سید عبدالله شیرازی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
سید عبدالله شیرازی
نام کامل سید عبدالله شیرازی
اطلاعات علمی
تاریخ تولد ۲۳ اسفند ۱۲۷۰
زادگاه شیراز Flag of Iran.svg ایران
محل تحصیل شیراز، نجف
محل زندگی نجف
محل وفات ۵ مهر ۱۳۶۳ مشهد، Flag of Iran.svg ایران
مدفن حرم علی بن موسی الرضا
تالیفات عمدة الوسائل فی الحاشیة علی الرسائل
کتاب القضاء
الدرر المبیض فی منجزات المریض
ازاحة الشبهات فی الشک فی الرکعات
رفع الحاجب فی الاجرة علی الواجب
الرسالة الرجبیة
الرسالة الربیعیة فی تصحیح النیابة العبادیة
المسألة الرجوعیة فی حکم المطلقة الرجعیة
پوشش زن از دیدگاه اسلام
امام و امامت از دیدگاه اسلام
و ...
وبگاه رسمی http://www.shirazi-sa.ir

سید عبدالله شیرازی معروف به آیت‌الله سید عبدالله شیرازی در شب ۱۳ شعبان ۱۳۰۹ قمری مطابق با ۲۳ اسفند ۱۲۷۰ در یکی از محله‌های شیراز به‌دنیا آمد. وی یکی از مراجع تقلید عالم تشیع سده بیستم میلادی[۱] و از نوادگان امامزاده احمد بن موسی، معروف به شاه‌چراغ است. وی بعدها به جهت شهرتی كه پیدا كرد و به‌خاطر اینكه متولد شهر شیراز بود، با نام آیت‌الله سید عبدالله شیرازی معروف گردید. وی به همراه خانواده خود به سبب مبارزات خود علیه انگلیس چندی تبعید گشت و نیز در واقعه مسجد گوهرشاد مشهد (۱۳۱۴) نقش مهمی را ایفا نمود.[۲]

خاندان[ویرایش]

جد وی، آیت الله سید محمدعلی از فعالان مشروطیت در تهران و از حامیان شیخ فضل الله نوری بود که پس از قتل شیخ فضل الله به شیراز آمد. پدرش آیت الله سید محمدطاهر (درگذشته 1345ق/ 1304ش) نیز در مبارزات علیه نفوذ انگلیس در ایران (بخصوص جنوب) نقش داشت. از اینرو دولت انگلیس توسط مامور خود ساکس او و فرزندش (سید عبدالله) را 6 ماه به روستای سیوند 74 کیلومتری شیراز به اصفهان تبعید کرد و فرزند دیگرش سید محمدجعفر (بزرگتر) سرپرستی خانواده را داشت.[۳]

تحصیلات حوزوی[ویرایش]

وی در نزدیک‌ترین حوزه علمیه زادگاهش، به آموختن لغت، صرف و نحو و ادبیات عرب پرداخت و برخی از کتاب‌های اصولی و فقهی و منطق و فلسفه را نزد استادان حوزه علمیه شیراز و پدر خویش آموخت.

استادان در شیراز[ویرایش]

علی ابوالوردی، میرزا محمدصادق مجتهد و آیت الله العظمی شیخ محمدرضا ثامنی استادان او در حوزه علمیه شیراز بودند.

در حوزه علمیه نجف[ویرایش]

وی به دلیل فعالیت‌های سیاسی علیه خاندان پهلوی، در جمادی‌الاولی ۱۳۳۳ شیراز را به قصد ادامه تحصیل در حوزه علمیه نجف، ترک گفت. وی در مدرسه بزرگ آخوند خراسانی حجره گرفت.

استادان در نجف[ویرایش]

سید ابوالحسن اصفهانی، آقا ضیاءالدین عراقی و محمدحسین نائینی استادان او در حوزه علمیه نجف بودند.

وی دروس حوزوی خویش را تا درجه اجتهاد ادامه داد و یكی از مراجع به‌نام و بزرگ در زمان حیات خود شد.

بازگشت به شیراز[ویرایش]

پس از ۱۲ سال تحصیل در حوزه علمیه نجف، در ۱۷ جمادی الثانی ۱۳۴۵ قمری به شیراز برگشت. حوزه علمیه شیراز ـ پس از کودتای رضاخان در سال ۱۲۹۹ ـ تقریباً پیکره و نظام خود را از دست داده بود و بیش‌تر طلاب آن به حوزه‌های علمیه اصفهان و شهرهای دیگر هجرت کرده بودند. او توانست حوزه علمیه شیراز را بازسازی کند و طلاب مهاجر را دوباره بازگرداند.

وی مدیریت مدرسه خان را به عنوان حوزه مرکزی شیراز بر عهده گرفت و بر بقیه مدرسه های علمیه شیراز نظارت می کرد. او با کمک جعفر محلاتی، سید عبدالباقی شیرازی و علمای دیگر شیراز، حوزه علمیه شیراز را رونق بخشید. در جریان قیام 1306 حاج آقا نورالله نجفی اصفهانی وی همراه سید عبدالباقی شیرازی برای هماهنگی با علمای قم جهت مبارزه با سیاست های ضد دینی رضاشاه، به صورت مخفیانه، راهی قم گردید تا با عبدالکریم حائری یزدی مذاکره نماید.[۴]

سوابق اجتماعی[ویرایش]

در طول مدتی كه آیت‌الله شیرازی در قید حیات بود، خدمات زیادی را نسبت به طلاب علوم دینی و همچنین مردم انجام داد.

