کاراکاس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish
کاراکاس
Caracas
Santiago de León de Caracas
شهر
ChacaoAltamiraView2004-8.jpg
پرچم کاراکاس
پرچم
نشان رسمی کاراکاس
نشان
شعار: Ave María Purísima, sin pecado concebida, en el primer instante de su ser natural
موقعیت کاراکاس در نقشه ونزوئلا
موقعیت کاراکاس در نقشه ونزوئلا
Distrito metropolitano de caracas2.svg
مختصات: ۱۰°۳۰′ شمالی ۶۶°۵۵′ غربی / ۱۰٫۵۰۰°شمالی ۶۶٫۹۱۷°غربی / 10.500; -66.917مختصات: ۱۰°۳۰′ شمالی ۶۶°۵۵′ غربی / ۱۰٫۵۰۰°شمالی ۶۶٫۹۱۷°غربی / 10.500; -66.917
کشور ونزوئلا
ایالتVenezuelan Capital District
ایالت میراندا
کلان شهرLibertador Bolivarian
تاسیس۲۵ ژوئیه ۱۵۶۷
حکومت
 • شهردارآنتونیو لدزما
ارتفاع۲٬۹۵۳ متر (۹٬۶۸۸ پا)
جمعیت (۲۰۰۹)
 • شهر۱٬۸۱۵٬۶۷۹
 • منطقهٔ کلان‌شهری۵٬۱۹۶٬۵۱۴
نام اهلیتcaraqueño (m), caraqueña (f)
منطقهٔ زمانیVST (یوتی‌سی ۴:۳۰-)
کد پستی۱۰۱۰-A
پیش‌شماره(های) تلفن۲۱۲
کد ایزو ۳۱۶۶VE-A
وبگاهalcaldiametropolitana.gob.ve/

کاراکاس پایتخت کشور ونزوئلا است. این کشور در محدوده کشورهای امریکای لاتین واقع است.

کاراکاس در شمال این کشور در امتداد پستی و بلندی‌های دره کوهستانی تنگ واقع در رشته‌کوه ساحلی ونزوئلا (کوردیلرا دلا کوستا) واقع شده‌است. دره دارای هوایی بهاری است و منطقه شهری دره کاراکاس دارای ارتفاعی حدود ۲٬۵۰۰ و ۳٬۰۰۰ پا (۷۶۰ و ۹۱۰ متر) از سطح دریاست. این دره در مجاورت دریای کارائیب واقع است، و توسط رشته کوه پرشیب (سرو ال آویلا) که با ارتفاعی بیش از ۷۴۰۰ پا (۲۲۰۰ متر) در امتداد جنوبی تپه‌ها و رشته‌کوه‌ها واقع شده از ساحل جدا می‌شود. در سال ۲۰۰۵ برآورد جمعیت این مرکز تاریخی کاراکاس، که به نام ناحیه لیبرتادور شهرت دارد، ۱/۲ میلیون نفر بوده‌است.[۱].

در همان سال، برآورد جمعیت منطقه پایتختی رسمی [۲] ۳/۳ میلیون نفر بود.[۳]. «ناحیه پایتخت» نام منطقه اصلی کاراکاس است، که بخشی از ایالت می‌راندا را پوشش می‌دهد. جمعیت کاراکاس (جمعیت‌نگاری شهری) (کاراکاس بزرگ، از جمله شهرهای همجوار ناحیه پایتخت) حدوداً ۷/۴ میلیون نفر است.[۴]

تاریخچه[ویرایش]

بیش از پانصد سال پیش، ساکنان این منطقه را قبایل بومی تشکیل می‌دادند و در آن زمان کاراکاسی وجود نداشت. سال‌ها بعد و در سال ۱۵۶۲، فرانکو فاجاردو، یک مهاجرنشین اسپانیایی مزرعه‌ای در این ناحیه بنا نهاد. اقامت فاجاردو در این دره چندان دوام نیاورد، و بومیانی که به سرزمین خود بازگشتند وی را از این منطقه بیرون راندند. این آخرین طغیان بومیان بود، چرا که در ۲۵ ژوئیه ۱۵۶۷ دیگو د لوسادا، کاپیتان اسپانیایی بنای شهر سنت جیمز بزرگ|سانتیاگو دلئون دکاراکاس را بنا نهاد، و منطقه بومی‌نشین کاتوچاکائو تحت نفوذ مهاجرنشینان تبدیل به شهر جدید کاراکاس شد.

کشت کاکائو منجر به رشد بیش از پیش شهر شد که تبدیل به مرکز استان ونزوئلا شد. در سال ۱۵۷۷، کاراکاس همچنان به رشد افقی خود ادامه داد.

تلاش خوزه ماریا اسپانا و مانوئل خوال برای بر پا کردن انقلاب و کسب استقلال در ۱۳ ژوئیه ۱۷۹۷ سرکوب شد. اما عقاید ورای انقلاب فرانسه و جنگ‌های استقلال آمریکا مردم را برانگیخت، و در ۵ ژوئیه ۱۸۱۱ اعلامیه استقلال در کاراکاس امضا شد.این شهر محل تولد دو تن از مهم‌ترین شخصیت‌های آمریکای لاتین بود: فرانچسکو د می‌راندا و ""ال لیبرتادور"" سیمون بولیوار. زلزله‌ای در ۲۶ مارس ۱۸۱۲ کاراکاس را تخریب کرد و مقامات شهر این زلزله را مجازات الهی برای عصیان در برابر پادشاهی اسپانیا در حین جنگ استقلال ونزوئلا قلمداد کردند. این دره تبدیل به گورستانی شد، و جنگ تا ۲۴ ژوئن ۱۸۲۱ یعنی زمانی که بولیوار در کارابوبو پیروزی سرنوشت‌سازی بر سلطنت‌طلبان به دست آورد ادامه یافت.

با رشد مستمر اقتصاد ونزوئلای نفت‌خیز در قرن بیستم، کاراکاس تبدیل به یکی از مراکز اقتصادی مهم آمریکای لاتین شد، و نیز این شهر تبدیل به مرکز اصلی روابط اروپا و آمریکای جنوبی شد. در طول دهه ۵۰ کاراکاس برنامه مدرنیزاسیون گسترده‌ای را آغاز کرد که این برنامه در طول دهه‌های ۶۰ و ۷۰ نیز ادامه یافت. در این دوره کارلوس رائول ویلانوئوا، معمار نوگرا بنای یونیورسیداد سنترال د ونزوئلا را بنا نهاد که این بنا در حال حاضر توسط یونسکو یکی از آثار ملی ونزوئلا نامگذاری شده‌است. ویلانوئوا نیز به ال سیلنسیو پیوست و چندین منطقه مسکونی کارگری ( ۲۳ دی انرو، سیمون رودریگز) و نیز نواحی مسکونی طبقه متوسط جدیدی (بلو مونته، لوس پالوس گرندز، چوائو، کافه تال، و غیره) در این دره احداث شد و مرزهای آن را به سمت شرق و جنوب شرقی گسترش داد؛ بزرگراهی که کاراکاس را به فرودگاه اصلی کشور (مایکوئشیا) و بندر اصلی کشور (لا گوئایرا) متصل می‌کرد و دارای تونل‌ها و پلهای بسیاری بود، به همراه دیگر آزادراه‌های داخل شهر، و ساختمان‌های دولتی (مرکز سیمون بولیوار) نیز از دیگر عوامل مهم تحول شهر به‌شمار می‌رفت. در ۱۷ اکتبر ۲۰۰۴، یکی از برجهای مجموعه پارک مرکزی آتش گرفت. تغییر در ساختار اقتصادی کشور، که اکنون وابسته به نفت است، و رشد سریع کاراکاس این شهر را تبدیل به عامل جذب جوامع روستایی کرد که این جوامع با مهاجرت بدون برنامه خود به شهر اقدام به ساخت مناطق فقیرنشین در اطراف دره کاراکاس کردند. امروزه در سال ۲۰۰۶ بر اساس آمار رسمی دست کم نیمی از جمعیت شهر در مناطق فقیرنشین ساکنند.[۵]

پرچم[ویرایش]

پرچم کاراکاس متشکل از زمینه قرمز به همراه نشان شهر است که از آغاز دهه ۱۹۸۰ به کار رفته‌است. زمینه قرمز، که یادآور رنگ غالب رعیت سلطنتی در کاراکاس استعماری، نماد خون مردم کاراکاس که در راه استقلال ریخته شده و نیز بالاترین آرمان‌های ملت ونزوئلاست. طرح اولیه پرچم کاراکاس در دهه ۱۹۸۰ طراحی شد و متشکل از پارچه‌ای قرمز بود که دارای نشانی بود که در آن زمان ایجاد شده و همچنان مورد استفاده قرار می‌گیرد. این پرچم همچنان در شهر نصب است. بعدها در سال ۱۹۹۴، ظاهراً در نتیجه تغییر در مقامات شهری، تصمیم بر آن شد که نشان کاراکاس را که قدری اندازه آن بزرگ‌تر شده بود در مرکز زمینه قرار دهند، این ترکیب جدید همچنان نیز حفظ شده‌است.

نشان[ویرایش]

نشان شهر کاراکاس توسط شهرداری لیبرتادور طراحی شد، این شهرداری برای متمایز کردن خود و نیز شهرداری مرکزی شهر نقش شیر، و نیز صلیب سنت جیمز را در این نشان طراحی کرد. به صورت نمادین، کاراکاس نماینده نشان مرکز جمهوری است.

سرود[ویرایش]

سرود شهر «مارچا کاراکاس» نام دارد که ساخته «پیرو پزوتی د ماتیس» به همراه اشعار خوزه انریکه سارابیا است، که بر اساس موافقت‌نامه‌ای که در ۲۸ مارس ۱۹۸۴ به تأیید شورای شهر رسید اشعار به عنوان بخش اصلی و جدایی‌ناپذیر سرود به آن افزوده شد. شجاعت مردم کاراکاس، و نیز یادبود شهر بام‌های قرمز الهام‌بخش سرود است.

