حکایت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

حکایت نوعی از داستان کوتاه‌است که در آن درس یا نکته اخلاقی به خواننده منتقل می‌گردد و معمولا این درس یا نکته در انتهای حکایت مشخص می‌شود.شخصیت‌های یک حکایت ممکن است افراد حیوانات یا اشیای بی‌جان باشند.زمانی که حیوانات به عنوان شخصیت مطرح هستند ممکن‌است مانند انسان‌ها صحبت کنند یا احساسات انسانی از خود نشان بدهند.یکی از بهترین نمونه‌های حکایت در زبان فارسی را می‌توان در هزار و یک شب دید.

حکایت‌ها معمولا طوری نوشته می‌شوند که خواننده به سادگی آنها را درک کند.ادبیاتی که در حکایت‌ها به کار برده می‌شود را ادبیات تعلیمی می‌نامند.

برخی از حکایت‌ها نسل به نسل به افراد منتقل می‌شوند.برخی از حکایت‌ها سعی می‌کند با استعاره از اشیا و یا حیوانات نابخردی انسان را در رفتار و منش به وی نشان بدهند.بعضی حکایات ممکن است آکنده از طنز یا هزل باشند.

در حکایات برخی از حیوانات به خاطر رفتار خاصی شناخته می‌شوند.

• شیر اصالت یا شجاعت
• خروس لاف‌زنی
• طاووس غرور
• روباه فریب‌کاری
• گرگ حرص و آز
• اسب دلاوری
• گاو نفهمی
• خر پرکاری

فهرست مندرجات ۱ نمونه‌ها در ادبیات کلاسیک ۲ نمونه‌ها در ادبیات مدرن ۳ پیوندهای بیرونی ۴ منبع

[ویرایش] نمونه‌ها در ادبیات کلاسیک

• هزار و یک شب
• مثنوی معنوی
• گلستان سعدی

[ویرایش] نمونه‌ها در ادبیات مدرن

حکایات سید اشرف الدین گیلانی در مجموعه "گلزار ادبی"

[ویرایش] پیوندهای بیرونی

• نمونه‌هایی از چند حکایت متنوع

[ویرایش] منبع

‎