وی مدارس علمیه، حسینیه و مساجد زیادی را در شهرهای نجف اشرف، مشهد و كوفه تاسیس كرد. سید عبدالله بیش از ۲۰۰ واحد مسكونی را در شهرهای طبس، فیض‌آباد قائنات، شیروان، خوزستان و كرمان احداث و یا بازسازی كرد كه از جمله اقدامات موثر و پرفایده ایشان در طول مدت عمر خود بود.

سوابق سیاسی[ویرایش]

سال‌هایی كه وی در مشهد اقامت گزیده بود، شركت بسیار فعال و موثر در نهضت گوهرشاد و همچنین انقلاب ایران (۱۳۵۷) داشت و مجمع علمای مبارز شهر مشهد را تشكیل داد.

آثار[ویرایش]

  • عمدة الوسائل فی الحاشیة علی الرسائل[۵]
  • کتاب القضاء[۶]
  • الدرر المبیض فی منجزات المریض[۷]
  • ازاحة الشبهات فی الشک فی الرکعات[۸]
  • رفع الحاجب فی الاجرة علی الواجب[۹]
  • ازاحة الشبهة فی حکم الافاق المتحدة و المختلفه[۱۰]
  • التحفة الکاظمیة فی قتل الحیوانات بالآلات الکهربائیة[۱۱]
  • الرسالة الرجبیة[۱۲]
  • الرسالة الربیعیة فی تصحیح النیابة العبادیة[۱۳]
  • المسألة الرجوعیة فی حکم المطلقة الرجعیة[۱۴]
  • الحاشیة علی العروة الوثقی[۱۵]
  • الاحتجاجات العشره[۱۶]
  • الامامة و الشیعة[۱۷]
  • پوشش زن از دیدگاه اسلام
  • امام و امامت از دیدگاه اسلام
  • مناظرات ده‌گانه با علمای اهل سنت[۱۸]
  • ذخیرة الصالحین[۱۹]
  • توضیح المسائل[۲۰]
  • مناسک حج[۲۱]
  • انیس المقلدین[۲۲]

وفات[ویرایش]

وی در ۵ مهر ۱۳۶۳ در سن ۹۶ سالگی در مشهد درگذشت و در حرم علی بن موسی الرضا دفن شد.

منابع[ویرایش]

  1. مرکز اسناد انقلاب اسلامی ـ مرجع مبارز؛ آیت‌الله العظمی سید عبدالله شیرازی به روایت اسناد
  2. خیریهٔ آیت‌الله شیرازی
  3. روحبخش، رحیم. مرجع مبارز؛ آیت الله العظمی سید عبدالله شیرازی به روایت اسناد. مرکز اسناد انقلاب اسلامی، 1386، ص 19-23. 
  4. روح الله حسینیان. «عصر جهاد مرجعیت-دوران بحران». در چهارده قرن تلاش شیعه برای ماندن و توسعه. چاپ پنجم. مرکز اسناد انقلاب اسلامی، 1390. 609. شابک ‎۹۷۸-۹۶۴-۴۱۹-۵۶۶-۲. 
  5. حاشیه بر «رسائل» شیخ انصاری در اصول فقه، ۴ جلد.
  6. فقه استدلالی در قضاوت و احکام آن، ۲ جلد.
  7. فقه استدلالی در موضوع ارث.
  8. فقه استدلالی در بیان احکام شک‌های نماز.
  9. فقه استدلالی در بیان احکام اخذ بهاء و اجرت نیابت در عبادت.
  10. فقه استدلالی در بیان حکم رؤیت هلال ماه.
  11. فقه استدلالی در بیان حکم ذبح حیوانات به وسیله ابزار برقی.
  12. فقه استدلالی توضیح درباره حجاب از نظر قرآن و روایات.
  13. فقه استدلالی در بیان حکم نیابت در عبادت.
  14. فقه استدلالی در بیان حکم مطلقه به طلاق رجعی.
  15. فقه استدلالی، مجموعه نظریات در تمام مباحث فقهی، حاشیه بر کتاب عروة الوثقی، تألیف سید محمدکاظم یزدی.
  16. بحث و مناظره با دانشمندان اهل سنت، درباره مسائل اعتقادی. این کتاب چندین بار به وسیله نویسندگان حوزه‌های علمیه نجف اشرف و قم و تهران، به زبان فارسی ترجمه و نیز در خارج از کشور به زبان‌های اردو و انگلیسی و گجراتی ترجمه و چاپ شده‌است.
  17. بحثی کلامی درباره مسئله امامت از دیدگاه شیعه.
  18. درباره بعضی عقاید شیعه.
  19. مجموعه فتاوای او در تمام ابواب فقه، رساله عملیه به زبان عربی، ۲ جلد.
  20. مجموعه فتاوای وی در تمام ابواب فقه، رساله علمیه به زبان فارسی. این رساله تا کنون چند بار به زبان اردو و انگلیسی به چاپ رسیده و در اختیار مسلمانان کشورهای اروپایی، افریقایی، هند و پاکستان قرار گرفته است.
  21. مجموعه احکام حج به زبان‌های فارسی، عربی، انگلیسی و اردو.
  22. اولین رساله عملیه وی که به زبان فارسی، در سال ۱۳۶۳ ق. به چاپ رسید.
  • جمعی از پژوهشگران حوزه علمیه قم. گلشن ابرار. ج ۳، چ ۱، نشر معروف، قم: ۱۳۸۲.

پیوند به بیرون[ویرایش]

الگو:مشاهیر شیراز