گلستان سعدی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
دیباچهٔ گلستان سعدی: «منت خدای را عزوجل که طاعتش موجب قربت است و به شکراندرش مزید نعمت٬هر نفسی که فرو می‌رود ممد حیات است و چون برون می‌آید مفرح ذات پس در هر نفس دو نعمت موجود است و بر هر نعمت شکری واجب»
مینیاتور نشان‌دهندهٔ سعدی از کتاب گلستان سعدی

گلستان نوشتهٔ شاعر و نویسندهٔ معروف ایرانی سعدی شیرازی تاثیرگذارترین کتاب نثر در ادبیات فارسی می‌باشد.[۱] که در یک دیباچه و هشت باب به نثر مُسَّجَع (آهنگین) نوشته شده‌است. غالب نوشته‌های آن کوتاه و به شیوهٔ داستان‌ها و نصایح اخلاقی است.

گلستان سعدی به همت رستم علی‌اف به زبان روسی ترجمه و منتشر شده است.

  • دیباچه
  • باب اول - در سیرت پادشاهان
  • باب دوّم - در اخلاق درویشان
  • باب سوّم - در فضیلت قناعت
  • باب چهارم - در فواید خاموشی
  • باب پنجم - در عشق و جوانی
  • باب ششم - در ضعف و پیری
  • باب هفتم - در تأثیر تربیت
  • باب هشتم - در آداب صحبت

گلستان سعدی با تصحیح عزیزالله علیزاده در نشر فردوس تهران در سال 1388 در 320 صفحه منتشر شده است. کشف الابیات، واژه نامه و نمایه به این اثر پیوست شده است.

پیوند به بیرون[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • گلستان سعدی، مصحح عزیزالله علیزاده، تهران: فردوس، 1388، 320 صفحه. شابک 9-425-320-964-978
  • ابراهیمی، جعفر، و شفیعی، فرشید (تصویرگر). قصه‌های شیرین گلستان سعدی، چاپ اوّل، نشر پیدایش، تهران، پاییز ۱۳۷۶ شابک: ۰-۴۰-۶۰۵۵-۹۶۴
  • سعدی شیرازی، مصلح‌الدّین. گلستان سعدی، بر اساس نسخهٔ محمد علی فروغی، چاپ اوّل، نشر سرایش، تهران، ۱۳۸۲ شابک: ۳-۶-۹۴۳۶۸-۹۶۴