منطقه نمونه گردشگری
.jpg)
منطقه نمونه گردشگری به مناطق گفته می شود که در جوار جاذبههای تاریخی، فرهنگی، مذهبی ،طبیعی و گردشگری کشور به منظور ارایه خدمات به گردشگران توسط بخش غیردولتی براساس ماده(۸)قانون آییننامه دولت تأسیس و اداره میشوند. این مناطق مزایای مانند مناطق ویژه اقتصادی در اقتصاد دارد و می توانند از تسهیلات ارزان و معافیت های مالیاتی برخوردار شوند. از طرحهای راهبردی، پیشنهادی وزارت میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری میباشد که به منظور اجرایی شدن مفاد برنامهٔ پنج سالهٔ چهارم دولت اعلام شده است.[۱]
این مناطق بیشتر در قطبهای تاریخی، فرهنگی و طبیعی کشور میباشند و بر اساس پتانسیل بالقوه و بالفعل در زمینههای تاریخی، طبیعی و فرهنگی، میزان استقبال گردشگران، راههای دسترسی به آن مناطق و همیچنین زیرساختها انتخاب میشوند.[۱][۲] مقرر شده است واحدهای اقامتی متغیر برای قشرها مختلف جامعه، مخصوصاً کمدرآمد، در این مناطق ساخته شود.[۱]
بنا به گفتهٔ معاون گردشگری سازمان میراث فرهنگی تا کنون بیش از ۱۱۶۶ منطفه نمونه گردشگری در سراسر ایران شناسایی شده است و این مناطق در طول سفرهای استانی دولت شناسایی و به تصویب میرسند و مطالعات جامع بر روی آنها انجام میشود.[۲]
سطح بندی مناطق نمونه گردشگری
[ویرایش]با توجه به عرصه مورد نیاز برای احداث تأسیسات گردشگری اعم از اقامتی و پذیرایی و زیرساختهای مورد نیاز، این محدوده جغرافیایی به حسب ظرفیت و مساحت عرصه در ۴ منطقه، سطح بندی میشود. هر منطقه دارای مراکز خدماتی، رفاهی، فرهنگی و گردشگری از جمله واحدهای اقامتی،پذیرایی، خرید، تولید و عرضه صنایع دستی، فرهنگی، هنری، تفریحی، ورزشی، بوستان ها و سایر خدماتگردشگری خواهد بود. منطقه نمونه گردشگری ۴ سطح:
- بین المللی (حداقل ۳۰۰ هکتار)
- ملی(حداقل ۱۰۰ هکتار)
- استانی(حداقل ۵۰ هکتار)
- سطح محلی(با حداقل ۳۰ هکتار)
منابع
[ویرایش]- 1 2 3 «خبرگزاری میراث فرهنگی». بایگانیشده از اصلی در ۱۲ مه ۲۰۰۸. دریافتشده در ۱۰ آوریل ۲۰۰۸.
- 1 2 «خبرگزاری جمهوری اسلامی». بایگانیشده از اصلی در ۱ آوریل ۲۰۰۸. دریافتشده در ۱۰ آوریل ۲۰۰۸.
- ↑ «آیین نامه تعیین مناطق نمونه گردشگری».
- ↑ «محدوده ای به نام مناطق نمونه گردشگری».