دانگ (موسیقی)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

به‌طور سنتی در موسیقی، دانگ که به انگلیسی تتراکُرد (به انگلیسی: tetrachord) و به عربی «ذوالأربع» نامیده می‌شود،[۱] مجموعهٔ چهار نت (موسیقی) متوالی است که حاصل جمع سه فاصله میان آن‌ها برابر با یک چهارم درست (پنج نیم‌پرده) باشد. مثلاً چهار نت متوالی: دو، ر، می، فا یا سل، لا، سی دو هر کدام یک دانگ هستند و از همین رو گامی به اندازه یک اکتاو تقریباً معادل دو دانگ است.

شش دانگ[ویرایش]

در موسیقی ایرانی از اصطلاح «شش دانگ» برای توصیف خواننده‌ای که توانایی بالایی دارد استفاده می‌شود.[۲] بر اساس تعریف بالا، یک خواننده می‌تواند صدای شش دانگ داشته باشد اگر گستره صوتی او دست کم دو و نیم اکتاو باشد.

از آنجا که بیشتر سازهای موسیقی ایرانی گسترهٔ صوتی برابر یا کمتر از شش دانگ دارند[نیازمند منبع] اصطلاح شش دانگ در مثل برای توصیف «تمام یک چیز» هم به کار می‌رود.[۳][۴]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. طلایی، نگرشی نو، ۲۱.
  2. «شش دانگ - فرهنگ عمید». واژه‌یاب. بازبینی‌شده در ۱ ژانویهٔ ۲۰۱۷. 
  3. «شش دانگ - فرهنگ معین». واژه‌یاب. بازبینی‌شده در ۱ ژانویهٔ ۲۰۱۷. 
  4. «ششدانگ - لغتنامه دهخدا». واژه‌یاب. بازبینی‌شده در ۱ ژانویهٔ ۲۰۱۷. 

منابع[ویرایش]

  • طلایی، داریوش. نگرشی نو به تئوری موسیقی ایرانی. تهران: مؤسسه فرهنگی و هنری ماهور، ۱۳۷۲. شابک ‎۹۶۴-۸۱۰۵-۳۸-۳.