نیروگاه هسته‌ای بوشهر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از نیروگاه اتمی بوشهر)
پرش به: ناوبری، جستجو


نیروگاه هسته‌ای بوشهر
نیروگاه هسته‌ای بوشهر
نیروگاه هسته‌ای بوشهر بر ایران واقع شده‌است
نیروگاه هسته‌ای بوشهر
محل نیروگاه هسته‌ای بوشهر روی نقشه ایران
تاریخ تأسیس مهر ۱۳۵۵: تاریخ شروع اولیه
۱۳۷۱: شروع دوباره بعد از تخریب‌ها در جریان جنگ ایران و عراق
نوع نیروگاه اتمی
توان ۷۰۰ مگاوات (توان ۷۵ درصدی)[۱]
کشور ایران ایران
شهر بوشهر

مختصات: ۲۸°۴۹′۴۴″ شمالی ۵۰°۵۳′۱۳″ شرقی / ۲۸.۸۲۸۸۸۹° شمالی ۵۰.۸۸۶۹۴۴° شرقی / 28.828889; 50.886944

نیروگاه هسته‌ای بوشهر، یکی از نیروگاه‌های ایران و اولین نیروگاه هسته‌ای ایران که دارای ظرفیت تولید ۱۰۰۰ مگاوات از نوع رآکتور آب فشرده است. این نیروگاه مناقشات سیاسی زیادی در پی داشته است. که تاکنون بیش از 7 میلیارد کیلو وات ساعت برق تولید کرده است [۲].

پیشینه[ویرایش]

قراداد اولیه[ویرایش]

در زمان محمدرضا شاه پهلوی سال ۱۳۵۵ و ۲ سال بعد از تاسیس سازمان انرژی اتمی ایران،[۳] این سازمان با بخش تکنولوژی و تحقیقات سازمان انرژی اتمی آلمان غربی موافقتنامه‌ای برای همکاری‌های بلند مدت امضا کرد[۴] و در پی آن شرکت کرافت ورک یونیون، یکی از شرکت‌های وابسته به زیمنس آلمان ساخت ۲ واحد نیروگاه اتمی هر یک به توان اسمی ۱۲۹۳ مگاوات و توان خالص ۱۱۹۶ مگاوات را در بوشهر برعهده گرفت.[۵] اما در سال ۱۳۵۷ در شرایطی که حدود ۷۵ درصد از واحد اول و ۶۰ درصد واحد دوم نیروگاه ساخته شده بود با پیروزی انقلاب اسلامی ایران طرف آلمانی کار بر روی پروژه را متوقف کرد.[۵] دولت ایران از شرکت آلمانی در دادگاه داوری بین‌المللی شکایت کرد.[۴] براساس رای ۱۳ مارس ۱۹۸۲ دادگاه بین‌المللی، مقرر شد، کلیه قطعات و دستگاه‌های ساخته شده دو نیروگاه بوشهر تا آن زمان، به اضافه نیمی از سوخت هسته‌ای به مالکیت ایران درآید[۴] و پیمانکار موظف شد که این قطعات را به صورت تحویل در بندر بوشهر، به ایران تحویل دهد.[۵]

احداث مجدد[ویرایش]

انرژی هسته‌ای:خیانت به خلق ما در روزنامه جمهوری اسلامی
انرژی هسته‌ای:خیانت به خلق ما

در سال۱۳۵۷ با پیروزی انقلاب، عملیات ساخت این نیروگاه‌ها از جانب کشورهای غربی متوقف شد و حکومت جمهوری اسلامی در اوایل انقلاب با ساخت نیروگاه و پروژه هسته‌ای مخالف بود[۶][۷] و در طول جنگ ایران و عراق تاسیسات موجود چندین بار مورد حمله هوایی عراق قرار گرفت، که در اثر آن آسیب‌هایی به تجهیزات و ساختمان‌های موجود وارد شد.

