سید ابوالحسن اصفهانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
سید ابوالحسن اصفهانی
AlImam-alEsfahani.jpg
نام کامل سید ابوالحسن اصفهانی
اطلاعات علمی
تاریخ تولد ۱۲۸۴
زادگاه روستای «مدیسه» اصفهان
 ایران
محل تحصیل اصفهان، نجف، سامرا
محل زندگی نجف
محل مرگ ۱۳۶۵ نجف،  Iraq
مدفن حرم علی بن ابی طالب
شاگردان هاشم آملی
میرزا احمد دشتی نجفی
سردار کابلی
سید محمود هاشمی شاهرودی
سید علی یثربی کاشانی
میرزا آقا اصطهباناتی
محمدتقی آملی
سید ابوالقاسم موسوی خوانساری(ریاضی)
و...
تالیفات وسیلة النجاة
انیس المقلدین
حاشیه بر تبصره علامه
حاشیه بر العروة الوثقی
حاشیه بر نجاة العباد
ذخیرة العباد
و ...

سید ابوالحسن اصفهانی (مدیسه ای) از مراجع تقلید شیعه در سال ۱۲۸۴ در روستای «مدیسه» لنجان اصفهان به دنیا آمد.[۱] نسبش با ۳۲ واسطه به موسی بن جعفر، امام هفتم شیعیان، می‌رسد.وی از اولاد و احفاد امامزاده امامزاده محمود طیار (مدفن:شهرستان دنا در استان کهگیلویه و بویراحمد) می باشد.

تحصیل[ویرایش]

دروس ابتدایی را در زادگاهش آغاز نمود و سپس برای فراگیری علوم دینی به حوزه علمیه اصفهان مهاجرت کرد و از حلقه درس آیات عظام کلباسی، چهارسوقی خوانساری (نوه آیت‌الله سید ابوالقاسم موسوی خوانساری میرکبیر)، درچه‌ای، جهانگیرخان قشقایی استفاده کرد.[۲] در سال ۱۳۰۷ به حوزه‌های علمیه نجف و سامرا رفت و از اساتیدی چون: میرزا محمدحسن شیرازی، میرزا حبیب الله رشتی، فاضل شربیانی، محمدحسن مامقانی، سید محمد کاظم یزدی، آخوند خراسانی، میرزا محمدتقی شیرازی و شیخ الشریعه بهره برد.[۳]

پس از درگذشت آخوند خراسانی، به تدریس پرداخت و به عنوان یک مجتهد و نامزدی برای مرجعیت دینی مطرح گردید.

در زمان حیات میرزا حسین نائینی و آقا ضیاءالدین عراقی، بسیاری از فقها، محفل علمی و فقهی او را برتر دانستند؛ تا جایی که پس از مرگ میرزا محمدتقی شیرازی میرزای دوم، مرجعیت دینی در او متمرکز شد و این انحصار تا ۱۰ سال به طول انجامید.

آثار[ویرایش]

  • وسیلة النجاة
  • انیس المقلدین
  • حاشیه بر تبصره علامه
  • حاشیه بر العروة الوثقی
  • حاشیه بر نجاة العباد
  • ذخیرة العباد
  • شرح کفایة الاصول
  • منتخب الرسائل
  • مناسک حج
  • وسیلة النجاة الصغری
  • ذخیرة الصالحین[۴]

شاگردان[ویرایش]

در جریان انقلاب ۱۹۲۰ عراق[ویرایش]

وی در حمایت از مردم عراق فتوایی به شرح زیز صادر نمود:

بسم اللّه الرحمن الرحیم سلام بر همه، بالخصوص برادران عراقی وظیفه دینی بر همه مسلمانان لازم می گرداند که در حفظ حوزه اسلام و بلاد اسلامی تا آنجاکه قدرت دارند بکوشند و بر همه ما واجب و لازم است که سرزمین عراق را که مشاهد ائمه هدی علیهم السلام و مراکز دینی ما در آنجا است، از تسلط کفار حفظ نموده و از نوامیس دینی آن دفاع کنیم من شما را بر این موضوع دعوت کرده وترغیب می نمایم خداوند ما و شما را برای خدمت به اسلام و مسلمین موفق فرماید. (ابوالحسن الموسوی الاصفهانی)[۵]

پس از انقلاب ۱۹۲۰ علما نقش مقابله گرانه با قیمومیت را ادامه دادند و بیعت با ملک فیصل اوّل را رد کردند. کسی که انگلیسی ها او را به عنوان پادشاه عراق تعیین کرده بودند.ملک فیصل، به منظور قانونی جلوه دادن حاکمیت خویش،اعلام برگزاری انتخابات کرد. علما چون می دانستند وی دست نشانده انگلیس است و به منظور تحکیم حکومت خود می خواهد انتخابات بر‌گزار کند، با انتخابات فرمایشی به مخالفت برخاستند. سید ابوالحسن اصفهانی و میرزای نایینی فتوا به حرمت مشارکت در انتخابات مجلس نمایندگان را دادند.[۶]دولت عراق عکس العمل نشان داد و آیت‌الله مهدی خالصی را که انتخابات را تحریم کرده بود، تبعید نمود. در اعتراض به تبعید وی، میرزای نائینی و سید ابوالحسن اصفهانی ومیرزا علی شهرستانی راهی ایران شدند و حکومت عراق نیز با شیوه ناپسندی که حکایت از اخراج و تبعید آنان داشت، با ایشان برخورد کرد؛ ولی از آن جا که تبعید علما به زیان انگلیس و عراق تمام شد، ایادی انگلیس به تلاش برخاستند و برای پایان دادن مسأله تبعید علما به گفتگوهای دیبلماسی پرداختند و مسأله را به پایان بردند و علمای تبعیدی را به نجف بازگرداندند.[۷]

جهاد و مبارزه[ویرایش]

سید ابوالحسن اصفهانی در ایستادگی برای جهاد در راه خدا، خط ساز صالح خود را ادامه داد. لذا در انقلاب ۱۹۲۰ سلاح بدست گرفت و همراه مجاهدین به جبهه های نبرد شتافت. اما به اصرار رهبران انقلاب، به نجف اشرف بازگشت.

وفات[ویرایش]

اصفهانی در اثر سانحه ای به زمین خورد و پس از بازگشت به کاظمین در شب نهم ذیحجه ۱۳۶۵ در ۸۱ سالگی درگذشت و در حرم علی بن ابیطالب دفن شد.

پانویس[ویرایش]

  1. اعیان الشیعة، سید محسن امین عاملی، ج ۲، ص ۲۳۱.
  2. مجله نور علم، دوره سوم، شماره چهارم، ص ۹۵؛ اعیان الشیعة، ج ۲، ص ۳۳۲.
  3. دائرةالمعارف تشیع، ج ۲، ص ۲۲۰؛ زندگانی حضرت آیةاللَّه چهار سوقی، ص ۱۲۷.
  4. مجله نور علم، همان، ص ۱۱۰.
  5. الثوره العراقيه و رساله الاسلام، شماره ۱، سال ۶ .
  6. رسول جعفريان، تشيع در عراق مرجعيت و ايران ص 71-73، 1386
  7. نايينی، مهدی،گذری بر شخصيت علمی، اخلاقی و سياسی ميرزای نائينی (20 صفحه - از 375 تا 394)مجله آموزه، پاييز 1383 - شماره 5،

منابع[ویرایش]

  • جمعی از پژوهشگران حوزه علمیه قم. گلشن ابرار. ج ۲، چ ۳، نشر معروف، قم: ۱۳۸۵.

پیوند به بیرون[ویرایش]