بخش‌ها[ویرایش]

گسترش شهر[ویرایش]

مناطق شهرداری[ویرایش]

کاراکاس دارای پنج منطقه شهرداری است: باروتا، ال هاتیلو، چاکائو، لیبرتادور، و سوکر. به موجب قانون اساسی ونزوئلا شهرداری‌ها باید به دو بخش اجرایی و قانون‌گذاری تقسیم می‌شود. شهردار ریاست بخش اجرایی شهرداری را بر عهده دارد و این در حالی است که بخش قانونگذاری شهرداری توسط شورای شهر اداره می‌شود. در ۸ مارس ۲۰۰۰ یعنی یک سال پس از تصویب قانون اساسی جدید ونزوئلا در روزنامه رسمی شماره ۳۶٬۹۰۶ اعلام شد که منطقه شهری کاراکاس بزرگ ایجاد خواهد شد، و اینکه برخی از اختیارات شهرداری‌های مناطق به "شهردار آلکادیاً، که در شهرداری لیبرتادور واقع شده تفویض خواهد شد.

کالائو و آلتامیرا از محلات مرفه‌نشین کاراکاس‌اند.[۶]

موقعیت جغرافیایی[ویرایش]

کاراکاس در دره‌ای واقع شده، و توسعه شهر در قرن اخیر منجر به گسترش شهر تا کوهستان‌های مجاور شده‌است. منبع اصلی آب کاراکاس رودخانه گوایر است، که در داخل شهر جریان دارد. کوه سرو ال آویلا در بخش شمالی شهر واقع شده‌است.

وضعیت اقتصادی[ویرایش]

کاراکاس به عنوان پایتخت ونزوئلا، دارای شرکت‌های خدماتی، بانکها، فروشگاهها و دیگر مراکز است. ۱۰۰ درصد این مراکز خدماتی هستند، به استثنای برخی صنایع که در حومه مادرشهری آن احداث شده‌اند، بورس اوراق بهادار کاراکاس نیز از دیگر مراکز مهم اقتصادی کاراکاس است، این مرکز درخواست خرید را مطرح کرده و اجازه فروش ابزار مورد نیاز برای مذاکرات خود در بازار سهام را صادر می‌کند. شرکت نفت ونزوئلا (PDVSA) که بزرگ‌ترین شرکت کشور است نیز در کاراکاس واقع شده‌است، این شرکت مسئول انجام مذاکرات تمامی موافقت‌نامه‌های بین‌المللی برای توزیع و صادرات نفت به سایر کشورهای جهان است.

مترو[ویرایش]

متروی کاراکاس در سال ۱۹۸۳ تأسیس شده و هم‌اکنون دارای ۴ خط و ۴۶ ایستگاه می‌باشد.

جمعیت‌نگاری[ویرایش]

جمعیت کاراکاس ۳٬۲۷۶٬۰۰۰ نفر است، که این رقم شامل مناطق حومه شهر، همچون پتاره، که دارای جمعیتی حدود ۱٬۵۰۰٬۰۰۰ نفر است نمی‌باشد.

ترکیب نژادها و فرهنگ‌های مختلف در طول تاریخ کاراکاس همواره در ایم شهر مشهود بوده‌است. پیش از این، در دوران استعمار، اسپانیایی‌ها با بومیان سرخ‌پوست و پس از آن با سیاه‌پوستانی که برای کار در مزارع کاکائو و قهوه به این منطقه آمدند در هم آمیختند، بنابراین، امروزه می‌توان هرگونه ترکیبی از آمیزش این نژادها را در شهر شاهد بود.

پس از دوران استعمار، یعنی زمانی که ونزوئلا استقلال یافته بود و زمانی که نفت کشف و استخراج شد، شهر در حال رشد شاهد نوع دیگری از مهاجرت بود. اروپائیان. فرانسویان تلفن را با خود به ونزوئلا آوردند (به همین دلیل است که مردم این کشور همانند فرانسویان در هنگام پاسخ گفتن به تلفن از لفظ «الو» استفاده می‌کنند) و هلندیان (شل پترولیوم) نیز برای استخراج نفت پا به این منطقه گذاشتند.

پس از آن، به دلیل وقوع جنگ دوم جهانی و نظام‌های دیکتاتوری قدیم اروپا و نیز استخراج بیشتر نفت، هزاران مهاجر از اسپانیا (خصوصاً گالیسیا و جزایر قناری)، پرتغال (خصوصاً جزیره مادیرا)، ایتالیا و دیگر کشورهایی نظیر ترکیه و لبنان برای آغاز زندگی جدید در شهر جدیدی که در آستانه انفجار بود، پا به کاراکاس گذاشتند. مهاجرت اروپائیان در طول دهه‌های ۶۰ و ۷۰ بیشتر چشمگیر بود. اما چند سال بعد، در طول دهه‌های ۸۰ و ۹۰، کاراکاس نوع جدیدی از مهاجران را پذیرفت، این بار مهاجران از کشورهای همسایه نظیر کلمبیا؛ اکوادور؛ پرو؛ بولیوی؛ ترینیداد و توباکو؛ هائیتی بودند، که با حضور خود در کاراکاس نوع جمعیت‌شناختی جدیدی را وارد منطقه کردند.

خوشبختانه، به دلیل نفوذ کهنه اسپانیا، ترکیب نژادها و فرهنگ‌ها مسئله‌ای رایج در شهر کاراکاس بوده‌است. بنابراین، به راحتی می‌توان در این شهر افرادی با موی بور و چشمانی سیاه و نیز افرادی سیاه با موی بور و چشمان آبی یافت. با این وجود، بافت جمعیتی رایج «مولاتو» (سیاه+سفید)، «مستیزو» (سفید پوست+بومیان سرخ‌پوست)، و «کریولو» (ترکیبی از هر سه نژاد) است.

امروزه، به دلیل رشد صنعت نفت، و نیز سیاست‌های مهاجرتی جدید، کاراکاس پذیرای مهاجرانی از کوبا، چین، کشورهای عربی همچون عراق و نیز کشور ایران است. مهاجرت جدید بیشتر ناشی از اتحادی است که هوگو چاوز رئیس‌جمهوری کنونی ونزوئلا با این کشورها ایجاد کرده‌است.

همانطور که می‌بینید، بسیاری از مردم به شهر کاراکاس پا گذاشته‌اند اما متأسفانه رشد شهر به صورتی بی‌برنامه و بدون کنترل بوده‌است. هیچگونه برنامه‌ریزی جمعیت‌شناختی تاکنون در شهر انجام نشده‌است، به همین دلیل هنوز می‌توان مناطق و محلاتی را در کاراکاس یافت که فاقد سیستم‌های برق و آب‌رسانی هستند، نیازی به ذکر دیگر خدمات همچون مدرسه، بیمارستان، پاسگاه پلیس، اداره آتش‌نشانی و غیره نیست. بنابراین، بسیاری از مناطق حومه و محلات شهر همچون مناطق بی‌قانونی هستند که در آن جرم و ناامنی شب و روز بیداد می‌کند. کاراکاس، همچون دیگر شهرهای آمریکای لاتین، از بهترین نمونه‌های «توسعه بدون برنامه و حمایتی» است، که در نتیجه شهری جدید، و ثروتمند اما هم‌زمان مبتلا به بی‌قانونی و فقر فزاینده ایجاد می‌شود.

کاملاً طبیعی است که در کاراکاس ساختمانی ۶۰ طبقه و باشکوه و دارای آخرین فناوری روز را در کنار خانه‌های فقیرنشین، سست و خطرناک مشاهده کرد.

مناطق دیدنی[ویرایش]

نمایی داخلی از سالن اصلی تئاتر ترسا کارنو در کاراکاس.

دانشگاه سیوداد[ویرایش]

ساختمان اصلی دانشگاه مرکزی ونزوئلا، که توسط معمار مشهور کارلوس رائول ویلانوئوا طراحی شده و یونسکو در سال ۲۰۰۰ آن را میراث جهانی خوانده‌است، یکی از شاهکارهای هنر معماری تلقی می‌شود. بیش از ۲۸ هنرمند از مکتب هنری پیشرو معاصر در اجرای این پروژه شرکت داشتند. از جمله آنان می‌توان هانس آرپ، الکساندر کالدر، فرناند لگر، ویکتور واسارلی، به همراه فرانچسکو ناروائز، آلخاندرو اوترو و اوسوالدو ویگاس از ونزوئلا نام برد.

کپیتولیو فدرال[ویرایش]

کپیتولیو فدرال یک بلوک کامل شهر را به خود اختصاص داده‌است، و با گنبدهای طلایی و نیز سنگفرش‌های نئوکلاسیک خود، ممکن است حتی بزرگ‌تر نیز به نظر برسد. ساخت این بنا در دهه ۱۸۷۰ و توسط آنتونیو گوزمان بلانکو انجام شد، و بیشتر شهرت آن به خاطر سالن الیپتیکو، یعنی یک سالن بیضی شکل است که دارای گنبدها و دیوارهای پوشیده از نقاشی‌های دیواری است که بزرگان کشور را به تصویر کشیده‌است.

در صورتی که در سالروز استقلال ونزوئلا به این محل وارد شوید، خواهید توانست قانون استقلال ۱۸۱۱ را که بر روی پایه مجسمه نگاشته شده و تنها در این روز به نمایش عمومی در می‌آید مشاهده کنید. راهروهای گرداگرد سالن پوشیده از تصاویر جنگ‌های استقلال ونزوئلاست.

پارک دل استه[ویرایش]

این بنا توسط روبرتو برل مارکس معمار برزیلی طراحی شده‌است. این منطقه بهشت سبزی در مرکز شهر است، که در آن فعالیت‌های متعددی می‌توان انجام داد. حیوانات اهلی نیز در بخش باغ وحش این پارک به نمایش گذاشته شده‌اند. نسخه‌ای از کشتی مشهور کریستف کلمب با نام لا سانتا ماریا در بخش جنوبی پارک به تصویر کشیده شده‌است.