در دهه ۶۰ بار دیگر کار درنیروگاه بوشهر از سر گرفته شد، اما همزمان با حضور کارشناسان آلمانی در نیروگاه، حمله موشکی عراق به بخشی از ساختمان نیروگاه بوشهر، آلمان را از ادامه پروژه منصرف کرد.[۵][۴]

در اوایل سال ۱۳۶۸ با سفر علی اکبر هاشمی رفسنجانی رئیس جمهور وقت به روسیه، موافقتنامه همکاری هسته‌ای میان دو کشور تدوین شد و متعاقب آن در ۲۴ اوت سال ۱۹۹۲ (۲ شهریور ۱۳۷۱) موافقتنامه کاملی از همکاری‌های هسته‌ای ایران و روسیه امضا شد.[۸] در نوامبر ۱۹۹۴ قرارداد تکمیل واحد اول نیروگاه بوشهر ایران و روسیه به امضا رسید. به موجب این قرارداد مقرر شد ساخت نیروگاه تا پایان ۲۰۰۰ به پایان برسد.[۹] این قرارداد در ژانویه ۱۹۹۶ میان سازمان انرژی اتمی ایران و شرکت اتم استوری اکسپورت روسیه اعتبار اجرایی پیدا کرد.[۵] طرف روس متعهد شد تا سال ۲۰۰۰ ساخت نیروگاه را به پایان برساند.[۱۰] همچنین ایران متعهد شده‌است، پسماند سوخت نیروگاه هسته‌ای بوشهر را به روسیه بازگرداند.[۱۱]
مبلغ کل قرادا در این پروژه در ابتدا یک میلیارد و دویست میلیون دلار بود که با گذشت زمان و تجدید نظرها مبلغ این قرارداد ده درصد افزایش داشته‌است. سوخت نیروگاه بوشهر نیز ۵۲ میلیون دلار به انضمام کل هزینه‌های حمل تا محل ساختگاه پیش بینی شده بود.[۱۲]

پیش‌راه‌اندازی[ویرایش]

سازمان انرژی اتمی ایران مدعی شد این نیروگاه در روز چهارشنبه ۷ اسفند ۱۳۸۷ پیش‌راه‌اندازی می‌گردد.[۱۳]

در ۷ اسفند ۱۳۸۷ و بعد از پیش راه‌اندازی نیروگاه، محمد سعیدی معاون بین‌الملل سازمان انرژی اتمی ایران گفت:[۱۴]

ما تمام این تست‌ها را انجام می‌دهیم و بعد از آن وارد مرحله راه‌اندازی می‌شویم.

غلامرضا آقازاده رئیس وقت سازمان انرژی اتمی ایران نیز گفت:[۱۴]

هیچ مشکلی برای راه‌اندازی نهایی این نیروگاه وجود ندارد.

راه‌اندازی[ویرایش]

سرگئی کرینکو رئیس شرکت روسی در فروردین ۱۳۸۸ اعلام کرد:[۱۴]

یک سال پس از راه‌اندازی پروژه، نیروگاه توسط ایرانی‌ها اداره خواهد شد.

. نیروگاه بوشهر در عمل ۱۲ شهریور ۱۳۹۰ به شبکه برق سراسری متصل شد[۱۵].

مشخصات نیروگاه[ویرایش]

ژنراتور[ویرایش]

ژنراتور نیروگاه هسته‌ای بوشهر از نوع سنکرون سه فاز می‌باشد. سیستم خنک کنندگی در استاتور آب و در روتور و هسته استاتور آن نیز هیدروژن است. قدرت خروجی آن ۱۰۰۰ مگاوات و دارای دو قطب است. ولتاژ خروجی استاتور آن نیز ۲۷ کیلوولت می‌باشد[۱۶].

