سلار دیلمی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
سلار دیلمی
حمزه بن عبدالعزیز دیلمی
زادروز نیمه دوم قرن چهارم
درگذشت ۴۶۳ قمری
آرامگاه خسروشهر تبریز
محل زندگی بغداد، حلب
نقش‌های برجسته فقیه، نحوی
لقب سلار، سالار
دین اسلام
مذهب شیعه
آثار المراسم العلویه، المقنع فی المذهب، التقریب، التذکرة، المسائل السلاریه

ابویعلی حمزه بن عبدالعزیز، مشهور به سلار دیلمی از فقیهان و اندیشمندان نامدار و برجسته قرن پنجم قمری است که هرچند در دانش‌های رایج زمان خویش سرآمد و خبره بود، ولی مقام و منزلت او در فقه، تمام ابعاد و جوانب علمی‌اش را تحت شعاع قرار داده است و وی را می‌توان به عنوان فقیهی بزرگ در دنیای علم، معرفت و آگاهی معرفی کرد. وی از شاگردان شیخ مفید و سید مرتضی است و از مشایخ و از مهم‌ترین عالمان و پیشوایان امامیه بعد از عصر غیبت امام مهدی (عج)، بوده است. وی در سال ۴۶۳ قمری وفات یافت و بنابر قول مشهور در قریه خسروشهر تبریز دفن گردید.

ولادت و زادگاه[ویرایش]

از تاریخ ولادت، زمان هجرت از زادگاه، مدت اقامت در حلب، مسافرت‌ها، ازدواج و فرزندان سلار در هیچ کتابی سخن به میان نیامده است؛ ولی وجود پاره‌ای شواهد و مستندات، مانند مطالعه زندگی استادان، معاصران و شاگردان وی و این که او گاهی به نیابت از شیخ مفید[۱] و سید مرتضی علم الهدی[۲] بر کرسی تدریس می‌نشست، می‌توان حدس زد که سلار در نیمه دوم قرن چهارم به دنیا آمده است. زادگاه وی نیز دیلمان است.

کنیه و لقب[ویرایش]

ابویعلی، حمزه بن عبدالعزیز دیلمی، معروف به سالار و سلار، ابویعلی را کنیه او ذکر کرده‌اند و می‌گویند:

یعلی اسمی است منقول از فعل معلوم علا یعلوا علوا، مثل سما یسمو و گفته شده است علی یعلی مثل یرضی است؛ و علا به معنای برتری در شرف است.

نویسنده اعیان الشیعه و مؤلف ریاض العلماء نوشته‌اند:

سلار اسمی است که در لغت فارسی و عربی اصلاً وجود ندارد و مترجمین آن را به جای لفظ سالار استعمال کرده‌اند، ولی در رجال بحرالعلوم آمده است که سلار معرب سالار است.[۳]

مترجمین، سالار را در فارسی به معنای رئیس و امیر و در عربی به معنای شریف معنا می‌کنند.

استادان[ویرایش]

۱. محمد بن محمد بن نعمان معروف به شیخ مفید (م۴۱۳ق).

۲. علی بن حسین، معروف به سید مرتضی علم الهدی (۴۳۶ ق).

مشایخ امامیه[ویرایش]

سلار دیلمی بعد از عصر غیبت امام مهدی (عج)، یکی از مشایخ و از مهم‌ترین عالمان و پیشوایان امامیه بوده است. مشایخ و قدمای امامیه، ده نفر بودند که عبارتند از:

۱و۲ صدوقان (علی بن بابویه قمی و فرزندش شیخ صدوق).

۳و۴ شیخان (شیخ مفید و شیخ طوسی).

۵و۶. سیدان (سید مرتضی علم الهدی و برادرش سید رضی، گردآورنده نهج البلاغه).

۷. ابن ابی عقیل.

۸. ابوالصلاح حلبی.

۹. ابن ادریس حلی.

۱۰. ابویعلی، سلار حمزه بن عبد العزیز دیلمی.

شاگردان[ویرایش]

۱. شیخ ابو علی طوسی

۲. عبدالله بن حسن بن حسین بن بابویه

۳. حسن بن حسین بن بابویه

۴. ابوالکرم مبارک بن فاخر نحوی

۵. ابوالفتح عثمان بن جنی نحوی

۶. ابوالصلاح تقی الدین

۷. محمد بن علی بن عثمان

۸. عبدالجبار بن عبدالله المقری الرازی

۹. محمد بن عبدالرحمن بن احمد بن الحسین نیشابوری خزاعی

سلاّر دیلمی در مسند قضاوت[ویرایش]

سید مرتضی شاگردان فقیه و دانشمندش را به اقصی نقاط کشور اسلامی، برای قضاوت گسیل می‌داشت. یکی از شخصیت‌های برجسته شیعه که از سوی سید مرتضی برای منصب قضا به مناطق حلب (از توابع سوریه) اعزام شد، سلار دیلمی بود. وی در این مناطق، زعامت دینی مردم را به عهده گرفت و به عنوان حاکم شرع اسلامی، به حل و فصل نزاع‌ها و اختلافات دینی ـ اجتماعی پرداخت و به ارشاد و هدایت مردم، اقامه جماعت و رفع مشکلات و پاسخ‌گویی به مسائل دینی شیعیان نیز اشتغال داشت.

