زولبیا

زولبیا و بامیه

زولبیا (در فارسی و عربی) و یا جلبی (در فارسی دری و هندی) نوعی شیرینی است. این شیرینی در گستره وسیعی از جهان شامل شرق آسیا، خاورمیانه و شمال آفریقا رواج دارد.

تاریخ زولبیا را تا سال ۱۴۵۰ میلادی در هندوستان پی‌گیری کرده‌اند.

تاریخ ناصری به زولبیا اشاره شدهکه به عنوان هدیه نزد ناصرالدین شاه نیز آورده شده است. رئیس اتحادیه تولید و فروش گز و شیرینی اصفهان نیز گفت: نمی توان زمان مشخصی برای پیدایش زولبیا بامیه اعلام کرد و تنها منبع آن ، تجارب و گفته های استادان قدیمی این حرفه است. حتی برخی از استادان قدیمی، زولبیا و بامیه را مربوط به زمان شاه عباس می دانند. با توجه به اینکه در برخی از شهرها مواد شیرینی همچون کشمش و خرما موجود نبود و برای بردن این مواد به شهرهای دیگر نیز مشکلات نظیر خراب شده این مواد غذایی وجود داشت تولید زولبیا و بامیه در شهرهایی که از مواد شیرینی وجود نداشت گسترش پیدا کرد.

از مواد اولیه این نوع شیرینی می‌توان به ماست و نشاسته و خمیرمایه اشاره کرد که بعد از ترش شدن و به اصطلاح ور آمدن آن را به آرد اضافه می‌کنند.

معمولا در ماه رمضان مصرف بامیه و زولبیا نسبت به دیگر ماه‌های سال بیشتر می‌شود.