مجتمع فرهنگی ترزا کارنو[ویرایش]

مجتمع فرهنگی ترزا کارنو، یا تئاتر ترزا کارنو، یکی از مهم‌ترین سالن‌های تئاتر شهر کاراکاس و ونزوئلاست، که در آن کنسرت‌های نمادین و مردم‌پسند، اپرا، رقص باله و تئاتر برگزار می‌شود. این سالن در ناحیه فرهنگی شهر و در نزدیکی بنای موزه، پارک کائوبوس و آتنی کاراکاس واقع شده‌است. این مجتمع به دو بخش تقسیم می‌شود: «خوزه فیلیکس ریباس» و «ریو ریان». این بنا در زمینی به مساحت ۲۲ هزار متر مربع احداث شده‌است. نام این سالن برگرفته از نام ترسا کارنو پیانیست مشهور است.

کاسا ناتال د بولیوار[ویرایش]

در کاراکاس آسمان‌خراش‌ها ممکن است به خوبی به چشم بخورد، اما در بازسازی خانه‌ای که سیمون بولیوار در ۲۴ ژوئیه ۱۷۸۳ در آن به دنیا آمد ممکن است چیزی بیش از رنگ و بوی استعمار اولیه به چشم بخورد. نمایشگاه‌های سلاح، پرچم و یونیفرم در این موزه به تصویر کشیده شده‌است.

بیشتر فضای داخلی این ساختمان مربوط به دوران استعمار را تصاویر عظیمی از صحنه‌های نبرد اشغال کرده‌است، اما در موزه بولیوار وسایل شخصی وی بیشتر به چشم می‌خورد. افتخار این مکان در تابوتی نهفته‌است که در آن بقایای بولیوار از کلمبیا به ونزوئلا بازگردانده شد؛ خاکستر بولیوار اکنون در زیارتگاه ملی نگهداری می‌شود.

مراسم تشییع جنازه بولیوار ۱۲ سال پس از مرگ وی در ایگلسیا د سانفرانچسکو یعنی چند ساختمان در غرب همین مکان برگزار شد و در همین مکان بود که وی در سال ۱۸۱۳ به نام سیمون بولیوار ال لیبرتادور نامیده شد. تلالو زیارتگاه‌های کلیسای این محل چشم‌ها را خیره کرده و گرچه گوزمن بلانکو این کلیسا را مدرن کرده‌است اما کلیسا همچنان بخش اعظم معماری استعماری درونی خود را حفظ کرده‌است.

موزه هنر دوران استعمار[ویرایش]

باغ‌های گرداگرد این موزه نیز به اندازه دورن آن اغواگر است. این موزه در یک خانه بزرگ و با شکوه ییلاقی که به کوئینتا آنائوکو شهرت دارد، و توسط فضای سبز زیبایی احاطه شده احداث شده‌است. درون خانه اتاق‌هایی که با وسواس تمام مرمت شده قرار دارد، این اتاق‌ها از آثار هنری، مبلمان و لوازم و بسیاری دیگر از صنایع دستی که با دقت خاصی گزینش شده انباشته شده‌است.

کوئینتا در زمان ساخت خود یعنی در سال ۱۷۹۷، در خارج از شهر تاریخی واقع بود، اما امروزه این خانه تبدیل به واحه‌ای شده‌است که در دل نواحی حومه سن برنادینو واقع است. چنانچه صبح یکشنبه به این مکان قدم بگذارید ممکن است با کنسرتی مواجه شوید که در اتاق‌هایی که زمانی اصطبل این ساختمان بوده برگزار می‌شود.

زیارتگاه ملی[ویرایش]

مقدس‌ترین بنا در ونزوئلا از شمال پلازا بولیوار پنج ساختمان با این بنا فاصله دارد، این بنا در حاشیه شمالی شهر واقع شده‌است. این بنا که سابقاً کلیسا بوده‌است، در سال ۱۸۷۴ توسط آنتونیو گوزمان بلانکو به عنوان قبرستان بزرگان ونزوئلا در نظر گرفته شد. کل صحن مرکزی کلیسا وقف بولیوار شده، و در قربانگاه نیز تابوت برنزی این قهرمان قرار گرفته‌است و این در حالی است که افرادی که از شهرت کمتری برخوردارند در راهروها دفن شده‌اند. گنبد زیارتگاه ملی پوشیده از نقاشی‌های متعلق به دهه ۱۹۳۰ است که تصاویری از زندگی بولیوار را ترسیم می‌کند و چلچراغ بزرگ نیز که در بالای سر می‌درخشد در سال ۱۸۸۳ به مناسبت صدمین سالگرد تولد وی در این مکان نصب شده‌است. تعویض نگهبانان که روزانه چند بار و طی مراسمی خاص انجام می‌شود نیز از دیگر صحنه‌های دیدنی این موزه‌است.

پارک مرکزی[ویرایش]

در پرسه‌ای کوتاه در شرق پلازا بولیوار به پارک مرکزی می‌رسیم، این مجموعه بتونی مرکب از پنج سطح مسکونی دارای معماری یوحنایی است، که دارای دو برج ۵۳ طبقه هشت ضلعی است که یکی از آن‌ها پس از آنکه در جریان آتش‌سوزی در ۱۷ اکتبر ۲۰۰۴ متحمل خسارات زیادی شد در حال حاضر در حال بازسازی است.

پارک مرکزی کانون فرهنگی و هنری کاراکاس است، در این بنا موزه، سالن سینما، مجموعه فرهنگی ترسا کارنو، و زیارتگاه کاراکاس و شرکت تئاتر راجاتابلا که از محبوبیت بسیاری نیز برخوردار است واقع شده‌است. میرادور د لاتوره اوسته، که در طبقه ۵۲ واقع شده دارای چشم‌اندازی ۳۶۰ درجه‌ای از شهر است.

پلازا بولیوار[ویرایش]

پلازا بولیوار که آکنده از برگ است در کانون شهر قدیمی قرار گرفته و مجسمه یادبود سیمون بولیوار نیز در مرکز آن نصب شده‌است. ساختمان‌های جدید و بلند بیشتر چشم‌انداز یادگار دوران استعمار محله اصلی کاراکاس را به خود اختصاص داده‌است. اما این منطقه زنده و با طراوت همچنان دارای مناطق دیدنی مهمی است.

طبقه همکف موزه کاراکاس نمایانگر تاریخ محلی است، و نیز دارای مدل‌های مهمی از شهر به نحوی که در اوایل قرن نوزدهم و دهه ۱۹۳۰ شکل گرفته‌است. برای پی بردن به میزان رشد این شهر، تنها کافی است نگاهی به نقشه‌ای که قدمت آن به سال ۱۵۷۸ بازمی‌گردد و در حیاط مرکزی بنا قرار گرفته بیندازید.

ال هاتیلو[ویرایش]

ال هاتیلو یکی از شهرک‌های یادگار دوران استعمار است که در حومه جنوب شرقی کاراکاس در منطقه شهری‌ای به همین نام واقع شده‌است. این شهرک کوچک، که یکی از معدود مناطق ونزوئلاست که در آن وضعیت مربوط به دوران استعمار حفظ شده‌است، تصویری از کاراکاس چند قرن پیش به دست می‌دهد. ال هاتیلو نیز مانند هر شهر دیگری در ونزوئلا، دارای پلازا بولیوار خاص خود است که تندیس سیمون بولیوار|ال لیبراتور در وسط آن قرار گرفته‌است. این شهرک دارای یک کلیسای کاتولیک رم و بسیاری ساختمان‌های دیگر مربوط به دوران مهاجرنشینی نیز هست که به خوبی حفظ شده‌اند. حتی شهرداری، بانکها، و کتاب فروشی‌ها نیز در این محله ظاهر مربوط به دوران استعمار خود را حفظ کرده‌اند، و دارای پنجره‌های خاص آن دوران، درهای تمام چوبی و پشت بام‌های دارای سفال‌های قرمز هستند.

بخش مربوط به دوران استعمار شهرداری ال هاتیلو تنها بخش اندکی از تمام زمین را نشان می‌دهد. دیگر بخش‌های شهرداری ال هاتیلو محلات مسکونی و تجاری معمولی از جمله محلاتی همچون لا بویرا، اوریپوتو و لالاگونیتا هستند.

سرو ال آویلا[ویرایش]

سرو ال آویلا («کوه ال آویلاً) (ووآرایرا رپانو)، کوهی واقع در شمال مرکزی ونزوئلاست، این کوه در جوار کاراکاس واقع شده و آن را از دریای کارائیب جدا می‌کند، از این کوه به عنوان ریه نباتی کاراکاس یاد می‌شود، و یکی از مناطق دیدنی شهر محسوب می‌شود. در سال ۱۹۵۸ این کوه »پارک ملی ال آویلاً نام گرفت.

لاس مرسدس[ویرایش]

افرادی که خواهان آشنایی با مهم‌ترین منطقه تجاری و مادرشهری کاراکاس هستند، باید به لاس مرسدس بروند، این منطقه دارای برخی از بهترین رستوران‌های شهر که دارای متخصصان تغذیه هستند، و نیز میخانه‌ها، بارها و استخرهای متعددی است. این منطقه وعده‌گاه محبوب جوانان کاراکاس و دارای برخی از برترین مغازه‌ها، و مجتمع‌های تجاری کاراکاس است.

محله آلتامیرا[ویرایش]

آلتامیرا محله‌ای است که در منطقه شهرداری چاکائو، می‌راندا|چاکائو از شهرداری کاراکاس واقع شده‌است، این محله دارای ایستگاه متروی خاص خود، هتلها و رستوران‌های متعدد، و یکی از مراکز تجاری مهم شهر است، خیابان فرانچسکو د می‌راندا (یکی از خیابان‌های اصلی کاراکاس) و دیستیبیودور آلتامیرا (یک خروجی متراکم بزرگراه) هر دو در آلتامیرا واقع شده‌اند.

