قشلاق

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۳۹°۳۳′۲۱″ شمالی ۴۶°۴۷′۲۹″ شرقی / ۳۹.۵۵۵۸۳° شمالی ۴۶.۷۹۱۳۹° شرقی / 39.55583; 46.79139

عکسی از اراضی قشلاقی اطراف روستای تاتار منطقه ارسباران در سواحل رود ارس.

قشلاق جاهای گرم که زمستان در آن به سر برند، و آن را به عربی مشتاة خوانند؛ و ییلاق ضد قشلاق است. در زبان ترکی قش یا قیش به معنی زمستان و لاق پسوند مکان است، قشلاق جای گرمسیرتری است که در فصل‌های سرد سال اقامت می‌گزینند.[۱] قشلاق در فارسی زمستانگاه خوانده می‌شود.[۲] لغت متضاد قشلاق، ییلاق است، که عشایر در کوچ سالانه خود به عنوان اقامتگاه بهاره و تابستانه انتخاب می‌کنند.[۳] بیشتر عشایر و ایلات به ییلاق و قشلاق می‌روند.[۴]

تا قبل از جنگ اول جهانی عشایر بدنه اصلی جامعه در مناطق کوهستانی ایران را تشکیل می‌دادند. متعاقب مرکز گرایی افراطی دوران رضا شاه به تدریج عشایر ساکن شدند.[۵] تنظیمات مربوط به حدود ییلاقها و قشلاقها، و حقوق مالکیتی عشایر نقشی مؤثر در شکل گیری ایران نوین داشته است.[۶]

منابع[ویرایش]

  1. «لغتنامه: قشلاق». 
  2. فرهنگ فارسی معین. مؤسسهٔ انتشارات امیرکبیر.
  3. «لغتنامه: ییلاق». 
  4. اداره کل امور عشایر آذربایجان غربی
  5. Ervand Abrahamian, Iran Between Two Revolutions, 1982, Princeton University Press
  6. Stephanie Cronin, Tribal Politics in Iran: Rural Conflict and the New State, 1921-1941, 2007, Routledge