تاریخنگاری
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
تاریخنگاری (به انگلیسی: Historiography)، تاریخِ تاریخ است، نمود تاریخ و نشانهشناسی که چگونگی بدست آمدن یا انتقال دانش گذشته (گذشتهٔ نزدیک یا دور) را در نظر میگیرد.[۱] بهطور رسمی تاریخنگاری، نگارش تاریخ، و کاربرد روشهای تاریخی را با توجه به تالیف، منابع، تفسیر، شیوه، غرض، و خواننده بررسی میکند. پژوهشگران تاریخنگاری را موضوعی بررسی میکنند، برای نمونه «تاریخنگاری کاتولیکگرایی»، «تاریخنگاری چین»، و غیره، و نیز بر پایهٔ رویکرد و نوع، شامل تاریخ شفاهی و تاریخ اجتماعی.
جستارهای وابسته [ویرایش]
منابع [ویرایش]
- ↑ "What History Is Good For" book review by David M. Kennedy in The New York Times July 16, 2009
پیوند به بیرون [ویرایش]
 |
این یک نوشتار خُرد پیرامون تاریخ است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |
