گهرو

مختصات: ۳۲°۰۱′۳۰″شمالی ۵۰°۵۳′۱۳″شرقی / ۳۲٫۰۲۵۰°شمالی ۵۰٫۸۸۶۹°شرقی / 32.0250; 50.8869
از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
گهرو
کشور ایران
استانچهارمحال و بختیاری
شهرستانکیار
بخششلمزار
نام(های) پیشینگوهر رود
سال شهرشدن۱۳۷۸
مردم
جمعیت۶٬۲۶۳ نفر(۱۳۹۵)
رشد جمعیت۵٪+ (۵سال)
تراکم جمعیت۲۵ نفر بر کیلومتر مربع
جغرافیای طبیعی
مساحت۹۸۵۶
ارتفاع۲۱۴۰ متر
آب‌وهوا
میانگین دمای سالانه۱۸درجه سلسیوس
میانگین بارش سالانه۷۰۰ میلی‌متر
روزهای یخبندان سالانهزمستان
اطلاعات شهری
ره‌آوردانگور
پیش‌شمارهٔ تلفن۰۳۸۳۲۶۸
شناسهٔ ملی خودرو ایران
کد آماری۲۳۵۸
گهرو بر ایران واقع شده‌است
گهرو
روی نقشه ایران
۳۲°۰۱′۳۰″شمالی ۵۰°۵۳′۱۳″شرقی / ۳۲٫۰۲۵۰°شمالی ۵۰٫۸۸۶۹°شرقی / 32.0250; 50.8869

گَهرو شهری در شهرستان کیار و استان چهارمحال و بختیاری است. گهرو در فاصله ۸ کیلومتری از شلمزار و ۴۳ کیلومتری از شهرکرد واقع شده‌است.

جمعیت[ویرایش]

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۶٬۲۶۳ نفر (۱٬۸۹۴ خانوار) بوده‌است.[۱]

جمعیت تاریخی
سالجمعیت±%
۱۳۸۵۶٬۰۹۳—    
۱۳۹۰۵٬۹۴۹۲٫۴٪−
۱۳۹۵۶٬۲۶۳۵٫۳٪+

موقعیت جغرافیایی[ویرایش]

این شهر در ۴۳ کیلومتری شهرکرد و ۳۹۵ کیلومتری شهر اهواز قرار دارد. از محصولات مهم کشاورزی این شهر انگور است. این شهر از سمت غرب به شهر شلمزار و از سمت شرق به شهر بلداجی و از سمت شمال به ارتفاعات زاگرس و از سمت جنوب به روستای زوردگان محدود می‌باشد.
گهرو طبق سر شماری سال ۱۳۹۱ دارای ۷۸۵۶ نفر جمعیت است اما همچون قسمت‌های دیگر استان از منطقه‌های دافع جمعیت بوده و بسیاری از مردم این شهر، مهاجرت کرده‌اند.

تاریخچه[ویرایش]

مردم شهر گهرو از طایفه زراسوند و باب دورکی می‌باشند که به گویش بختیاری سخن می‌کنند.[۲]

دیدنی‌ها[ویرایش]

چشمه گهرو، استخر مینو، تفریحگاه دره بید، تنگه گهرو، کوهستان زردگله، چشمه سرچاییلی در ارتفاع ۲۰۰۰ متری، دره ته تنگ، مزرعه همایی، دالان بهشت و امامزاده گهرو از نقاط دیدنی این شهرستان است.[۳]

دالان بهشت[ویرایش]

این دره در مسیر جاده خوزستان بین گهرو تا زوردگان می‌باشد. کل مسیر این دره پوشیده از درختان انگور می‌باشد که منظره فوق‌العاده زیبایی را به وجود آورده‌است.

منابع[ویرایش]

  1. «تعداد جمعیت و خانوار به تفکیک تقسیمات کشوری براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۹۵» (اکسل). درگاه ملی آمار.
  2. بختیاری در جلوه‌گاه فرهنگ، عبدالعلی خسروی، ۱۳۸۴
  3. خبرگزاری مهر، ۱۳۸۷/۰۸/۲۱