فرض صفر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

در آمار و احتمالات، برای بررسی یک فرضیه، در آغاز فرض تهی را می پذیریم تا با رد آن فرض مقابل را اثبات نماییم.[۱] کاربرد فرض تهی در علوم آزمایشی برای هم سنجی نمونه ی آزمایش شده با نمونه ی کنترل است. به بیان دیگر در آغاز فرض می‌شود که نمونه‌ها یکسانند (فرض تهی). حال اگر با یکی از آزمون های آماری فرض تهی را بتوانیم رد کنیم، آنگاه می‌گوییم که دو نمونه دارای ناهمگونی معناداری هستند وگرنه دو نمونه را یکسان می‌خوانیم.

پیش گفتار[ویرایش]

در کارهای پژوهشی در آغاز فرض تهی پذیرفته می شود. اگر پژوهشگر بتواند از دیدگاه آماری نشانه ی محکمی برای نپذیرفتن فرض تهی بیاورد، آنگاه فرض تهی رد می‌شود. بازه ی اطمینان برای نپذیرفتن فرض تهی برابر با ۹۵٪ یا ۹۹٪ است. به بیان دیگر کمترین بازه ی اطمینان برای نپذیرفتن فرض تهی، ۹۵٪ و یا ۹۹٪ اطمینان از نادرست بودن آن است. به گمان معمول، آزمون معنادار است اگر بازه ی اطمینان ۹۵٪ برگزیده شود و بسیار معنادار است اگر بازه ی اطمینان ۹۹٪ برگزیده شود.

طرز تعیین فرض صفر[ویرایش]

اولین گام در انجام آزمون آماری تعیینH0 و H1 است که باید به صورت صحیح تعیین شود برای این کار همواره ادعا در مورد پارامتر جامعه در H1 قرار می گیرد و خلاف آن را در H0 قرار می دهیم مگر آن که ادعا شامل تساوی حداقل و حداکثر ( ≤،≥،=) باشد که در این صورت ادعا را در H0 و خلاف آن را در H1 قرار می دهیم .

نمونه[ویرایش]

مثال1: ادعا شده که میانگین دستمزد کارگران یک کارخانه بیشتر از 60 هزار تومان است در اینصورت فرض صفر به صورت 60≥ میانگین و فرض مقابل به صورت 60<میانگین است.

مثال2: ادعا شده که میانگین دستمزد کارگران یک کارخانه حداقل 60 هزار تومان است در اینصورت فرض صفر به صورت 60≤ میانگین و فرض مقابل به صورت 60>میانگین است

تنگناها[ویرایش]

مرجع ها[ویرایش]

  1. Probability and Statistics in Engineering And Management Science, William W. Hines, Douglas C. Montgomery, Third Edition, John Wiley and Sons, 1990, ISBN 0-471-60090-3.