ارتش
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
ارتش، به تشکیلات و امکانات نظامی یک کشور گفته میشود. ارتش معمولاً به ۳ گروه نیروی زمینی، هوایی و دریایی تقسیم بندی میشود. معمولاً درارتش ۲ گروه خدمت میکنند. اول ان دسته از افرای برای دوره سربازی وارد ارتش میشوند که وظیفه نام دارند. و گروه دوم افرادی که به استخدام ارتش در میآیند و کادر نامیده میشوند.
ارتشهای منظم و مدرن در تمام پرسنل خود را مانند دیگر شرکتها و سازمانهای دولتی استخدام میکنند، اما ارتشهای سنتی در برخی از کشورها از جوانان برای حفاظت از کشور استفاده میکنند.
فهرست مندرجات |
[ویرایش] ریشهشناسی
ارتش از واژههای برساخته در دوران معاصر است و از روی واژهٔ ارتشتار (ارتشدار) که پیش از آن به معنی سپاهی (لشگری) در زبان فارسی وجود داشت، برساخته شدهاست. این پسینسازی از این خاستهاست که واژه را مرکب فرض کردهاند و جزء دوم دار را به معنای دارنده گرفتهاند.[۱] این واژه را فرهنگستان ایران نساختهاست بلکه نتیجهٔ کار عدهای است که در دورههای جدید اما پیش از کودتای ۱۲۹۹، در مقابل برخی از واژههای جدید و ترکی که در ارتش رواج داشت، به واژهگزینی پرداختند اما چون با این فن آشنا نبودند، دچار لغزشهایی شدند. اینان واژهٔ «ارتش» را به جای واژهٔ ترکی قشون قرار دادند و بدین وسیله میخواستند این واژهٔ ترکی را کنار بگذارند که البته سرانجام با جاافتادن این واژه، در این امر کام یافتند.[۲]
[ویرایش] جُستارهای وابسته
[ویرایش] پانویس
- ↑ حسندوست ← «ارتش»
- ↑ صبوحی، جواد، صدا و سیما زبان فارسی را به آگهیدهندگان میفروشد، گفتگو با مردی که سخنش به هزار اشرفی میارزد، بخش فرهنگی، روزنامه قدس، ۱۳-۰۹-۱۳۸۷
[ویرایش] فهرست منابع و مآخذ
- حسندوست، محمد. فرهنگ ریشهشناختی زبان فارسی (جلد اوّل). زیر نظر بهمن سرکارتی. تهران: فرهنگستان زبان و ادب فارسی، نشر آثار، ۱۳۸۳، ISBN 964-7531-28-1.
