ژنرال آلکازار
| ژنرال آلکازار | |
|---|---|
| شخصیت ماجراهای تنتن | |
 | |
| نخستین حضور |
|
| آخرین حضور |
|
| پدیدآور | هرژه |
| صداپیشه | ویکتور ویری (۱۹۵۹)؛ میشل گودان (۱۹۹۱) |
| اطلاعاتِ درونداستانی | |
| نام کامل | ژنرال آلکازار |
| لقب | رامون زاراته |
| گونه | انسان |
| جنسیت | مذکر |
| عنوان | ژنرال، رئیس دولت |
| پیشه | انقلابی، خنجرانداز در سیرک |
| سبک مبارزه | پرتاب خنجر |
| جنگافزار | خنجر |
| همسر | پگی آلکازار |
| خاستگاه | جمهوری موزفروش سان تئودور |
ژنرال آلکازار شخصیتی خیالی در ماجراهای تنتن، اثر هرژه است. او برای نخستینبار در گوش شکسته، ششمین کتاب مجموعه در سال ۱۹۳۷، ظاهر میشود و در طول داستانها بهطور منظم حضور دارد.
شخصیت
[ویرایش]حضور در مجموعه داستانها
[ویرایش]ژنرال آلکازار نخستینبار در سال ۱۹۳۶، هنگام پیشانتشار گوش شکسته، ششمین داستان مجموعه در لو پتی ونتیم، وارد داستان میشود. در این داستان، او یک کودتای موفق انجام میدهد و قدرت را در سان تئودور، کشوری خیالی در آمریکای جنوبی، بهدست میگیرد. تنتن که طرفدارانش او را در حالی آزاد میکنند که در آستانهٔ اعدام بوده، بلافاصله به معاون و آجودان او تبدیل میشود.[۱] با این حال، ملاقاتهای آنها عمدتاً به بازی شطرنج محدود میشود.[۲] دو بار تنتن او را از یک سوءقصد نجات میدهد، اما ژنرال اعتمادش را از او سلب میکند و بر اساس اطلاعات نادرستی که توسط دو تاجر، آقای تریکلر، نمایندهٔ یک شرکت بزرگ نفتی آمریکایی، و باسیل بازاروف، فروشندهٔ اسلحه، ارائه شده، او را به اعدام محکوم میکند. این دو مرد همچنین او را تحریک میکنند تا به کشور همسایهاش، نوئوو ریکو به فرماندهی ژنرال موگادور، اعلان جنگ کند تا زمینهای گرَن چاپو، صحرایی در مرز دو کشور و دارای ذخایر نفتی فرضی، را بهدستآورد.[۳]
ژنرال در هفت گوی بلورین با نام رامون زاراته بازمیگردد. پس از کنار گذاشته شدن از قدرت در سان تئودور توسط رقیبش، ژنرال تاپیوکا، او به کار پرتاب خنجر در سیرک روی آورده و در اروپا در سالنهای مختلف، نمایش اجرا میکند.[۲] با این حال، مجبور میشود تور خود را متوقف کند وقتی که شریکش، چیکیتو، بهطور اسرارآمیزی ناپدید میشود. تنتن بار دیگر او را در بندر سنت-نازِر ملاقات میکند، جایی که او قصد دارد به کشورش بازگردد، احتمالاً با هدف بازپسگیری قدرت.[۴] مدتها بعد، در انبار زغال سنگ، تنتن او را بهطور تصادفی در خیابان، هنگام خروج از یک سینما، مییابد. آلکازار که دوباره از قدرت ساقط شده، بهطور مخفیانه در اروپا هواپیماهای قدیمی مورد نیاز برای آمادهسازی یک کودتا را خریداری میکند. در پایان ماجرا، مطبوعات ذکر میکنند که آلکازار موفق شده رقیب همیشگی خود را از قدرت برکنار کند.[۵]
ژنرال آخرین حضور خود را در تنتن و پیکاروها تجربه میکند. او به همراه گروه کوچکی از طرفدارانش موسوم به پیکاروها، در اعماق جنگل پناه گرفته و در آنجا تنتن، کاپیتان هادوک و پروفسور تورنسول را که موفق شدهاند از نظارت نیروهای ژنرال تاپیوکا فرار کنند، میپذیرد.[۶] بیمهگر سرافین لامپیون و گروه فولکلوریکش، جالی فولیز، ورود شگفتانگیزی دارند: آنها که توسط ژنرال تاپیوکا برای شرکت در «کارناوال تاپیوکاپولیس» دعوت شده بودند، در جنگل گم میشوند و تصادفاً به خانهٔ پیکاروها میرسند، با اتوبوس خود. تنتن، آلکازار و پیکاروها با پوشیدن لباسهای تورلرونها برای مخفی ماندن، انقلاب را آغاز میکنند و تاپیوکا را وادار میکنند قدرت را ترک کند، بدون اینکه حتی یک قطره خون ریخته شود.[۷].
