لهجه سبزواری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

لهجه سبزواری به دلیل قدمت و زنده بودن واژه ها، اصیل ترین لهجه فارسی خراسانی است. واژه‌های لهجه سبزواری که در شهرستان های سبزوار، ششتمد، داورزن ، بردسکن و نیز دهستان فرومد، بخش روداب ، روستاهای فارسی زبان شهرستان های خوشاب ، جغتای ، جوین و برخی روستاهای دهستان خوارتوران رواج دارد، بر گرفته از واژه‌های قدیمی زبان فارسی و زبان فارسی دری است. به دلایل تاریخی واژه‌های لهجه سبزواری هنوز اصالت فارسی خود را حفظ کرده‌است و کمتر از لغات دخیل در آن استفاده شده‌است. مردم روستاهای سبزوار هم به همین لهجه تکلم می‌کنند.[۱] این لهجه با لهجه یزدی کمی شباهت دارد اما اصالت این لهجه آن را با لهجه یزدی متمایز می‌سازد.


ایاس = Ayass= سایه

پرهوو = per heaww = شبح

هنگوو =hen gow = سنگینی

دمیش = demesh = نفخ

زنگیچه = zengichah = آرنج و سقلمه زدن

پییَر = piyar = پدر

بوکورچیه = bokorchiya = پاره شد

یووک = yook = تعجب

بایتی= bayti= داس بزرگ


منابع[ویرایش]

  1. http://www.academia.edu/29394179/_بررسی_یک_واژه_از_دیدگاه_ریشه_شناختی_درگویش_سبزوار_An_Etymological_Survey_of_a_Word_in_Sabzevar_Dialect_In_Persian_2015