فریم (شهر)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
فریم
کشور  ایران
استان مازندران
شهرستان ساری
بخش دودانگه
نام(های) قدیمی پریم
مردم
جمعیت ۱۸۵۰ نفر
جغرافیای طبیعی
ارتفاع از سطح دریا حدود ۹۸۵ متر

فریم از شهرهای استان مازندران در شمال ایران است. این شهر، در بخش دودانگه شهرستان ساری قرار دارد. جمعیت فریم در سال ۱۳۸۵، برابر با .۱۸۵ نفر گزارش شده‌است[۱].

ویژگی‌های جغرافیایی[ویرایش]

در جنوب شهرستان ساری منطقه‌ای وجود دارد که از دید آب و هوا، ییلاقی بوده و به دودانگه/پریم/فریم معروف است.فریم در ۶۵ کیلومتری شهر ساری واقع شده‌است. این منطقه که از گردآمدن روستاهای امامزاده علی،واو دره، شلدره، تلاوک، کهنه ده، قلقل، محمدآباد، پهندر و مجی دینه سر، علی آباد، کرچا، رسکت، جعفرکلا و.....تشکیل شده، امروزه با مرکزیت محمدآباد شناخته می‌شود.محمدآباد از سال 1386به شهرارتقا یافته است . مردم این شهر به کار کشاورزی و دامداری مشغول هستند. در این شهر واحدهای اداری و تجاری زیادی وجود دارد و همین امر باعث شده که مردم از روستاهای اطراف برای رفع نیاز و تهیهٔ نیازهای زندگی به این شهر رفت‌وآمد داشته باشند. امروز به سبب افزایش جمعیّت و رشد بافت انسانی جوامع، ساختار تقسیمات جغرافیایی و اقلیمی نیز به فراخور آن دست خوش دگرگونی می‌شوند. پریم منطقه ای کوهستانی-جلگه ای است .از سویی در حصار رشته کوه های البرز در آمده و از سویی دیگر دشت های حاصل خیز و چشم نواز خود نمایی می کند .رودخانه ها و جنگلش با زیبایی طبیعی دل از هر بیننده ای می رباید.

تاریخچه[ویرایش]

از این شهر در منابع تاریخی کهن به نام «پَریم» یا «جبال قارن» و بخشی از هزار جریب ،یاد شده که شهری عظیم با حصاری آجری، شبیه به قلعه در دشتی به نام «پریم» بوده‌است و گویی بر اثر چند زلزلهٔ ویرانگر به کلّی از بین رفته‌است و در گذار تاریخ دگربار آبادانی و زندگی به این منطقه ی خوش نشین رو آورده و مردمی گرم دل و مهربان را در خود جای داده و پرورده است تا سال 1360 دهستان های چاشم و پشتکوه نیز جزیی از دودانگه بودند وبخش کوهستانی از دودانگه ی فریم به شهرستان مهدیشهر استان سمنان ملحق گردید

زبان[ویرایش]

گویشوران این منطقه به زبان تبری (یا مازنی که از تبار و تیره ی زبان فارسی پهلوی ساسانی و اوستایی است)و با لهجه ی پریمی سخن می گویند،البته در لهجه ی روستاها به فراخور پراکندگی و به میزان دوری از هم نیز رنگارنگی و تفاوت های آوایی و کلامی دیده می شوداما این گوناگونی سبب نابسانی و اختلال در پیام رسانی و ارتباط زبانی نمی‌گردد.

زمین‌لرزه‌های تاریخی[ویرایش]

برای نمونه در قرن پنجم هجری برابر سال ۱۱۲۷ میلادی زمین‌لرزهٔ بزرگی در منطقهٔ هزار جریب جنوبی سبب ویرانی سراسری روستاهای منطقهٔ پریم که در درهٔ پهناوری در کوه‌های خاوری پل سفید واقع است، شد. همچنین در سال ۶۰۰ قمری برابر ۱۳۰۹ میلادی زمین لرزه‌ای روستاهای فراوانی را در مازندران تقریباً به طور کامل نابود کرد و سبب از رونق افتادن منطقهٔ پریم گردید.[۲]

جغرافیای تاریخی[ویرایش]

به هر روی، دودانگه به عنوان بخشی از هزار جریب و درعصر «اسپهبدان» وقایع و رویدادها و فراز و فرودهای فراوانی به خود دیده‌است. اتفاقا در همین ایّام «دشت فریم» یکی از قسمت‌های مهم دودانگه به شمار می‌رفت و در زمان هارون الرشید، هزار جریب «پریم» در دست «اسپهبد شروین باوند» بود.[۳] در تقسیمات «تاریخ طبرستان» تالیف اسفندیار کاتب، که طبرستان را به دو پاره «هامون» و «کهستان» قسمت کرده‌است، «پریم» را در ردیف کهستان آورده‌است.[۴] در جای دیگر «ابن اسفندیار» می‌نویسد: فریم که کوه قارن می‌خوانند به برادر کهتر «قارن» سپرده شد.[۵]

دودمان‌های حاکم[ویرایش]