اماکن مذهبی[ویرایش]

  • کلیسای جامع کاراکاس
  • Basílica Menor de Santa Capilla
  • Sinagoga Tiferet Israel en Maripérez
  • Mezquita Ibrahim Al-Ibrahim
  • Iglesia San Francisco
  • Iglesia Santa Rosalía de Palermo
  • Basílica Santa Teresa
  • Iglesia Rumana Ortodoxa de San Constantino y Santa Elena
  • Iglesia Nuestra Señora de Altagracia

کلیسای جامع کاراکاس[ویرایش]

کلیسای جامع کاراکاس در یکی از زوایای پلازا بولیوار واقع شده و پس از زمان ساخت آن در سال ۱۵۹۴ بارها تخریب و تبدیل به ویرانه‌ای شده‌است، والدین سیمون بولیوار در کنار قربانگاه‌های دست‌ساز این کلیسا دفن شده‌اند، این کلیسا دارای آثار هنری باشکوهی، همچون «رستاخیز» اثر پیتر پل روبنز، «بازنمایی مریم مقدس» اثر موریلو، و شام آخر، و اثر ناتمام آرتورو میشلنا نقاش ونزوئلایی است.

مناطق دیدنی و پارکها[ویرایش]

  • پلازا اولیری
  • پلازا ونزوئلا/پاسئو کولون
  • پلازا بولیوار
  • پلازا فرانسیکا (کاراکاس)
  • پلازا لاایندیا
  • پلازا د لوس موسئوس
  • پلازا لاکاستلانا
  • پلازا آندرس الوی بلانکو
  • پلازا ال ونزوئلانو
  • پارک دل است «رومولو بتانکورت»
  • پارک دل اوسته: "جوویتو ویلالبا
  • پارک لوس کائوبوس
  • پارک لوس کوروس
  • پارک آریستاید روجاس
  • پارک وینیسیو آدامز
  • پارک آروفلو
  • پارک کوئوا دل ایندیو
  • پارک جانورشناسی د کاریکوئائو
  • پارک جانورشناسی ال پینار
  • پارک مانوئل سان
  • پارک ماراکائیبو
  • پارک سانز
  • پارک جانورشناسی د کونتاکتو «اکسپانزو»
  • جاردین بوتانیکو د کاراکاس
  • Jardines de las Universidades: Simón Bolívar y Central de Venezuela
  • Paseo Los Próceres
  • Paseo El Calvario
  • پارک ملی ال آویلا
  • Cerro el Volcán
  • پارک ملی ماکارائو
  • Zona de Protección del Litoral Central
  • Zona de Protección del Área Metropolitana de Caracas
  • Zona de Protección “El Algodonal”

دانشکده‌ها و دانشگاه‌ها[ویرایش]

کاراکاس محل برخی از برترین دانشگاه‌های ونزوئلاست، که از جمله آن‌ها می‌توان از دانشگاه مرکزی ونزوئلا، دانشگاه سیمون بولیوار، دانشگاه کاتولیک اندروس بلو، دانشگاه شهر، دانشگاه خوزه مناریا وارگاس و چندین دانشگاه دیگر نام برد.

ورزش[ویرایش]

برجسته‌ترین تیم‌های فوتبال و بیسبال در کاراکاس قرار دارند. مرکز چندین ورزش دیگر نیز شهر کاراکاس است. تیم‌های بیسبال تیبورونز د لا گوایرا و لئونز دل کاراکاس «ورزشگاه المپیک د لا UCV» متعلق به دانشگاه مرکزی ونزوئلا را که دارای گنجایش ۲۵٬۰۰۰ نفر است در اختیار دارند. نویگنتس دل ماگالانز، نیز یکی دیگر از تیم‌های بیسبال شهر کارکاس است، این تیم به والنسیا، کارابوبو منتقل شد، اما به ویژه به خاطر رقابت این تیم با تیم محلی این تیم محبوبیت زیادی در پایتخت دارد.

شهر کاراکاس دارای دو ورزشگاه فوتبال است:

  • ورزشگاه المپیک کاراکاس|ورزشگاه المپیک د لا UCV، با گنجایشی معادل ۳۰٬۰۰۰ تماشاچی است (اما ظرفیت این ورزشگاه برای جام کوپا آمریکا در سال ۲۰۰۷ به ۴۰٬۰۰۰ نفر در حال افزایش است).
  • ورزشگاه بریگیدو ایریارته، دارای گنجایش ۱۲٬۰۰۰ تماشاچی است (که از قدیم در اختیار باشگاه فوتبال کاراکاس و دپورتیوو ایتالچاکائو بوده‌است). باشگاه فوتبال کاراکاس ورزشگاه اختصاصی خود با نام «کوکودریلوس اسپرت پارک» را در اوت ۲۰۰۵ افتتاح خواهد کرد.

از آنجایی که کاراکاس پایتخت ونزوئلاست، مؤسسه ملی ورزش، کمیته المپیک ونزوئلا و نیز بسیاری دیگر از باشگاه‌ها و فدراسیون‌های ملی نیز در آن واقع شده‌است.

تیم‌های ورزشی[ویرایش]

  • بیسبال: Leones del Caracas B.B.C.
  • فوتبال: "باشگاه فوتبال کاراکاس، باشگاه فوتبال استرلا روجا، دیپورتیوو ایتالیاً
  • بسکتبال: Cocodrilos del Caracas B.C.

فرهنگ[ویرایش]

کاراکاس پایتخت فرهنگی ونزوئلاست، و دارای رستوران‌ها، سالن‌های نمایش، موزه‌ها، و مراکز خرید متعدد است. این شهر همچنین محل استقرار مهاجرانی از مناطقی همچون اسپانیا، ایتالیا، پرتغال، خاورمیانه، آلمان، چین، و کشورهای آمریکای لاتین است.

موزه‌ها و سالن‌های نمایش[ویرایش]

  • موزه دل ترنسپورت گیلرمو خوزه شائل
  • موزه دل تکلادو
  • موزه ساکرو د کاراکاس
  • موزه تاریخ نظامی
  • موزه هنرهای معاصر کاراکاس (MACC)، که دارای یکی از مهم‌ترین گنجینه‌های هنری آمریکای جنوبی است.
  • موزه جاکوبو بورخس
  • موزه هنری د بلاس (کاراکاس)
  • موزه آلخاندرو اوترو
  • موزه هنرهای مردمی د پتاره

افراد سرشناس[ویرایش]

کاراکاس زادگاه بسیاری از سیاست‌مداران و هنرمندانی بوده‌است که تاریخ و فرهنگ کشور خود را رقم زده‌اند:

تفریحات[ویرایش]

شهر کاراکاس دارای دو ورزشگاه فوتبال اصلی است: ورزشگاه المپیک با ظرفیت ۳۵٬۰۰۰ تماشاچی و ورزشگاه استادیو بریگیدو ایریارتل، با گنجایش ۲۵٬۰۰۰ تماشاچی، که مرکز باشگاه فوتبال کاراکاس و نیز ایتالچاکائو است. تیم‌های بیسبال تیبورونز د لا گوایرا و لئونز دل کاراکاس نیز در ورزشگاه مشترک خود در ورزشگاه دانشگاه با گنجایش ۳۳٬۰۰۰ نفر بازی می‌کنند.

حمل و نقل[ویرایش]

  • متروی کاراکاس از سال ۱۹۸۳ فعال بوده و ایمن‌ترین و سریعترین راه ممکن برای جابجایی در شهر بوده‌است. متروی کاراکاس به خاطر کارکرد و تمیزی آن مایه فخر این شهر است. متروی کاراکاس که دارای چهار خط و بیش از ۴۰ ایستگاه است، بخش عمده‌ای از شهر را پوشش می‌دهد. این مترو دارای سیستم بلیط یکپارچه‌است، که مسیر «مترو» را به سیستم اتوبوسرانی متروی کاراکاس که با کیفیتی همانند مترو در نواحی حضور دارد متصل می‌کند. ساعات کار مترو از پنج و نیم بامداد تا یازده شب است.
  • اتوبوس‌ها مهم‌ترین وسیله حمل و نقل عمومی هستند. کاراکاس دارای دو سیستم اتوبوسرانی است: سیستم سنتی و متروباس. سیستم سنتی دارای انواع مختلف اتوبوس است، که توسط شرکت‌های مختلف مدیریت می‌شوند:
  • اتوبوس؛ اتوبوس‌های بزرگ
  • اتوبوس‌های متوسط
  • مینی‌بوس، وانت یا مینی‌وانت
  • در نزدیکی مایکتیا فرودگاه بین‌المللی سیمون بولیوار، در فاصله ۱۳ کیلومتری مرکز کاراکاس واقع است، این فرودگاه مهم‌ترین فرودگاه از مجموع ۱۲ فرودگاه بین‌المللی ونزوئلاست.

خیابان‌های اصلی[ویرایش]

نمای شب مرکز شهر کاراکاس
  • خیابان بولیوار [۷]
  • خیابان سیمون بولیوار [۸]
  • خیابان یونیورسیداد
  • خیابان بارالت
  • خیابان سوکره
  • خیابان اوردانتا
  • خیابان آندرس بلو
  • خیابان لکونا
  • خیابان پانتئون
  • خیابان لیبرتادور
  • خیابان فرانچسکو د می‌راندا[۹]
  • خیابان پائز
  • خیابان اوهیگینز
  • خیابان سن مارتین
  • خیابان تهران
  • خیابان آکاسیاس
  • خیابان لاس پالماس
  • خیابان آبراهام لینکلن [۱۰] ()
  • خیابان فرانچسکو سولانو
  • خیابان کاسانووا
  • خیابان بین‌المللی ال وله
  • خیابان فوئرزاس آرماداس
  • خیابان نوئوا گرانادا
  • خیابان پرزیدنته مدینا [۱۱]
  • خیابان روزولت
  • خیابان اصلی ال سمنتریو
  • پاسئو لوس ایلاسترس
  • خیابان لاس آکاسیاس
  • پاسئو لوس پروسرس
  • خیابان ریو دو ژانیرو
  • خیابان اصلی لاس مرسدس
  • خیابان ال روزال ونزوئلا
  • خیابان تاماناکو
  • خیابان بین‌المللی سانتا مونیکا-کامبرز د کرومو
  • بلوار ال کافتال
  • خیابان سانز Prin {} cipal avenue of Caurimare*
  • خیابان چهارم لوس پالوس گرندز
  • خیابان سن خووان بوسکو
  • خیابان لوئیس روچه
  • خیابان سوکه از لاس داس کامینوس
  • خیابان لوس کاستانوی لوس کوروس
  • خیابان رومولو خالخوس
  • خیابان اصلی ماکاراکووی
  • خیابان لا خوایریتا (گورستان شرق)

