شهرستان کامیاران

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
شهرستان کامیاران
اطلاعات کلی
کشور ایران Flag of Iran.svg
استان کردستان
مردم
جمعیت ۱۰۵٬۹۹۶ نفر[۱]
مذهب سنی شافعی[۲][۳] ،شیعه[۲]
جغرافیای طبیعی
مساحت ۱٫۸۵۲ کیلومتر مربع[۴]
ارتفاع از سطح دریا ۱٫۴۶۴ متر[۴]
شهرها
کامیاران
موچش
تعداد بخش‌ها
مرکزی
موچش

شهرستان کامیاران از شهرستانهای استان کردستان در غرب ایران است. شهرستان کامیاران در ۶۵ کیلومتری جنوب سنندج واقع شده است.[۵] جمعیت این شهرستان بر طبق سرشماری سال ۱۳۸۵، برابر با ۱۰۵٫۸۹۵ نفر بوده است.[۱]

تقسیمات کشوری[ویرایش]

شهر: کامیاران

شهر:موچش

دربارهٔ کامیاران[ویرایش]

ویژگیهای عمومی، فرهنگی، مردم شناختی مردم این شهرستان نیز مانند سایر نواحی استان کردستان است و مردم آن به زبان کردی تکلم می‌کنند. این شهرستان در فصول بهار و پاییز آب و هوای دلپذیری دارد. کامیاران جنوبی‌ترین شهرستان استان کردستان است به گونه‌ای که بر روی گسل مروارید قرار گرفته و حصاری از کوهستان‌های شاهو و بیستون اطراف آن می‌باشند. رشته کوه‌های زاگرس از کوهستان بیستون در جنوب دشت کامیاران آغاز می‌شود و با استان کرمانشاه مرز مشترک دارد.

نقاط دیدنی و جذاب شهرستان کامیاران عبارت‌اند از روستای تاریخی پالنگان، دریاچه سد گاوشان، تفریگاه جنگلی کوبگار، چشمه آب معدنی بایسپرنه، داریمام، کتیبه باستانی تنگی ور، تپه تیانه، تپه توبره ریز، نقش برجسته و سنگ نبشته اورامان، چشمه آب معدنی گواز، رودخانه تنگی ور، مقبره شیخ عباس کومائین، مقبره حضرت عکاشه.

همچنین مجتمع پرورش ماهیان سردآبی (قزل آلا) واقع در ۴۵ کیلومتری کامیاران - مریوان (روستای پالنگان) در بستر رودخانه سیروان با ظرفیت ۵۶۴ تن[۴][۵] در سال بزرگ‌ترین مجتمع سردآبی خاور میانه به شمار می‌آید.[۶]

 لهجه رایج کردی در استان کردستان لهجه اردلانی نام دارد که در سنندج و شهرهای اطراف رایج است اما مکریانی لهجه‌ای است که در شهرستان‌های پیرانشهر و مهاباد (مکریان) رایج است

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ «سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۹۰، جمعیت تا سطح آبادی‌ها بر حسب سواد»(فارسی)‎. مرکز آمار ایران، ۱۳۹۰. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۵ نوامبر ۲۰۱۲.  خطای یادکرد: برچسب <ref> نامعتبر؛ نام «آمار» چندین بار با محتوای متفاوت تعریف شده‌است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ [۱]
  3. استان‌شناسی کردستان، شرکت چاپ و نشر کتاب‌های درسی ایران، سال ۱۳۹۰، ص۷۳
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ ۴٫۲ [۲]
  5. ۵٫۰ ۵٫۱ [۳]
  6. [۴]