هویت، ظاهر فیزیکی و شخصیت
[ویرایش]ژنرال آلکازار نمونهٔ یک کهنالگو انقلابی با خودبزرگبینی بیش از حد است که عمدتاً تحت تأثیر جاهطلبی شخصی خود عمل میکند. او تنها یک «دیکتاتور اُپرِت» است: قدرت او در واقع محدود است زیرا توسط فروشندگان اسلحه یا شرکتهای نفتی غربی هدایت میشود و در گوش شکسته، به جای حکومت بر کشورش، به بازی شطرنج و کشیدن سیگار مشغول است.[۸]
ژنرال با لهجهٔ اسپانیایی بسیار مشخص صحبت میکند، اما تنها زمانی که در خارج از کشور سفر میکند، همانند هفت گوی بلورین و انبار زغال سنگ.[۸] دارای چانهای برجسته است که بهخاطر با موهای صورت ویژهٔ آمریکای جنوبیاش ظاهر بسیار مردانهای دارد. در گوش شکسته، او با افتخار یونیفرم خود را بر تن دارد. با این حال، شخصیتش زودجوش و آتشین است؛ نمونهٔ آن عصبانیت شدیدش نسبت به تنتن هنگامی که او را به مجازات اعدام محکوم میکند،[۹] در حالی که در هفت گوی بلورین بدون کوچکترین تلخی، معاون قدیمیاش را دوباره میپذیرد.[۱۰]
در تنتن و پیکاروها، آلکازار بدون هیچ امتیازی به تصویر کشیده شده است. او تحت کنترل همسرش، پگی آلکازار، قرار دارد که همچون یک یک زن آمریکایی مستبد و نفرتانگیز توصیف شده است[۱۱] و بیسوادی او در نامهای که قبل از اجرای کودتا به همسرش مینویسد، آشکار است.[۱۲] در طرحهای اولیه، هرژه قصد داشت ایراد دیگری به شخصیت وارد کند: آلکازار کچل باشد و کلاهگیس به سر داشته باشد که در طول داستان میافتد و توسط میلو برملا میشود.[۱۳] آلکازار به اندازهٔ رقیبش تاپیوکا، طماع و خودبزرگبین است، همانطور که تمایلش به تغییر نام پایتخت به «آلکازاروپولیس» نشان میدهد. بدین ترتیب، او همان میل به شخصیسازی رژیم را دارد که پیشینیانش داشتند.[۱۲]
منابع الهام
[ویرایش]ژنرال آلکازار نام خود را از واژهٔ اسپانیایی alcázar گرفته است (که خود از عربی آمده و زبان عربی هم آن را از لاتین گرفته است)، واژهای که به «قلعهٔ مستحکم» اشاره دارد و گاهی برای سالنهای نمایش نیز بهکار میرود.[۲]
در دیگر رسانهها
[ویرایش]بین سالهای ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۳، رادیو و تلویزیون فرانسه مجموعهٔ رادیویی ماجراهای تنتن را با نزدیک به ۵۰۰ قسمت پخش کرد، که توسط نیکول استراس و ژاک لانژه تولید شد و از شبکهٔ محلی فرانسه ۲ برای شنوندگان ارائه گردید[الف]. در این مجموعه، ژنرال آلکازار توسط ویکتور وری ایفای نقش شد.[۱۴]
در سریال تلویزیونی انیمیشنی ماجراهای تنتن که در سال ۱۹۹۱ بهصورت همکاری بین استودیو فرانسوی ایلیپسنیم و شرکت کانادایی نلوانا ساخته شد، شخصیت آلکازار توسط بازیگر میشل گودان دوبله شد.[۱۵]
یادداشتها
[ویرایش]- ↑ لازم به یادآوری است که شبکهٔ رادیویی مورد نظر، با نام «فرانسه ۲-رژیونال»، بین اکتبر و دسامبر ۱۹۶۳ با شبکهٔ فرانسه ۱ ادغام شد و نتیجهٔ این ادغام، تأسیس شبکهٔ «فرانس اینتر» بود.