  • آل گاوباره که از سال چهل تا صد و چهل و چهار قمری (۱۴۴-۴۰ هـ.ق) در دشت مازندران و استرآباد (گرگان) فرمانروایی داشتند.
  • پادوسپانان که در حقیقت شاخه‌ای از آل گاوباره بودند که از سال ۴۰ تا ۱۰۰۴ قمری حدود یک هزار سال تا عصر شاه عباس صفوی بر منطقه غربی مازندران و رویان حکومت کردند.
  • آل وشمگیر یا آل زیار که از ۳۱۶ تا ۴۷۰ هـ. ق در شرق مازندران حضور داشتند.
  • آل قارن که حدود ۵۰ پیش از هجرت تا سال ۲۴۴ هـ.ق بر قلمرو جبال مازندران فرمانروایی کردند.
  • آل باوند یا اسپهبدان که از سال ۴۵ تا ۳۹۷ هـ.ق در منطقه جبال مازندران یعنی در بخش سوادکوه و هزار جریب پریم (فریم یا دودانگهٔ امروزی) حکومت داشتند. به همین سبب به اینان «ملک جبال» هم گفته‌اند. «اسپهبد شروین» از فرمانروایان مشهور آنان بود.

در دوره‌های بعد از طاهریان و صفاریان تا روزگار قاجار مازندران و بخش‌های مختلف آن مورد تاخت و تاز قرار گرفتند. در دو دورهٔ صفویه و قاجاریه؛ مازندران مرکز نفوذ؛ قدرت و حکومت بوده‌است. منطقهٔ دودانگه پیوسته در همهٔ جنگ و گریزهای تاریخی و مقاومت در برابر تازش بیگانگان به سبب بافتار جغرافیایی و بهره مندی از مردمی غیور و ستبر جلوه‌ای ویژه داشته‌است که آخرین نمونهٔ تاریخی آن را شاعر بزرگ همین منطقه، میرزا محمود فدایی مازندرانی از پایداری مردم دودانگه در برابر سپاه روس در قصیده‌ای بلند به تصویر کشیده‌است. شواهد و پژوهش‌هایی که بر پیشینهٔ کهن و تاریخ منطقهٔ «پَریم» گواهی می‌دهند: الف) گزارش و پژوهش برخی از خاور شناسان از جمله «ه.ل.رابینو» محقق فرانسوی و تحقیق دائرةالمعارف بریتانیکا. ب) وجود گنبد رسکت بازمانده از قرن پنجم قمری در کنار روستای رسکت(resket)که هنوز هم بردامنهٔ صخره‌ای برپاایستاده وهمچون قراولان وقلعه بانان کهن، چشم به سوی دشت پریم دوخته‌است که خوش بختانه کاوش‌های اخیر باستان شناسان و دیرینه شناسان نیز گواه پیشینهٔ فرهنگی و شهری این منطقه‌است.دو سال پیش با اجرای عملیات گمانه‌زنی در منطقهٔ دودانگه در محوطه برج رسکت ساری بقایایی کشف شد. در این عملیات، گورستانی متعلق به قرون میانهٔ اسلامی شناسایی شد که آرامگاهی بودن این برج را ثابت می‌کند. در شرق گورستان محوطه‌ای مسکونی به وسعت چهار هکتار و متعلق به قرون میانهٔ اسلامی و دوره سلجوقی نمایان شد که فضای اصلی آن با استفاده از سنگ و گچ ساخته و تمامی سطح داخلی دیواره‌های آن با گچ‌بری‌هایی به خط کوفی آراسته شده‌است.

پ) آثار و بازماندهٔ بناهای کهن و برخی اسامی آن‌ها.برای نمونه در روستای کرچا(korcha)زمین‌های وسیعی پر از آجرهای پخته از روزگاران قدیم است ودر تپه‌های اطراف آن هم دیواره‌های گج اندودیافت شده‌است و جالب تر این که در حوالی این روستا چند نام با پیشوند «شهر» هنوز به کار می‌رود مثل شهردشت، شهربن. گمان می‌کنیم در این منطقه بناهای آباد ومظاهر شهری بسیاری وجود داشته که در زلزلهٔ بزرگ پایان قرن هفتم هجری به طور کامل ویران و با خاک یکسان شده‌است و آن پاره‌های آجر و اسامی، تنهایادگاران شکوه گذشته‌اند.

کتاب فارسی «مرزبان نامه» که در اصل به زبان تبری /طبری (مازندرانی کهن) نوشته شده بود نویسندهٔ اصلی این اثر پساوند «پریم» را در نامش دارد : اسپهبد مرزبان بن رستم شروین پریم که از شاه زادگان و اسپهبدان شهر پریم بوده و کتاب مرزبان نامه را به زبان مازنی و در قالب fabel فراهم آورده‌است. بنا براین اگر روزی اصل نسخهٔ طبری این اثر پیدا شود، نخستین وبزرگ‌ترین اثر مکتوب شهر باستانی پریم شمرده خواهد شد.همین نویسنده دیوان شعری هم به نام «نیکی نومه» داشته‌است که از آن نیز جز نامی بر جای نمانده‌است. برای پرهیز از به درازا کشیدن سخن از برشمردن همهٔ بزرگان فکری، فرهنگی و سیاسی منطقهٔ پریم در گسترهٔ تاریخی، خودداری می‌کنیم و تنها به ذکر یکی از بزرگ‌ترین چهره‌هایی که از پس ابر زمانه به تازگی رخساره عیان کرده‌است، بسنده می‌کنیم.

