ماری فرانسوا سعدی کارنو (به فرانسوی: Marie François Sadi Carnot) (۱۱ اوت ۱۸۳۷، لیموژ - ۲۵ ژوئن ۱۸۹۴، لیون) سیاستمدار فرانسوی و پنجمین رئیس جمهوری سوم فرانسه بود. او در ۱۸۸۷ به ریاست جمهوری فرانسه رسید و در ۱۸۹۴ کشته شد.
با کنار رفتن ژول گروی از ریاست جمهوری سعدی کارنو با پشتیبانی ژرژ کلمانسو و گروهی دیگر به این مقامدست یافت. در این زمان جمهوری دچار بحران و زیر حملهٔ ژنرال ژرژ بولانژه. سعدی کارنو به جمهوری و مقام ریاست جمهوری اعتبار بخشید. بولانژه به تبعید فرستادهشد و در همان سال(۱۸۸۹) سالگرد انقلاب فرانسه و نیز نمایشگاه جهانی پاریس برپاگشت. این رویدادها بر محبوبیت جمهوری و استواری پایههایش افزود. در ۱۸۹۲ وی با رسوایی کانال پاناما رودررو شد.
در ۲۴ ژوئن سعدی کارنو در اوج محبوبیت در ضیافتی عمومی در لیون سخنرانی نمود ولی با اینکه بیان داشت که در اندیشه انتخاب دوباره به ریاست جمهوری نیست از سوی یک آنارشیست ایتالیایی به نام سانته جرونیمو کاسریو با خنجر زخمی شد و روز پس از آن درگذشت. ترور او موجی از ترس و دلهره را پدیدآورد. پیکر وی با احترام در پانتئون به خاک سپردهشد.
داستان نام گذاری سعدی کارنو در کتاب از سعدی تا آراگون نوشته جواد حدیدی آمدهاست. پدر بزرگ سعدی کارنو به قدری به گلستان بسیار علاقه مند بوده که نام یکی از فرزندان خود را سعدی گذاشت. این شخص در کودکی میمیرد و پس از او برادرش (نیکولا لئونار سعدی کارنو) متولد میشود که نام او را هم سعدی میگذارند. رئیس جمهور فرانسه برادرزاده نیکولا لئونار سعدی بوده که فیزیکدان برجستهای بودهاست و به افتخار وی نام برادرزاده (ماری فرانسوا سعدی) را نیز سعدی میگذارند[۱].
