بوستان سعدی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
برگه ای از بوستان سعدی نوشته شده در بخارا به سال ۱۵۳۹ میلادی. این اثر ارزشمند امروزه در موزه هنر نلسون اتکینز واقع در کانزاس سیتی در ایالات متحده نگاهداری میشود.

بوستان سعدی یا سعدی‌نامه نخستین اثر سعدی است که کار سرودن آن در سال ۶۵۵ هجری قمری پایان یافته‌است. سعدی این اثر را در زمانی که در سفر بوده است، سروده و هنگام بازگشت به شیراز آن را بر دوستانش عرضه داشته‌است. این اثر در قالب مثنوی و در بحر متقارب سروده شده‌است، و از نظر قالب و وزن شعری حماسی است، هر چند که از نظر محتوا به اخلاق و تربیت و سیاست و اجتماعیات پرداخته‌است.

بوستان سعدی به ده باب تقسیم شده‌است:

این کتاب حدود چهارهزار بیت دارد، و سعدی آن را به نام اتابک ابوبکر بن سعد زنگی کرده است.

نمونهٔ اشعار بوستان سعدی[ویرایش]

شبی یاد دارم که چشمم نخفت شنیدم که پروانه با شمع گفت:
که من عاشقم گر بسوزم رواست تو را گریه و سوگواری چراست؟
بگفت ای هوادار مسکین من برفت انگبین[۱] یار شیرین من
چو شیرینی از من به در می‌رود چو فرهادم آتش به سر می‌رود
همی‌گفت و هر لحظه سیلاب درد فرو می‌دویدش به رخسار زرد
که‌ای مدعی! عشق کار تو نیست که نه صبر داری، نه یارای ایست
تو بگریزی از پیش یک شعله خام من استاده‌ام تا بسوزم تمام
تو را آتش عشق گر پر بسوخت مرا بین که از پای تا سر بسوخت
نمانده ز شب همچنان بهره‌ای به زاری بکشتش پریچهره‌ای
همی گفت و می رفت دودش به سر که اینست پایان عشق ای پسر
اگر عاشقی خواهی آموختن به کشتن فرج یابی از سوختن

بوستان سعدی در زبان های دیگر[ویرایش]

بوستان سعدی برای نخستین بار در ۱۳۰ سال پیش و برای دومین بار و به طور کامل این روزها از سوی بنگاه انتشاراتی والشتاین در ۴۷۲ صفحه به زبان آلمانی منتشر شده است. این کتاب با همکاری نشر حافظ و گوته در شهر بن آلمان انتشار یافته و جلال رستمی، سرپرست آن بوده است.

پای‌نوشته‌ها[ویرایش]

  1. عسل. اشاره است به همنشینی موم و عسل (شیرین) پیش از آن که آن دو را از هم جدا کرده و از موم شمع بسازند




جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ بوستان سعدی موجود است.