شهرهای خواهر[ویرایش]

نگارخانه[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. «Population projection by state». بایگانی‌شده از اصلی در ۸ دسامبر ۲۰۰۸. دریافت‌شده در ۲ دسامبر ۲۰۰۸.
  2. «Gobierno en Linea: Distrito Capital». بایگانی‌شده از اصلی در ۵ دسامبر ۲۰۰۸. دریافت‌شده در ۲ دسامبر ۲۰۰۸.
  3. United Nations World Urbanization Prospects report
  4. citypopulation.de
  5. «تاریخچه و موقعیت جغرافیایی دره»، نوشته «موریس ویسنتال»، مقاله‌ای برگرفته از کتاب «کاراکاس»، تاریخ انتشار ۱۹۸۱.
  6. «(تصاویر) دور تازه خشونت‌ها در ونزوئلا». فرارو. ۱۳ اسفند ۱۳۹۲. دریافت‌شده در ۴ مارس ۲۰۱۴.
  7. طولانی‌ترین خیابان ونزوئلا
  8. جنوب شرقی شهر
  9. طولانی‌ترین خیابان کاراکاس
  10. بلوار سبانا گرانده
  11. همچنین به آن: [خیابان ویکتوریا نیز گفته می‌شود
  12. The Francisco Fajardo

پیوند به بیرون[ویرایش]

Caracas
Santiago de León de Caracas
Caracas Venezuela.png
Flag of Caracas
Flag
Coat of arms of Caracas
Coat of arms
Nicknames: 
La Sultana del Ávila (The Avila's Sultana)
La Sucursal del Cielo (Heaven's Branch on Earth)
La Ciudad de la Eterna Primavera (The City of Eternal Spring)
Motto(s): 
Muy Noble y Leal Ciudad
Caracas is located in Venezuela
Caracas
Caracas
Location in Venezuela and South America
Caracas is located in South America
Caracas
Caracas
Caracas (South America)
Coordinates: 10°28′50″N 66°54′13″W / 10.48056°N 66.90361°W / 10.48056; -66.90361Coordinates: 10°28′50″N 66°54′13″W / 10.48056°N 66.90361°W / 10.48056; -66.90361
CountryVenezuela
StateCapital District
Founded25 July 1567
Founded byDiego de Losada
Government
 • TypeMayor-council
 • BodyGovernment of the Capital District
 • Chief of GovernmentCarolina Cestari
Area
 • Capital City433 km2 (167 sq mi)
 • Metro
4,715.1 km2 (1,820.5 sq mi)
Elevation
900 m (3,000 ft)
Highest elevation
1,400 m (4,600 ft)
Lowest elevation
870 m (2,850 ft)
Population
 (2017)[1]
 • Capital City1,945,901
 • Density4,212.9/km2 (10,911/sq mi)
 • Metro
2,967,626
 • Metro density1,123.4/km2 (2,910/sq mi)
DemonymsCaraquenian (Spanish: caraqueño (m), caraqueña (f))
Time zoneUTC-04:00 (VET)
Postal codes[2]
1000–1090, 1209
Area code212
ISO 3166 codeVE-A
HDI (2017)0.746[3]high
Websitehttp://www.caracas.gob.ve
The area and population figures are the sum of the figures of the five municipalities (listed above) that make up the Distrito Metropolitano.

Caracas (/kəˈrækəs, -ˈrɑːk-/, Spanish: [kaˈɾakas]), officially Santiago de León de Caracas, abbreviated as CCS, is the capital and largest city of Venezuela, and the centre of the Metropolitan Region of Caracas (or Greater Caracas).[4] Caracas is located along the Guaire River in the northern part of the country, following the contours of the narrow Caracas Valley on the Venezuelan coastal mountain range (Cordillera de la Costa). Terrain suitable for building lies between 760 and 1,140 m (2,490 and 3,740 ft) above sea level, although there is some settlement above this range. The valley is close to the Caribbean Sea, separated from the coast by a steep 2,200-metre-high (7,200 ft) mountain range, Cerro El Ávila; to the south there are more hills and mountains. The Metropolitan Region of Caracas has an estimated population of 2,923,201.[citation needed] It is the seventh metropolitan area in terms of population in Latin America.

Strictly speaking, the centre of the city is still Catedral, located near Bolívar Square,[5] even though it is assumed that it is Plaza Venezuela, located in the Los Caobos neighbourhood.[4][6][7] Chacaíto area, Luis Brión Square and El Rosal neighborhood are also considered the geographic center of the Metropolitan Region of Caracas.[8][9]

Businesses in the city include service companies, banks, and malls. Caracas has a largely service-based economy, apart from some industrial activity in its metropolitan area.[10] The Caracas Stock Exchange and Petróleos de Venezuela (PDVSA) are headquartered in Caracas. PDVSA is the largest company in Venezuela. Caracas is also Venezuela's cultural capital, with many restaurants, theaters, museums, and shopping centers. Caracas has some of the tallest skyscrapers in Latin America,[11] such as the Parque Central Towers.[12]

Caracas has been considered one of the most important cultural, tourist, industrial and economic centres of Latin America. The Museum of Contemporary Art of Caracas is one of the most important in South America. The Museum of Fine Arts and the National Art Gallery of Caracas are also noteworthy.[13] The National Art Gallery was projected to be the largest museum in Latin America, according to its architect Carlos Gómez De Llarena.[14]

Caracas has one of the highest per capita murder rates in the world, with 111.19 homicides per 100,000 inhabitants.[15]

History

At the time of the founding of the city in 1567,[16] the valley of Caracas was populated by indigenous peoples. Francisco Fajardo, the son of a Spanish captain and a Guaiqueri cacica, attempted to establish a plantation in the valley in 1562 after founding a series of coastal towns. Fajardo's settlement did not last long. It was destroyed by natives of the region led by Terepaima and Guaicaipuro. This was the last rebellion on the part of the natives. On 25 July 1567, Captain Diego de Losada laid the foundations of the city of Santiago de León de Caracas. The foundation − 1567 – "I take possession of this land in the name of God and the King" These were the words of Don Diego de Losada in founding the city of Caracas on 25 July 1567. In 1577, Caracas became the capital of the Spanish Empire's Venezuela Province under Governor Juan de Pimentel (1576–1583).

During the 17th century, the coast of Venezuela was frequently raided by pirates. With the coastal mountains as a barrier, Caracas was relatively immune to such attacks. However, in 1595, around 200 English privateers including George Sommers and Amyas Preston crossed the mountains through a little-used pass while the town's defenders were guarding the more often-used one. Encountering little resistance, the invaders sacked and set fire to the town after a failed ransom negotiation.[17][18]

As the cocoa cultivation and exports under the Compañía Guipuzcoana de Caracas grew in importance, the city expanded. In 1777, Caracas became the capital of the Captaincy General of Venezuela.

Caracas, as painted by Joseph Thomas in 1839

José María España and Manuel Gual led an attempted revolution aimed at independence, but the rebellion was put down on 13 July 1797. Caracas was ultimately the site of the signing of a Declaration of independence on 17 August 1811. In 1812, an earthquake destroyed Caracas. The war for independence continued until 24 June 1821, when Bolívar defeated royalists in the Battle of Carabobo.[19]

Caracas grew in economic importance during Venezuela's oil boom in the early 20th century. In 1941, Caracas was the site at which ratifications for the López de Mesa-Gil Borges Treaty were exchanged. Later, during the 1950s, Caracas began an intensive modernization program which continued throughout the 1960s and early 1970s. The Universidad Central de Venezuela, designed by modernist architect Carlos Raúl Villanueva and declared World Heritage by UNESCO, was built. New working- and middle-class residential districts sprouted in the valley, extending the urban area toward the east and southeast. Joining El Silencio, also designed by Villanueva, were several workers' housing districts, 23 de Enero and Simon Rodriguez. Middle-class developments include Bello Monte, Los Palos Grandes, Chuao, and El Cafetal. The dramatic change in the economic structure of the country, which went from being primarily agricultural to dependent on oil production, stimulated the fast development of Caracas, and made it a magnet for people in rural communities who migrated to the capital city in an unplanned fashion searching for greater economic opportunity. This migration created the rancho (slum) belt of the valley of Caracas.

Symbols

Above center you can see the [colonial] Coat of arms of Caracas, on its left a shield representing 'Justice' and on the right 'Vigilance', then a list of important colonial buildings and below a plan of the City of Caracas with its division in neighborhoods, ca. 1775, by Joseph Carlos de Aguero. General Archive of the Indies, Seville.[20][21]

The flag of Caracas consists of a burgundy red field with the version of the Coat of Arms of the City (effective since the 1980s). The red field symbolises the blood spilt by Caraquenian people in favour of independence and the highest ideals of the Venezuelan Nation. Later, in the year 1994, presumably as a result of the change of municipal authorities, it was decided to increase the size of the Caracas coat of arms and move it to the centre of the field. This version of the flag is still in use today.

The coat of arms of the City of Caracas was adopted by the Libertador Municipality to identify itself. Later, the Metropolitan Mayor Office assumed the lion, the scallop and Saint James' Cross for the same purpose.

The anthem of the city is the Marcha a Caracas, written by the composer Tiero Pezzuti de Matteis with the lyrics by José Enrique Sarabia. The lyrics are said to be inspired by the heroism of the Caraquenian people, and the memory of the City of Red Roofs. Incidentally, the National Anthem of Venezuela, Gloria al Bravo Pueblo, includes the lines "...y si el despotismo levanta la voz, seguid el ejemplo que Caracas dio" ("...and if despotism raises its voice, follow the example that Caracas gave"), reflecting the fact that, in addition to generously providing many heroic fighters to the War of Independence, the junta established in Caracas (19 April 1810) served as inspiration for other regions to do the same—as did its declaration of independence a year later.

Local government

Under the constitution of Venezuela, municipal governments have two branches: the executive (governed by a mayor) and the legislative (managed by a municipal council).