منابع
[ویرایش]- ↑ 1943, planches 21 et 22.
- ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ "Le général Alcazar". tintin.com. Retrieved 5 February 2022.
- ↑ 1943, planches 33 à 36.
- ↑ Goddin 1990, p. 19.
- ↑ Goddin 1990, p. 20.
- ↑ 1976, planches 30 à 34.
- ↑ 1976, planches 51 à 57.
- ↑ ۸٫۰ ۸٫۱ Langlois, Jacques (2011). "Alcazar, général renversant". Les personnages de Tintin dans l'histoire: Les évènements de 1930 à 1944 qui ont inspiré l'œuvre d'Hergé. Le Point; Historia. pp. 59-60. ISBN 978-2-7466-3509-8. ISSN 0242-6005.
- ↑ L'Oreille cassée, planches 35 à 38.
- ↑ … et même avec plaisir
- ↑ Langlois, Jacques (2012). "Peggy, drôle de colombe". Les personnages de Tintin dans l'histoire. Vol. 2. pp. 110–112.
- ↑ ۱۲٫۰ ۱۲٫۱ Schuurman 2001, p. 62.
- ↑ Goddin 1990, p. 270.
- ↑ "L'Oreille cassée". madelen.ina.fr. Institut national de l'audiovisuel. Retrieved 25 January 2022.
- ↑ "Michel Gudin". Planète Jeunesse. Retrieved 6 February 2022.
کتابشناسی
[ویرایش]- Apostolidès, Jean-Marie (2006). Les métamorphoses de Tintin. Champs (به فرانسوی). Paris: Flammarion. p. 435. ISBN 978-2-0812-4907-3.
- Assouline, Pierre (1996). Hergé. Folio (به فرانسوی). Paris: Gallimard. p. 820. ISBN 978-2-07-040235-9.
- Collectif (2014). Le rire de Tintin: Les secrets du génie comique d'Hergé (به فرانسوی). L'Express; Beaux Arts Magazine. p. 136. ISSN 0014-5270.
- Goddin, Philippe (1990). Hergé et les Bigotudos: Le roman d'une aventure. Bibliothèque de Moulinsart (به فرانسوی). Paris: Casterman. p. 287. ISBN 2-203-01709-0.
- Mozgovine, Cyrille (1992). De Abdallah à Zorrino: Dictionnaire des noms propres de Tintin. Casterman. p. 283. ISBN 978-2203017115.
- Peeters, Benoît (2006). Hergé, fils de Tintin. Champs essais (به فرانسوی). Paris: Flammarion. p. 627. ISBN 978-2-08-123474-1.
- Schuurman, Ludwig (2001). L'ultime album d'Hergé (به فرانسوی). Le Coudray-Macouard: Editions Cheminements. p. 205. ISBN 2-914474-26-1.