پست[ویرایش]

نیروگاه هسته‌ای بوشهر دارای دو پست ۲۳۰ کیلوولت و ۴۰۰ کیلوولت می‌باشد. پست ۴۰۰ کیلوولت از طریق دو خط به پست چغادک و شبکه سراسری متصل می‌شود و اتصال پست ۲۳۰ کیلوولت به شبکه سراسری توسط دو خط و از طریق پست بوشهر صورت می‌پذیرد.[۱۶]

نگار خانه[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. نیروگاه بوشهر به تولید 700 مگاوات برق رسید - وبگاه خبری تابناک
  2. https://www.youtube.com/watch?v=uV4lk5X2fzI&list=UUDo7-AWBL0quU6N6xUcNtxA#t=730
  3. «معرفی سازمان انرژی اتمی ایران در یک نگاه»(فارسی)‎. وب‌گاه سازمان انرژی هسته‌ای ایران. بازبینی‌شده در ۱۲ فروردین ۱۳۸۸. 
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ ۴٫۲ ۴٫۳ «نیروگاه بوشهر از آغاز تا اکنون». ۰۲-۰۹-۲۰۰۸. بازبینی‌شده در ۰۱-۰۴-۲۰۰۹. 
  5. ۵٫۰ ۵٫۱ ۵٫۲ ۵٫۳ ۵٫۴ «نیروگاه هسته‌ای بوشهر؛ انتظار سی ساله برای آغاز فعالیت». ۲۵-۹-۲۰۰۶. بازبینی‌شده در ۰۱-۰۴-۲۰۰۹. 
  6. http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D9%BE%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%87:Niroogahe_hasteee-B.jpg&oldid=8554531
  7. http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D9%BE%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%87:Niroogahe_hasteee-A.jpg&oldid=8554518
  8. «اختصاصی ایرنا/ سخنگوی روس اتم: تاریخ دقیق راه اندازی نیروگاه هسته‌ای بوشهر امروز مشخص می‌شود.». ۰۷-۱۲-۱۳۸۷. بازبینی‌شده در ۱۲-۰۱-۱۳۸۸. 
  9. «ساخت نیروگاه بوشهر دو ماه دیگر تمام می‌شود.». ۱۲-۰۴-۱۳۸۶. بازبینی‌شده در ۱۲-۰۱-۱۳۸۷. 
  10. «نیروگاه اتمی بوشهر؛ ابهام در مورد تحویل سوخت»(فارسی)‎. دویچه وله، ۲۰-۰۶-۲۰۰۷. بازبینی‌شده در ۰۱-۰۴-۲۰۰۹. 
  11. «بازتاب پیش راه اندازی نیروگاه هسته‌ای بوشهر در رسانه‌های خبری روسیه». ۰۷-۱۲-۱۳۸۷. بازبینی‌شده در ۱۲-۰۱-۱۳۸۸. 
  12. «تاریخ جدید ایران برای راه اندازی نیروگاه بوشهر»(فارسی)‎. رادیو فردا، ۱۰-۱۱-۱۳۸۶. بازبینی‌شده در ۱۲ فروردین ۱۳۸۸. 
  13. «بی بی سی فارسی». 
  14. ۱۴٫۰ ۱۴٫۱ ۱۴٫۲ «نیروگاه اتمی بوشهر پیش راه‌اندازی شد»(فارسی)‎. رادیو زمانه. بازبینی‌شده در ۱۲ فروردین ۱۳۸۸. 
  15. «برق نیروگاه هسته‌ای بوشهر به شبکه سراسری متصل شد». پایگاه اطلاع‌رسانی دولت، ۱۳ شهریور ۱۳۹۰. بازبینی‌شده در ۴ سپتامبر ۲۰۱۱. 
  16. ۱۶٫۰ ۱۶٫۱ «فرایند عملیاتی نیروگاه اتمی بوشهر»(فارسی)‎. مؤسسه علمی صنعتی برق ایران. بازبینی‌شده در ۱۲ فروردین ۱۳۸۸.