Metropolitan District of Caracas

On 8 March 2000, the year after a new constitution was introduced in Venezuela, it was decreed in Gaceta Official N° 36,906 that the Metropolitan District of Caracas would be created and that some of the powers of the Libertador, Chacao, Baruta, Sucre, and El Hatillo municipalities would be delegated to the Alcaldía Mayor, physically located in the large Libertador municipality, in the center of the city.[22] The Metropolitan District of Caracas was suppressed on 20 December 2017 by the Constituent National Assembly of Venezuela.[23]

Economy

Skyscrapers in Plaza Venezuela

Businesses that are located here include service companies, banks, and malls, among others. It has a largely service-based economy, apart from some industrial activity in its metropolitan area.[10] The Caracas Stock Exchange and Petróleos de Venezuela (PDVSA) are headquartered here. The PDVSA is the largest company in Venezuela,[24] and negotiates all the international agreements for the distribution and export of petroleum.[25] When the company existed, the airline Viasa had its headquarters in the Torre Viasa.[26][27]

Several international companies and embassies are located in El Rosal and Las Mercedes, in the north of the Baruta municipality and the south of the Chacao municipality.Small and medium-size industry contributes to the Caracas economy. The city provides communication and transportation infrastructure between the metropolitan area and the rest of the country. Important industries in Caracas include chemicals, textiles, leather, food, iron and wood products. There are also rubber and cement factories.[28] Its GDP(Nominal) is US$70 billion and the GDP(PPP) per Capita is.USD 24,000.[29]

Cost of living

Protest in 2017 against the government of Maduro

A 2009 United Nations survey reported that the cost of living in Caracas was 89% of that of the survey's baseline city, New York.[30] However, this statistic is based upon a fixed currency-exchange-rate of 2003 and might not be completely realistic, due to the elevated inflation rates of the last several years.[31] However, Caracas is now one of the cheapest cities for tourists, according to The Economist Intelligence Unit.[32]

Tourism

In 2013, the World Economic forum evaluated countries in terms of how successful they were in advertising campaigns to attract foreign visitors. Out of the 140 countries evaluated, Venezuela came last.[citation needed] Myriad factors contribute to the lack of tourism in Caracas. A major factor that has contributed to the lack of foreign visitors has been poor transport for tourists. Venezuela has limited railway systems and airlines. High crime rates and the negative attitude of the Venezuelan population towards tourism also contributed to the poor evaluation.

In an attempt to attract more foreign visitors, the Venezuelan Ministry of Tourism invested in multiple hotel infrastructures. The largest hotel investment has been in the Hotel Alba Caracas. The cost for the general maintenance of the north and south towers of the hotel is approximately 231.5 million Venezuelan bolivars.

Although the Venezuelan Ministry of Tourism has taken the initiative to recognize the importance of the tourism industry, the Venezuelan government has not placed the tourism industry as an economic priority. In 2013, the budget for the Ministry of Tourism was only 173.8 million bolivars, while the Ministry of the Youth received approximately 724.6 million bolivars.

The tourism industry in Venezuela contributes approximately 3.8 percent of the country GDP. Venezuela's current goal is to reach a GDP of 7.6 percent. The World Economic Forum predicts Venezuela's GDP to rise to 4.2 percent by 2022.[33]

Geography

Houses in Galipán village on the northern slope of El Ávila mountain

Caracas is contained entirely within a valley of the Venezuelan central Range, and separated from the Caribbean coast by a roughly 15 kilometres (9 miles) expanse of El Ávila National Park. The valley is relatively small and quite irregular, the altitude with respect to sea level varies from between 870 and 1,043 meters (2,854 and 3,422 ft), with 900 meters (3,000 feet) in the historic zone. This, along with the rapid population growth, has profoundly influenced the urban development of the city. The most elevated point of the Capital District, wherein the city is located, is the Pico El Ávila, which rises to 2,159 meters (7,083 feet).

The main body of water in Caracas is the Guaire River, which flows across the city and empties into the Tuy River, which is also fed by the El Valle and San Pedro rivers, in addition to numerous streams which descend from El Ávila. The La Mariposa and Camatagua reservoirs provide water to the city. The city is occasionally subject to earthquakes – notably in 1641 and 1967.

Climate

View of the east side of Caracas

Under the Köppen climate classification, Caracas has a mix of tropical savanna climate (Aw) with subtropical highland (Cwb) influences due to its altitude. Caracas is also intertropical, with precipitation that varies between 900 and 1,300 millimeters (35 and 51 inches) (annual), in the city proper, and up to 2,000 millimeters (79 inches) in some parts of the Mountain range. While Caracas is within the tropics, due to its altitude temperatures are generally not nearly as high as other tropical locations at sea level. The annual average temperature is approximately 23.8 °C (75 °F), with the average of the coldest month (January) 22.8 °C (73 °F) and the average of the warmest month (July) 25.0 °C (77 °F), which gives a small annual thermal amplitude of 2.2 °C (4.0 °F).

In the months of December and January abundant fog may appear, in addition to a sudden nightly drop in temperature, until reaching 8 °C (46 °F).[34] This peculiar weather is known by the natives of Caracas as the Pacheco. In addition, nightly temperatures at any time of the year are much (14 to 20 °C) lower than daytime highs and usually do not remain above 24 °C (75 °F), resulting in very pleasant evening temperatures. Hail storms appear in Caracas, although only on rare occasions. Electrical storms are much more frequent, especially between June and October, due to the city being in a closed valley and the orographic action of Cerro El Ávila. Caracas record extremes have been reported in other city's stations to reach a minimum of 6 °C (43 °F) and a maximum of 35.5 °C (95.9 °F)[35][better source needed][self-published source]

Climate data for Caracas (1970–1998)
Month Jan Feb Mar Apr May Jun Jul Aug Sep Oct Nov Dec Year
Record high °C (°F) 31.9
(89.4)
34.1
(93.4)
35.3
(95.5)
33.5
(92.3)
34.4
(93.9)
32.8
(91.0)
33.6
(92.5)
31.5
(88.7)
32.2
(90.0)
31.4
(88.5)
31.2
(88.2)
30.8
(87.4)
35.3
(95.5)
Average high °C (°F) 23.3
(73.9)
23.6
(74.5)
24.3
(75.7)
25.0
(77.0)
25.8
(78.4)
26.0
(78.8)
25.5
(77.9)
25.8
(78.4)
25.5
(77.9)
25.2
(77.4)
24.6
(76.3)
23.8
(74.8)
24.9
(76.8)
Daily mean °C (°F) 19.6
(67.3)
19.7
(67.5)
20.2
(68.4)
21.2
(70.2)
22.0
(71.6)
22.0
(71.6)
21.7
(71.1)
21.9
(71.4)
21.9
(71.4)
21.8
(71.2)
21.3
(70.3)
20.2
(68.4)
21.1
(70.0)
Average low °C (°F) 15.9
(60.6)
15.8
(60.4)
16.0
(60.8)
17.5
(63.5)
18.2
(64.8)
18.1
(64.6)
17.9
(64.2)
18.1
(64.6)
18.3
(64.9)
18.4
(65.1)
18.0
(64.4)
16.5
(61.7)
17.4
(63.3)
Record low °C (°F) 7.1
(44.8)
10.9
(51.6)
11.4
(52.5)
12.5
(54.5)
13.1
(55.6)
14.9
(58.8)
14.1
(57.4)
14.3
(57.7)
15.5
(59.9)
13.1
(55.6)
11.9
(53.4)
10.0
(50.0)
7.1
(44.8)
Average rainfall mm (inches) 15.3
(0.60)
13.2
(0.52)
11.4
(0.45)
59.2
(2.33)
81.7
(3.22)
134.1
(5.28)
118.4
(4.66)
123.8
(4.87)
115.4
(4.54)
126.3
(4.97)
72.6
(2.86)
41.4
(1.63)
912.8
(35.94)
Average rainy days (≥ 1.0 mm) 6 4 3 7 13 19 19 18 15 15 13 10 142
Average relative humidity (%) 73.7 74.2 73.0 76.3 75.4 75.1 74.1 74.0 74.9 74.7 73.7 74.7 74.5
Mean monthly sunshine hours 229.4 217.5 235.6 183.0 182.9 183.0 210.8 217.0 213.0 210.8 210.0 213.9 2,506.9
Source #1: Instituto Nacional de Meteorología e Hidrología (INAMEH)[36][37]
Source #2: World Meteorological Organization (rainfall data),[38] Hong Kong Observatory (sun only),[39] NOAA(extremes)[40]

Demographics

According to the population census of 2011 the Caracas proper (Distrito Capital) is over 1.9 million inhabitants,[41] while that of the Metropolitan District of Caracas is estimated at 2.9 million as of 2011. The majority of the population is mixed-race, typically with varying degrees of European, African, Indigenous and occasional Asian ancestry. There is a noteworthy Afro-Venezuelan community formed by residents whose ancestors settled in Caracas after being liberated from slavery as a reward for aiding Bolívar in the Venezuelan War of Independence. Additionally, the city has a large number of both European Venezuelans & Asian Venezuelans who descend from the massive influx of various immigrants Venezuela received from all across Eurasia during the 20th century. The descendants of Spaniards, Portuguese, Italians, Chinese, Colombians, Germans, Syrians and Lebanese stand out.[41][42]

Panoramic view of the Caracas valley from Parque Nacional El Ávila

Crime

The slums on the east and west hills of Caracas are the poorest neighborhoods in the city, and where crime tends to be concentrated. In the image the Petare slum.

Venezuela and its capital, Caracas, are reported to both have among the highest per capita murder rates in the world. Caracas is the city with the highest homicide rate in the world outside of a warzone, with a 2016 rate of around 120 murders per 100,000 people.[43][44][45][46][47][48] Most murders and other violent crimes go unsolved, with estimates of the number of unresolved crimes as high as 98%.[49][50][51] The U.S. Department of State and British Foreign and Commonwealth Office have issued travel warnings for Venezuela (especially Caracas) due to high rates of crime.[52][53]

Landmarks

Paseo Los Próceres

The Paseo Los Próceres is a monument located near Fort Tiuna and the Military Academy of the Bolivarian Army. On the promenade there are statues of the heroes of the Independence of Venezuela, as well as symbolic sculptures.