بزرگان[ویرایش]

میرزا محمود فدایی' مازندرانی مرثیه سرای بزرگ روزگار قاجار از روستای تلاوک منطقهٔ دودانگهٔ فریم و از مفاخر تاریخ ادبیات فارسی ایران است. جلد نخست مقتل منظوم او در قالب ترکیب بندباحدود۴۲۰۰بیت در سال ۱۳۷۷ به کوشش دکترفریدون اکبری شلدره به چاپ رسیده‌است. کلیات مقتل فدایی پس از سال‌ها تحقیق و پژوهش‌های دراز دامن در سال ۱۳۸۸ خورشیدی منتشر شده‌است که یکی از شگفتی‌های ادبیات عاشورایی به شمار می‌آید.سوگنامه ی عاشورایی فدایی سرشار از تصاویر تب ناک شعری است.ویژگی زبان شعری فدایی را باید در کاربست فراوان صورخیال و تصویرگری های شعری او دانست. بخش دوم کلیات مقتل فدایی سرشار از نوحه های استوار عاشورایی است.نوحه و ترجیعات عاشورایی با فدایی به اوج خود می رسد.زبان شعری فدایی در اشعار سینه زنی و نوحه سرایی بسیار فاخر و فخیم است .

برج رسکت[ویرایش]

در سال 231 خورشیدی برابر با 237 قمری شهاب سنگی در منطقه فریم سقوط کرد که به نام شهاب سنگ اسپهبد شروین خوانده شد. برخی پژوهشگران برج رسکت را یادمانی در نزدیکی محل سقوط این شهاب سنگ می‌دانند.برج رسکت از بناهای قرن پنجم هجری قمری است. این اثر در تاریخ ۹ مرداد ۱۳۱۲ با شماره ی ثبت ۱۹۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است و حدود شصت کیلومتری جنوب غرب شهر ساری قرار دارد . برج رسکت،افزون بر معماری شگفت،دو سنگ نگاره به خط کوفی گلزار و پهلوی ساسانی دارد که بر ارزش هنری آن افزوده است. برج رسکت با نقشه ی مدور از آجر بنا شده است. ورودی بنا در جهت خاوری و در بالای طاق‌نمای ورودی دارای نگاره های چشم نواز گچی مقرنس کاری است و چهار سر کتیبه کوفی گلزار و خط پهلوی ساسانی به طرز زیبایی گچ‌بری شده است که مشتمل بر آیه های قرآنی و مطالب تاریخی است.گام های بازسازی بر روی برج از سال‌های 1359 تا 1367 انجام شده است. برج رسکت در شیب تند کوهی سنگی بنا شده و همواره این سئوال مطرح بوده که این بنای آجری چگونه در این شیب تند ایستاده است؟ برج آرامگاهی رسکت در زمان غزنویان ساخته شده است اما در این زمان خاندان باوندیان که از اسپهبدان ساسانی بودند در مازندان حکومت می‌کردند. این خاندان از دوره ساسانی در این منطقه از کشور بوده‌اند اما با ورود اسلام، مسلمان شده و حدود 700 سال در مازندران حکومت کرده‌اند. برج رسکت آرامگاه "شهریار ابن قارن"، و یکی از اعضای خاندان باوندیان است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. «سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۸۵، جمعیت تا سطح آبادی‌ها بر حسب سواد»(فارسی)‎. مرکز آمار ایران، ۱۳۸۵. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۵ نوامبر ۲۰۱۲. 
  2. سایت پژوهشگاه بین‌المللی زلزله‌شناسی و مهندسی زلزله
  3. ص ۱۸۸ تاریخ دوهزار ساله
  4. ابن اسفندیار ص۷۴
  5. ابن اسفندیار ص ۱۵۲

منابع[ویرایش]

  • اکبری شلدره،فریدون ،۱۳۷۷،دیوان فدایی مازندرانی، باپژوهش، تصحیح وتعلیقات ،قم،انتشارات اسوه،چاپ اول.
  • اکبری شلدره، فریدون ،1386،«فریم شهر، تصویری از آرمان شهر». ساری،هفته نامهٔ پژواک مازندران.
  • اکبری شلدره،فریدون، ۱۳۸۸،کلیات مقتل منظوم فدایی مازندرانی،(سوگنامه ی عاشورایی) باپژوهش، تصحیح وتعلیقات،تهران ،انتشارات فرتاب،چاپ اول.
  • جایگاه و بلند
  • ماهنامه نجوم شماره 207. خرداد و تیر 1390. صفحه 32.