وام‌واژه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

وام‌واژه یا واژهٔ عاریتی واژه‌ای است که از زبانی به زبان دیگر وارد شده‌است. برای نمونه، واژه‌های ترومپت، تلفن، متر و اتومبیل از زبان فرانسوی به فارسی راه یافته‌اند و به همان شکل متداول شده‌اند؛ اتوبان از آلمانی، جنوب، شمال، کتاب و مداد از عربی، اتاق، اجاق، قاشق، سورتمه از ترکی، خان از مغولی، و چمدان و ترمز از روسی به زبان فارسی راه یافته‌اند.

برخی وام‌واژه‌ها معادل فارسی دارند (مانند دورنگار به‌جای فکس یا سامانه به‌جای سیستم)، و برخی ندارند (مانند تلفن و رادیو و تلویزیون).

یکی از راه‌های تشخیص وام‌واژه‌ها، به‌ویژه وام‌واژه‌های عربی، در فارسی، وجود حروف ث (در اکثر واژه‌ها)، ح، ص، ض، ط (در اکثر واژه‌ها)، ظ، ع و ق (در اکثر واژه‌ها) است که ـ برخی از آنها ب‌جز در موارد معدودی ـ در واژه‌های فارسی به‌کار نمی‌رود؛ برای نمونه، کلمات ثانیه، صبح، ضبط، ظهر، معبد و مشرق غیرفارسی است.[۱]

پیوند به بیرون[ویرایش]

مطالعۀ بیشتر[ویرایش]

  • واژگان فارسی در انگلیسی: تبادل فرهنگ‌ها و زبان‌ها، مؤلف: احمد میرفضائلیان، تهران، فرهنگ معاصر، ۱۳۸۵.

توضیح[ویرایش]

  1. در این مورد چند استثنا هست؛ مانند کیومرث که در اصل "گیومرت" بوده‌است.