موسیقی کلاسیک معاصر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
دوره‌ها، اعصار و جنبش‌های
موسیقی کلاسیک غرب
دوران اولیه
قرون وسطی۵۰۰–۱۴۰۰
رنسانس۱۴۰۰–۱۶۰۰
دوران قواعد مشترک
باروک۱۶۰۰–۱۷۵۰
کلاسیک۱۷۳۰–۱۸۲۰
رمانتیک۱۷۸۰–۱۹۱۰
قرن بیستم و اوایل دوره قرن بیست‌و‌یکم
عصر مدرن۱۸۹۰–۱۹۵۰
* جنبش امپرسیونیستی۱۸۹۰–۱۹۲۵
* جنبش اکسپرسیونیستی۱۹۰۸–۱۹۲۵
عصر پست مدرن/معاصر۱۹۳۰– اکنون
* جنبش مینیمالیستی۱۹۶۵– اکنون

موسیقی کلاسیک معاصر به دوره‌ای گفته می‌شود که در اواسط دهه ۱۹۷۰ تا اوایل دهه ۱۹۹۰ میلادی آغاز شده و شامل موسیقی مدرن، موسیقی پسامدرن و موسیقی نورمانتیسم می‌شود.[۱] با این حال این واژه ممکن است در مفهومی گسترده‌تر به تمامی اشکال موسیقی ساخته‌شده پس از سال ۱۹۴۵ میلادی اطلاق شود.[۲]

طبقه‌بندی[ویرایش]

به‌طور کلی موسیقی کلاسیک معاصر به شکل زیر دسته‌بندی می‌شود:

تاریخچه[ویرایش]

در آغاز قرن بیستم آهنگسازان موسیقی کلاسیک به‌طور فزاینده‌ای در حال تجربه فواصل نامطبوع و به تبع آن قطعات آتونال بودند. پس از جنگ جهانی اول برخی آز آهنگسازان با اتخاذ شیوه نوکلاسیسیزم در آهنگسازی واکنش شدیدی علیه حرکات اغراق‌آمیز و ساختارگریز اواخر رمانتیسم نشان دادند. آنها به دنبال بازآفرینی اشکال متعادل و تم‌های محسوس از سبک‌های پیشین بودند.

جنبش‌ها[ویرایش]

مدرنیسم[ویرایش]

موسیقی الکترونیک[ویرایش]

موسیقی کامپیوتری[ویرایش]

موسیقی طیفی[ویرایش]

موسیقی طیفی به تکنیکی در آهنگسازی نسبت داده میشود، که در دهه هفتاد قرن بیستم رایج شد. در این تکنیک، آهنگساز قطعه را با استفاده از آنالیز تن صدا و خواص آکوستیک آن توسط کامپیوتر میسازد.

پسامدرنیسم[ویرایش]

نو سادگی[ویرایش]

مینی‌مال و پسامینی‌مال[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ آکسفورد موزیک آنلاین
  2. "Contemporary" in Du Noyer 2003, 272.
  3. دانشنامه مصور موسیقی تألیف پاول دونویر

منابع[ویرایش]