تاریخگذاری نسبی
ظاهر
تاریخگذاری نسبی[۱]یا سنیابی نسبی[۲]دانش تعیین ترتیب نسبی رویدادهای گذشته میباشد بدون آگاهی یافتن از زمان دقیق و مطلق آنها و از این نظر با روش سنیابی مطلق در تضاد میباشد. پس از اختراع روشهای تاریخگذاری پرتوسنجشی و امکان بالای این روش در تشخیص زمان مطلق، استفاده از تاریخگذاری نسبی به مرور کم گشته و امروزه اغلب و به شکلی محدود در دانشهایی چون باستانشناسی، دیرینهشناسی و زیستچینهشناسی کاربرد دارد. در روش تاریخگذاری نسبی از قانون برهمچینی و مقیاس زمانی زمینشناسی به عنوان عناصر اصلی استفاده میگردد.
جستارهای وابسته
[ویرایش | اشتراکگذاری]منابع
[ویرایش | اشتراکگذاری]- ↑ «تاریخگذاری نسبی» [باستانشناسی] همارزِ «relative dating»؛ منبع: گروه واژهگزینی. دفتر ششم. فرهنگ واژههای مصوب فرهنگستان. تهران: انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی. شابک ۹۷۸-۹۶۴-۷۵۳۱-۸۵-۶ (ذیل سرواژهٔ تاریخگذاری نسبی)
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:پینوشت (رده) - ↑ «سنیابی نسبی» [زمینشناسی] همارزِ «relative dating»؛ منبع: گروه واژهگزینی. دفتر ششم. فرهنگ واژههای مصوب فرهنگستان. تهران: انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی. شابک ۹۷۸-۹۶۴-۷۵۳۱-۸۵-۶ (ذیل سرواژهٔ سنیابی نسبی)
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:پینوشت (رده)
مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Relative dating». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۱۲ فوریه ۲۰۱۵.