Federal Capitol

The Federal Capitol occupies an entire city block, and, with its golden domes and neoclassical pediments, can seem even bigger. The building was commissioned by Antonio Guzmán Blanco and was built between 1872-1877, and is most famous for its Salón Elíptico, an oval hall with a mural-covered dome and walls lined with portraits of the country's great and good. The nearby Palacio Municipal de Caracas dating from 1696 was renovated in the Neoclassical style in 1906 and now serves as the city hall and the Caracas Museum.[54]

East Park

A view of the Parque del Este

The Caracas East Park (Parque del Este, now officially Parque Generalísimo Francisco de Miranda) was designed by Brazilian architect Roberto Burle Marx. It is a green paradise in the middle of the city, and it contains a small zoo. A replica of the ship led by Francisco de Miranda, the Leander, is in the southern part of the park. Before there used to exist a replica of the Santa Maria ship, used by Christopher Columbus in his voyages to America.

Teresa Carreño Cultural Complex

The Teresa Carreño Cultural Complex (Complejo Cultural Teresa Carreño) is by far the most important theater of Caracas and Venezuela. The theater presents symphonic and popular concerts, operas, ballet, and dramatic works. It is the second largest theater in South America, after the Teatro Colón of Buenos Aires, Argentina.

Colonial painting of Our Lady of Caracas, Patroness of the city, and below the city (circa 1766).

Simón Bolívar's Birthplace Home

Skyscrapers may loom overhead, but there is more than a hint of original colonial flavor in this neatly proportioned reconstruction of the house where Simón Bolívar was born on 24 July 1783. The museum's exhibits include period weapons, banners and uniforms.

Much of the original colonial interior has been replaced by monumental paintings of battle scenes, but more personal relics can be seen in the nearby Bolivarian museum. The pride of the place goes to the coffin in which Bolívar's remains were brought from Colombia; his ashes now rest in the National Pantheon.

National Pantheon

Venezuela's most venerated building is five blocks north of Plaza Bolívar, on the northern edge of the old town. Formerly a church, the building was given its new purpose as the final resting place for eminent Venezuelans by Antonio Guzmán Blanco in 1874.

Parque Central Complex

At a short distance east of Plaza Bolívar is Parque Central, a concrete complex of five high-rise residential slabs of somewhat apocalyptic-appearing architecture, crowned by two 56-storey octagonal towers, one of them is under repair due to the fire which burnt the building on 17 October 2004.

Parque Central is Caracas' art and culture hub, with museums, cinemas and the Teresa Carreño Cultural Complex. The West Tower balcony, on the 52nd floor, gives a 360° bird's-eye view of Caracas.

Public squares

  • Plaza Bolívar is the focus of the old town with the monument to El Libertador, Simón Bolívar, at its heart. Modern high-rise buildings have overpowered much of the colonial flavor of Caracas' founding neighbourhood.
  • Plaza Venezuela is the geographic center of Caracas. It is a large urban plaza at the entrance of the Central University of Venezuela. Kinetic artists have displayed their works there, including Carlos Cruz-Diez, Alejandro Otero and Jesus Soto. East of the Plaza is the Plaza Venezuela Fountain, a large computerized display of water, music and colored light refurbished in 2009 to include the latest available technology.[55]
  • Plaza Caracas was constructed in 1983. It is in the Simón Bolívar Center.
  • Plaza San Jacinto dates to 1603 and used to be the site of the city market
  • Plaza Los Palos Grandes is a modern construction located at the municipality of Chacao. It has a display of water and a beautiful coffee shop. this plaza is the center of free yoga lessons for all the people that want to enjoy the city outdoors. It also has its own library.

El Hatillo

El Hatillo colonial neighborhood

El Hatillo is a neighborhood which was previously a colonial town, that is located in the south-east of Caracas in the municipal area of the same name. This small area, which is one of Venezuela's few well-preserved typical colonial areas, gives an idea of what Caracas was like in centuries past.

Cerro El Ávila

Cerro El Ávila (Mountain El Ávila) (Indigenous name: Waraira Repano), is a mountain in the mid-North of Venezuela. It rises next to Caracas and separates the city from the Caribbean Sea; The area's highest elevation is Pico Naiguatá, at 2,765 metres (9,072 ft) above sea level. It is considered the lungs of Caracas due to the amount of vegetation on the mountain.

Las Mercedes

This zone contains restaurants with varied gastronomical specialties, along with pubs, bars, pools and art galleries.

Altamira neighborhood

Altamira is a neighborhood in the Chacao municipality of Caracas. It has its own Metro Station, many hotels, malls and restaurants, and is an important business and cultural centre. The Francisco de Miranda avenue (a major avenue in Caracas) and the Distibuidor Altamira (a congested highway exit) are both in Altamira.

Religious buildings

The Iglesia de San Francisco is of historical value. Bolívar's funeral was held here twelve years after his death. Here he was proclaimed Libertador in 1813 by the people of Caracas. The church has gilded baroque altarpieces, and retains much of its original colonial interior, despite being given a treatment in the 19th century under the auspices of Antonio Guzmán Blanco, which was intended to be modernizing.[citation needed] It contains some 17th-century masterpieces of art, carvings, sculptures and oil paintings. The Central University of Venezuela, established during the reign of Philip V, was lodged for centuries in the church cloisters next door, which today are the seat of the Language Academy, and the Academies of History, Physics, and Mathematics.

Caracas Cathedral is the seat of the Roman Catholic Archdiocese of Caracas. Basilica of St. Teresa is designated a National Historic Landmark.

The Mosque of Sheikh Ibrahim Al-Ibrahim is the second largest mosque in Latin America. For many years it was the biggest.[56]

The Union Israelita de Caracas is the biggest Synagogue for the Jewish Ashkenazi community in Caracas. Its mission is to host the religious services and preserve the memory of the Jewish heritage in Venezuela. Similarly, Los Caobos the biggest Synagogue for the Jewish Sephardic community in Caracas.

Colleges, universities and international schools

University City of Caracas
UNESCO World Heritage Site
LocationVenezuela
CriteriaCultural: i, iv
Reference986
Inscription2000 (24th Session)
Central University of Venezuela
Laberinto Cromovegetal, at the Simón Bolívar University
Aerial view of Universidad Metropolitana

Central University of Venezuela

The Central University of Venezuela (Universidad Central de Venezuela in Spanish) is a public University. Founded in 1721, it is the oldest university in Venezuela and one of the first in Latin America.[citation needed] The university campus was designed by architect Carlos Raúl Villanueva and it was declared World Heritage by UNESCO in 2000.[57]

Simón Bolívar University

The Simón Bolívar University (Universidad Simón Bolívar, in Spanish, or USB) is a public institution in Caracas that focuses on science and technology. Its motto is "La Universidad de la Excelencia" ("University of Excellence").

Other universities

International schools

Sports

UCV Baseball Stadium

The city hosted the official 2013 Americas Basketball Championship.

There are professional association football, baseball and several other sports.

Professional teams include Caracas Fútbol Club, Deportivo Petare, Atlético Venezuela, Centro Italo Venezolano, Estrella Roja and Deportivo La Guaira. Deportivo Petare has reached the semi-finals of international tournaments, such as the Copa Libertadores, while the Caracas Fútbol Club has reached the quarterfinals.

Baseball teams Tiburones de La Guaira and Leones del Caracas play in the Estadio Universitario de la UCV, of the Central University of Venezuela, with a capacity of 26,000 spectators.

Another baseball team started in Caracas: the Navegantes del Magallanes. It was moved to Valencia, Carabobo in the 1970s.

Association football stadiums include:

Caracas is the seat of the National Institute of Sports and of the Venezuelan Olympic Committee.

Caracas hosted the 1983 Pan American Games.

Teams

Culture

Cloud Shepherd, by Hans Arp, UCV

Caracas is Venezuela's cultural capital, with many restaurants, theaters, museums, and shopping centers. The city is home to many immigrants from Spain, Italy, Portugal, the Middle East, Germany, China, and Latin American countries.[59][60][61][62]

Notable people

Transportation

Inside Plaza Venezuela station of the Caracas Metro
Railway Caracas – Cúa
  • The Caracas Metro has been in operation since 27 March 1983. With 4 lines, 47 stations and about 10 more to be constructed. It covers a great part of the city and also has an integrated ticket system that combines the route of the Metro with those offered by the Metrobús, a bus service of the Caracas Metro. In 2010, the first segment of a new ariel cable car system opened, Metrocable[63] which feeds into the larger metro system.
  • Buses are the main means of mass transportation. There are two bus systems: the traditional system and the Metrobús. The traditional system runs a variety of bus types, operated by several companies on normal streets and avenues:
    • Autobus; large buses
    • Camioneta; medium size buses
    • microbus or camionetica; vans or minivans
  • IFE; train services to and from Tuy Valley cities of Charallave and Cúa
  • Simón Bolívar International Airport, the biggest and most important in the country is located outside the city, roughly 32 kilometres (20 mi) from the downtown area.
  • Caracas Aerial Tramway
  • The Los Teques Metro is a suburban mass-transit system completed in 2006 that connects Caracas with the suburban city of Los Teques.
  • In March 2009 four of the five Caracas districts launched Plan Vía Libre to reduce traffic (the pro-Chavez Jorge Rodríguez' Libertador District is currently not cooperating as the other districts are in the hands of the opposition[64]). On each weekday, cars with certain number plates are banned from entering key parts of the city centre; the numbers rotate so that any particular car is banned one day a week.[65]
  • Generalisimo Francisco de Miranda airbase used by military aviation and govern aeroplane

International relations

Twin towns and Sister Cities

Caracas is twinned with:[citation needed]

Union of Ibero-American Capital Cities

Caracas is part of the Union of Ibero-American Capital Cities[70] from 12 October 1982 establishing brotherly relations with the following cities:

