کامران صمیمی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
کامران صمیمی
زادروزآذر ۱۳۰۴
درگذشتدی ۱۳۶۰
تهران
ملیتپرچم شاهنشاهی ایران (پیش از انقلاب ۱۳۵۷ خورشیدی) ایرانی
پیشهکارشناس زبان
نهادمحفل بهائیت
مذهببهایی
همسرفریده صمیمی

کامران صمیمی (۱۳۰۴–۱۳۶۰) مترجم و استاد زبان انگلیسی، یکی از اعضای جامعه بهایی ایران بود که به مدت شانزده سال در جاکارتا پایتخت اندونزی زندگی کرد. وی در سال ۱۳۵۲ به ایران آمد و زمستان ۱۳۶۰ به جرم دفاع از آیین بهایی اعدام شد.[۱]

زندگی[ویرایش]

کامران صمیمی در آذرماه ۱۳۰۴ شمسی در یک خانواده بهایی به دنیا آمد. وی در سال ۱۳۲۱ در حالی که هفده سال بیشتر نداشت جهت ادامه تحصیل به هندوستان رفت و در همان‌جا با فریده صمیمی ازدواج کرد. وی پس از مدتی به ایران بازگشت و یک مؤسسه آموزش زبان خارجی را بنیان‌گذاری کرد اما در سال ۱۳۳۲ همراه با خانواده‌اش به اندونزی رفت تا به جامعه بهایی در آن‌جا کمک کند. کامران صمیمی ۱۶سال را با خانواده‌اش در اندونزی گذراند. وی در این دوران مدتی مترجم سفارت ایران در جاکارتا بود و مدتی نیز استاد دانشگاه و همزمان عضو محفل روحانی محلی جاکارتا بود.

پس از بازگشت به ایران محفل روحانی ملی، کامران صمیمی را به عضویت هیئت حقوقی درآورد تا به دفاع از حقوق بهائیان بپردازد و در تابستان سال ۱۳۶۰ پس از آنکه تعدادی از اعضای محفل ملی بهاییت ربوده و ناپدید شدند، به عضویت این محفل انتخاب شد.[۱]

دستگیری و اعدام[ویرایش]

به گزارش سازمان عفو بین‌الملل مقامات ایرانی هشت عضو محفل روحانی ملی را در آذرماه ۱۳۶۰ در منزل ذوق‌الله مؤمن دستگیر کردند.

کامران صمیمی در این روز (۲۲ آذر ۱۳۶۰) همراه با ژینوس محمودی، محمود مجنوب، جلال عزیزی، مهدی امین امین، عزت فروهی، سیروس روشنی و قدرت روحانی دستگیر شد.

فریده صمیمی همسر کامران صمیمی که به همراه اعضای محفل بازداشت شده بود می‌نویسد: «هیچ حکمی به ما نشان ندادند، جناب امین امین که وکیل دادگستری بودند سؤال کردند شما ورقه‌ای دارید برای جلب ما؟ آن‌ها به ورقه احتیاج نداشتند، هر چه می‌گفتند همان بود»

سرانجام هشت نفر از نه عضو دومین محفل روحانی در تاریخ ششم دی‌ماه ۱۳۶۰ بدون محاکمه اعدام شدند.[۲]

پس از اعدام[ویرایش]

اعدام کامران و سایر زندانیان در ششم دی رسماً اعلام نشد و ابتدا آنرا انکار کردند اما بعد عبدالکریم موسوی اردبیلی که رئیس جدید قوه قضاییه جمهوری اسلامی ایران بود اعلام کرد هشت بهایی اعدام شدند و به این ترتیب اعدام بهائیان شکل رسمی به خود گرفت.[۲]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ «نسخه‌ی کامل ویدیوی محاکمه‌ی اعضای محفل ملی بهائیان ایران | آسو». aasoo.org. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۰۱-۲۳.
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ نگار، سپهر عاطفی روزنامه. «محفلی‌ که ناپدید شد». BBC Persian. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۰۱-۲۳.