زبان ماندارین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
نوشتار(های) وابسته: ماندرین معیار
ماندارین
官話/官话 Guānhuà
Guanhua.png
Guānhuà (Mandarin)
written in حروف چینیs
منطقه Most of northern and southwestern China
(see also چینی استاندارد)
بومی سخن‌رانان
955 میلیون  (2010)[۱]
Sino-Tibetan
گویش‌ها
Jin (sometimes a separate group)
کدهای زبان
ایزو ۶۳۹-۳ cmn
زبان‌شناسی 79-AAA-b
{{{mapalt}}}
Mandarin area, with Jin (sometimes treated as a separate group) in light green
این نوشتار شامل نمادهای آوایی آی‌پی‌ای است. بدون پشتیبانی مناسب تفسیر، ممکن است علامت‌های سوال، جعبه یا دیگر نمادها را جای نویسه‌های یونی‌کد ببینید.

ماندارین (Beifanghua یا Guanhua) یک گروه از زبانهای چینی مرتبط با هم است که در قسمت‌های شمالی و جنوب غربی چین صحبت می‌شوند.

گروه زبانهای ماندارین شامل گروهی از زبانها می‌شود که گاهی اوقات مشابهت زیادی با هم ندارند و کمتر توسط صحبت کنندگان دیگر قابل فهم می‌باشند. این دسته بندی بر اساس معیارهای زبانشناسی بوده و خارج از محیط‌های دانشگاهی کاربرد ندارد ولی در زندگی روزمره، از کلمه ماندارین برای اشاره به زبان چینی استاندارد استفاده می‌شود.

کاربردهای عبارت ماندرین[ویرایش]

از نام ماندارین علاوه بر اشاره به مجموعه این زبانها، برای نامیدن زبانی مشخص به نام ماندارین استاندارد نیز استفاده می‌شود. این زبان بیش از هر زبانی برروی کره زمین صحبت می‌شود.

در زبان انگلیسی، کلمه ماندارین به دو مفهوم اشاره می‌کند:

  1. به ماندارین استاندارد یا چینی استاندارد (Putonghua/Guoyu)، که بر پایه لهجه پکنی (لهجه‌ای که در پکن صحبت می‌شود) بنا شده‌است. ماندارین استاندارد به‌عنوان زبان رسمی جمهوری خلق چین و زبان رسمی جمهوری چین (تایوان) و یکی از زبانهای رسمی سنگاپور مورد استفاده قرار می‌گیرد. این زبان یکی از ۶ زبان رسمی سازمان ملل می‌باشد.
  2. به تمام گویش‌هایی که در شمال و جنوب غربی چین صحبت می‌شوند و همگی از نظر زبانشناسی ماندارین نامیده می‌شوند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Nationalencyklopedin "Världens 100 största språk 2010" The World's 100 Largest Languages in 2010