Districts

See also

Notes and references

  1. ^ "Population projection for federal entities" (PDF). Archived from the original on 9 October 2012. Retrieved 30 April 2010.
  2. ^ "Postal Codes in Caracas". Páginas Amarillas Cantv. Archived from the original on 12 April 2018. Retrieved 30 December 2015.
  3. ^ Sub-national HDI. "Area Database – Global Data Lab". hdi.globaldatalab.org.
  4. ^ a b "Caracas, Presente y Futuro: Ideas para Transformar una Ciudad". Alcaldía de Caracas. 1995.
  5. ^ Martín Frechilla, Juan José (2004). Diálogos reconstruidos para una historia de la Caracas moderna. Caracas, Venezuela: CDCH UCV.
  6. ^ "Plaza Venezuela (Caracas) - Ciberturista". Ciberturista (in Spanish). 20 January 2010. Retrieved 14 May 2018.
  7. ^ Rodríguez, Verónica; Valero, Carla. "Una rayuela que se borra y se vuelve a dibujar cada día. Semblanza de lugar sobre la transformación urbanística y cultural de Sabana Grande" (PDF). Tesis de grado. Retrieved 15 March 2018.
  8. ^ Velásquez, Carmen (2004). "Espacio público y movilidad urbana. Sistemas Integrados de Transporte Masivo (SITM)" (PDF). Universitat de Barcelona.
  9. ^ ""¡Bienvenidos al oeste!", así recibieron vecinos a marcha que salió de Chacaito - Efecto Cocuyo". Efecto Cocuyo (in Spanish). 22 April 2017. Archived from the original on 15 May 2018. Retrieved 14 May 2018.
  10. ^ a b "Caracas". Caracas.eluniversal.com. Archived from the original on 3 September 2008. Retrieved 30 April 2010.
  11. ^ "The Skyscraper Center". www.skyscrapercenter.com. Retrieved 3 May 2018.
  12. ^ "Caracas The Skyscraper Center". www.skyscrapercenter.com. Retrieved 1 May 2018.
  13. ^ Valentina Quintero. 1998. Venezuela. Corporación Venezolana de Turismo. Caracas. 118p.
  14. ^ "Entrevista Carlos Gómez de Llarena, arquitecto, creador de la Galería de Arte Nacional". 24 March 2009. Archived from the original on 29 March 2019. Retrieved 4 May 2019.
  15. ^ "The Most Dangerous Cities in the World".
  16. ^ Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Carácas" . Encyclopædia Britannica (11th ed.). Cambridge University Press.
  17. ^ John Lombardi, Venezuela, Oxford, England, 1982, p 72.
  18. ^ "George Somers, Amyas Preston and the Burning of Caracas". The Bermudian. Archived from the original on 13 May 2016. Retrieved 17 May 2016.
  19. ^ Maurice Wiesenthal, The History and Geography of a Valley, 1981.
  20. ^ Eduardo Baez (2005). Cruelty and Utopia: Cities and Landscapes of Latin America. Princeton Architectural Press. p. 29. ISBN 1568984898.
  21. ^ "Caracas (Venezuela). Planos de población. (1775)". Catalog of the Map Collection, Instituto Geográfico Nacional (Spain).
  22. ^ Goldfrank, Benjamin (2011). Deepening Local Democracy in Latin America: Participation, Decentralization, and the Left. Penn State Press. p. 190. ISBN 978-0-271-07451-1.
  23. ^ "ANC aprobó supresión y liquidación del Área Metropolitana de Caracas" (in Spanish). El Nacional. 20 December 2017. Retrieved 21 April 2018.
  24. ^ "Sitio Web PDVSA". Pdvsa.com. Retrieved 26 June 2010.
  25. ^ "Petróleos de Venezuela S.A." PDVSA. Retrieved 26 June 2010.
  26. ^ "World Airline Directory." Flight International. 30 March 1985. 130." Retrieved on 17 June 2009.
  27. ^ "World Airline Directory." Flight International. 26 March 1988. 125.
  28. ^ "CIA – The World Factbook". Cia.gov. Retrieved 16 March 2012.
  29. ^ "The Online Journal of McKinsey & Company". McKinsey Quarterly. Retrieved 12 March 2013.
  30. ^ "Archived copy" (PDF). Archived from the original (PDF) on 24 December 2009. Retrieved 2009-09-18.CS1 maint: archived copy as title (link)
  31. ^ En_eco_art_venezuela With The H_13A884453 – 2007 – El Universal Archived 12 January 2014 at the Wayback Machine
  32. ^ "Caracas entre las ciudades más baratas para turistas". El Venezolano de Orlando.[dead link]
  33. ^ MARTÍNEZ RODRÍGUEZ, M. (2013). Venezuela: un destino nada chévere. Debates IESA, 18(4), 73–75.
  34. ^ "Weather Base – World Weather – Average Conditions – Caracas". BBC. Retrieved 28 July 2013.
  35. ^ http://www.mherrera.org/temp.htm Extreme temperatures around the world
  36. ^ "Estadísticos Básicos Temperaturas y Humedades Relativas Máximas y Mínimas Medias" (PDF). INAMEH (in Spanish). Archived from the original (PDF) on 15 June 2013. Retrieved 31 July 2012.
  37. ^ "Estadísticos Básicos Temperaturas y Humedades Relativas Medias" (PDF). INAMEH (in Spanish). Archived from the original (PDF) on 15 June 2013. Retrieved 31 July 2012.
  38. ^ "World Weather Information Service – Caracas". World Meteorological Organization. Retrieved 16 October 2012.
  39. ^ "Climatological Information for Caracas, Venezuela". Hong Kong Observatory. Archived from the original on 4 October 2014. Retrieved 16 October 2012.
  40. ^ "Caracas-La-Carlota Climate Normals 1961–1990". National Oceanic and Atmospheric Administration. Retrieved 15 January 2013.
  41. ^ a b "Archived copy" (PDF). Archived from the original (PDF) on 9 October 2012. Retrieved 2010-04-30.CS1 maint: archived copy as title (link)
  42. ^ Censo Nacional Deciembre 2014
  43. ^ "List of cities by murder rate". seguridadjusticiaypaz.org.mx. Retrieved 26 January 2016.
  44. ^ "Most Dangerous Cities in the World". WorldAtlas.
  45. ^ Tait, Robert. "Caracas, Venezuela named as the world's most violent city". The Telegraph. Retrieved 22 April 2017.
  46. ^ Grillo, Ioan. "Venezuela's Murder Epidemic Rages on Amid State of Emergency". TIME. Retrieved 22 April 2017.
  47. ^ Tegel, Simeon. "Venezuela's capital is world's most murderous city". USA Today. Retrieved 22 April 2017.
  48. ^ "Caracas World's Most Violent City: Report". Insight Crime. Retrieved 22 April 2017.
  49. ^ Woody, Christopher. "Venezuela admits homicides soared to 60 a day in 2016, making it one of the most violent countries in the world". Business Insider.
  50. ^ "'98% Impunity Rate in Venezuela': Opposition". InSight crime. Retrieved 22 April 2017.
  51. ^ Mendoza, Samuel. "Impunity and insecurity go hand in hand in Venezuela". El Universal. Archived from the original on 23 April 2017. Retrieved 22 April 2017.
  52. ^ "Venezuela Travel Warning". U.S. Department of State. Archived from the original on 16 June 2017. Retrieved 16 June 2017.
  53. ^ "Venezuela travel advice". GOV.UK. Retrieved 6 November 2018.
  54. ^ "Palacio Municipal de Caracas", EcuRed. (in Spanish) Retrieved 20 May 2013.
  55. ^ (in Spanish) VTV Noticias "Con gran explosión de luz, sonido y movimiento fue reinaugurada fuente de Plaza Venezuela". vtv.gov.ve. Archived from the original on 2 November 2009. Retrieved 13 December 2009.
  56. ^ The New York Times/ Brooke, James (3 January 1993). "Caracas Getting Continent's Biggest Mosque". The New York Times. Retrieved 13 December 2009.
  57. ^ "Ciudad Universitaria de Caracas". UNESCO World Heritage Centre. Unesco. Retrieved 25 March 2019.
  58. ^ "学校案内." Colegio Japonés de Caracas. Retrieved on 7 July 2018. "所在地 Carretera Union Comunidad Juan Garcia El Otro Lado al Sur de Hatillo Distrito Sucre Edo.Miranda"
  59. ^ Ingham, James (20 April 2007). "Americas | Airships to tackle Caracas crime". BBC News. Retrieved 7 July 2009.
  60. ^ "Venezuela". Travel.state.gov. Archived from the original on 11 January 2014. Retrieved 7 July 2009.
  61. ^ "Venezuela Warnings or Dangers – Travel Guide". VirtualTourist.com. Retrieved 7 July 2009.
  62. ^ Feinman, Sacha (27 November 2006). "Crime and class in Caracas. – By Sacha Feinman – Slate Magazine". Slate.com. Retrieved 7 July 2009.
  63. ^ "Caracas Metro Cable". www.urbanrail.net.
  64. ^ Gabriel, George. "Discourse and Division in Venezuela". venezuelanalysis.com. Retrieved 7 July 2009.
  65. ^ (in Spanish) Noticias24, 1 March 2009, Mañana comienza el "Plan Vía Libre" para combatir las colas en Caracas Archived 20 June 2017 at the Wayback Machine
  66. ^ a b "Caracas, Venezuela". Sister Cities International. Archived from the original on 10 February 2015. Retrieved 9 February 2015.
  67. ^ Terra. "Hermanamiento de Melilla con Caracas".
  68. ^ "Town Twinning Agreements". Municipalidad de Rosario – Buenos Aires 711. Retrieved 14 October 2014.
  69. ^ Santa Cruz más. "Ciudades hermanadas con Santa Cruz de Tenerife". Archived from the original on 16 July 2011. Retrieved 21 October 2015.
  70. ^ "Declaración de Hermanamiento múltiple y solidario de todas las Capitales de Iberoamérica (12-10-82)" (PDF). 12 October 1982. Archived from the original (PDF) on 10 May 2013. Retrieved 2015-03-12.
  71. ^ "Madrid International". Ayuntamiento de Madrid. Archived from the original on 10 February 2015. Retrieved 22 July 2009.

Bibliography

External links

  • Caracas travel guide from Wikivoyage