از زمان مسافرت وی به حلب و مدت اقامت او در آنجا اطلاع دقیقی در دست نیست. اما شواهد نشان می‌دهد که وی سالیان متمادی در آن دیار حضور داشته است، به گونه‌ای که برخی وی را از فقهای حلب به شمار آورده‌اند.[۴]

تالیفات[ویرایش]

۱. المراسم العلویه فی الاحکام النبویه.

۲. المقنع فی المذهب.

۳. التقریب (التهذیب) در اصول فقه.

۴. التذکره فی حقیقه الجوهر و العرض.

۵. الابواب و الفصول فی الفقه.

۶. المسائل السلاریه.

۷. الرد علی ابی الحسن البصری فی نقض الشافی.[۵]

جایگاه سلار[ویرایش]

دانشمندان و زندگی نامه نویسان، هر یک دربارهٔ مقام علمی سلار مطالبی نوشته‌اند: سیوطی در طبقات النحویین النحاه سلار را از دانشوران علم نحو دانسته است.

علامه حلی در خلاصه نوشته است: سلار بن عبدالعزیز دیلمی از فقها ی مورد وثوق شیعه است که در فقه و ادبیات، سرآمد و ممتاز بود.

پژوهشگر معاصر، آیت الله سید ابوالقاسم خویی ضمن تأیید وثاقت سلار، وی را از بزرگان فقها ی شیعه دانسته و نوشته است:

«سلار بن عبدالعزیز الدیلمی فقیه، جلیل، معظم، ثقه»؛ سلار بن عبدالعزیز دیلمی، فقیهی مورد اعتماد و بزرگوار و گران‌قدر است.

وفات و مدفن[ویرایش]

در تاریخ وفات سلار دیلمی اختلاف است، اما بنا به قول مشهور، رحلت وی در ششم رمضان سال ۴۶۳ قمری[۶] در قریه خسروشهر تبریز اتفاق افتاده است و قبر شریف وی، در همان مکان می‌باشد. این که این فقیه، چرا و چگونه در این مکان رحلت کرده، به درستی معلوم نیست، ولی احتمالاً سلار مانند بسیاری از فقیهان و عالمان، به دنبال آشوب‌ها و جنگ‌های داخلی در آن سال‌های آشفته و نابسامان آخر حیاتش، بغداد را ترک و در حال رجعت به زادگاهش بوده است که وفات یافته و پیکر پاکش توسط دوستان و آشنایان وی در قریه خسروشاه تبریز به خاک سپرده شده است. مراقدالمعارف با تحقیق و تعلیقه محمد حسین حرزالدین دربارهٔ زیارت قبر سلار چنین می‌نویسد:

در سال ۱۳۸۸ قمری جهت پژوهش پیرامون قبور عالمان به تبریز و اطراف آن سفر کردم، در ۲۲جمادی الاولی بر مرقد شریف سلار حمزه بن عبدالعزیز دیلمی حاضر شدم.
من میهمان عالم جلیل، سید محمد علی قاضی طباطبایی (شهید بزرگوار محراب) بودم. قبر او در منطقه شمالی «مقبره الشعراء» قرار داشت. بر حسن تصادف، در آن روز معماران مشغول تعویض سنگ قبر مزار سلار بودند. نوشته‌های سنگ قبلی خوانا نبود و ما دستور دادیم آن را تمیز کنند تا بتوانیم مطلب را بخوانیم. بر سنگ قبر وی، نوشته شده بود: «الله الباقی، کل من علیها فان، هذا قبر العالم العارف الشیخ سلار... فی تاریخ ذی الحجه سنه ثلاثه عشر و سبعمائه». (سال ۷۱۳ تاریخ نصب سنگ بر قبر سلار بوده است و نه تاریخ رحلت آن بزرگوار)
بر روی سنگ قبر جدیدی که در سال ۱۳۸۸ ه. ق بر قبر شریف وی نصب شده چنین نوشته است:
«مرقد بزرگوار عالم عظیم الشان، حمزه بن عبدالعزیز دیلمی معروف به سلار، از اهالی دیلم گیلان و از اعاظم مجتهدین و دانشمندان شیعه است که علمای رجال نویس شیعه به شرح زندگانی‌اش پرداخته، او را ستوده‌اند. از شاگردان جناب شیخ مفید و سید مرتضی علم الهدی بوده، به قول صحیح در تاریخ ماه صفر سال ۴۴۸ ه. ق. درگذشته و در قبرستان خسروشاه مدفون شده است. ۱۳۸۸ قمری[۷]

پانویس[ویرایش]

  1. قصص العلماء، میرزا محمد تنکابنی، با تحقیق و ویرایش محمد رضا حاج شریفی خوانساری، ص۴۱۵.
  2. روضات الجنات، خوانساری، ج۲, ص۳۷۱ اعیان الشیعه، ج۷, ص۱۷۱.
  3. اعیان الشیعه، ج۷, ص۱۷۰, ریاض العلماء، ج۲, ص۴۴۰ رجال سید بحر العلوم، ج۳, ص۶.
  4. روضات الجنات، ج۲, ص۳۷۰.
  5. الذریعه، ج۱ ص۷۳, ج۴, ص۳۵و۳۶۵, ج۱۰, ص۱۷۶و۱۷۹ و ۱۸۰.
  6. الکنی و الالقاب، ج۲, ص۲۳۸.
  7. مراقد المعارف، ج۱, ص۳۵۹؛ مشاهیر گیلان، ج۲, ص۲۶۲.

پیوند به بیرون[ویرایش]