زبان آدیغی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

زبان آدیغی از زبان‌های قفقازی و از گروه زبان‌های قفقازی شمالی رایج در خاورمیانه و قفقاز است که حدود پانصد هزار نفر گویشور دارد.در اصل گویشوران این زبان اهل آدیغیه در قفقاز بوده‌اند که به مکان های گوناگون مهاجرت نموده‌اند.متکلمان این زبان امروزه در کشور های روسیه، اردن، ترکیه، اسراییل، آمریکا، مقدونیه و عراق بسر می برند.این زبان در گذشته با خط فارسی به گونه ای که برای آدیغی مناسب سازی شده بود نوشته می شد.از سال ۱۹۲۷ الفبای لاتین را بکار گرفتند و امروزه به خط سیریلیک نوشته می شود.

شیوه نگارش[ویرایش]

А а Б б В в Г г Гу гу Гъ гъ Гъу гъу Д д
Дж дж Дз дз Дзу дзу Е е (Ё ё) Ж ж Жъ жъ Жъу жъу
Жь жь З з И и Й й К к Ку ку Къ къ Къу къу
КӀ кӀ КӀу кӀу Л л Лъ лъ ЛӀ лӀ М м Н н О о
П п ПӀ пӀ ПӀу пӀу Р р С с Т т ТӀ тӀ ТӀу тӀу
У у Ф ф Х х Хъ хъ Хъу хъу Хь хь Ц ц Цу цу
ЦӀ цӀ Ч ч ЧӀ чӀ Ш ш Шъ шъ ШӀ шӀ ШӀу шӀу Щ щ
(Ъ ъ) Ы ы (Ь ь) Э э (Ю ю) Я я Ӏ

منابع[ویرایش]