بوستان سعدی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
برای دیگر کاربردها، بوستان (ابهامزدایی) را ببینید.
بوستان سعدی یا سعدینامه نخستین اثر سعدی است که کار سرودن آن در سال ۶۵۵ هجری قمری پایان یافتهاست. سعدی این اثر را در زمانی که در سفر بوده است، سروده و هنگام بازگشت به شیراز آن را بر دوستانش عرضه داشتهاست. این اثر در قالب مثنوی و در بحر متقارب سروده شدهاست، و از نظر قالب و وزن شعری حماسی است، هر چند که از نظر محتوا به اخلاق و تربیت و سیاست و اجتماعیات پرداختهاست.
بوستان سعدی به ده باب تقسیم شدهاست:
این کتاب حدود چهارهزار بیت دارد، و سعدی آن را به نام اتابک ابوبکر بن سعد زنگی کرده است.
محتویات |
نمونهٔ اشعار بوستان سعدی [ویرایش]
| شبی یاد دارم که چشمم نخفت | شنیدم که پروانه با شمع گفت: | |
| که من عاشقم گر بسوزم رواست | تو را گریه و سوگواری چراست؟ | |
| بگفت ای هوادار مسکین من | برفت انگبین[۱] یار شیرین من | |
| چو شیرینی از من به در میرود | چو فرهادم آتش به سر میرود | |
| همیگفت و هر لحظه سیلاب درد | فرو میدویدش به رخسار زرد | |
| کهای مدعی! عشق کار تو نیست | که نه صبر داری، نه یارای ایست | |
| تو بگریزی از پیش یک شعله خام | من استادهام تا بسوزم تمام | |
| تو را آتش عشق گر پر بسوخت | مرا بین که از پای تا سر بسوخت |
پاینوشتهها [ویرایش]
- ↑ عسل. اشاره است به همنشینی موم و عسل (شیرین) پیش از آن که آن دو را از هم جدا کرده و از موم شمع بسازند
نمانده ز شب همچنان بهرهای به زاری بکشتش پریچهرهای همی گفت و می رفت دودش به سر که اینست پایان عشق ای پسر اگر عاشقی خواهی آموختن بکشتن فرج یابی از سوختن
جستارهای وابسته [ویرایش]
منابع [ویرایش]
- ذبیحالله صفا. تاریخ ادبیات در ایران. ویرایش الياس خراساني. چاپ سوم. تهران: ابنسینا، ۱۳۴۲. ۴۴۸.
پیوند به بیرون [ویرایش]
 |
در ویکیانبار پروندههایی دربارهٔ بوستان سعدی موجود است. |
