات نظامی در رشته حقوق از دانشگاه تهران فارغ‌التحصیل شد. پس از قیام ۱۵ خرداد ۱۳۴۲ به ریاست اداره سوم ساواک منصوب شد که پی‌گیری فعالیت‌های روحانیون و مبارزان مذهبی را نیز به عهده داشت. مقدم تا پایان سال ۱۳۴۹ در این سمت باقی‌ماند. در سال ۱۳۵۰ از ساواک به ارتش بازگشت و به عنوان رئیس اداره دوم ستاد مشترک ارتش، مسئولیت امور «اطلاعات و ضد اطلاعات» ارتش را به عهده گرفت و تا درجه سپهبدی پیش رفت. سپهبد ناصر مقدم در اواسط خرداد ماه ۱۳۵۷ به جای نعمت‌الله نصیری به ریاست ساواک منصوب شد.

مرگ[ویرایش]

پس از پیروزی انقلاب اسلامی۱۳۵۷ وی دستگیر و در شامگاه ۱۹ فروردین ۱۳۵۸ اعدام شد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]