پیمان منع تسلیحات هسته‌ای

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو


پیمان منع تسلیحات هسته‌ای
Treaty on the Prohibition of Nuclear Weapons
Treaty on the Prohibition of Nuclear Weapons members.svg
     Parties      امضاکنندگان
نوع کنترل اسلحه، خلع سلاح هسته ای
امضا شده ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
مکان نیویورک، ایالات متحده
مهرشده ۷ ژوئیه ۲۰۱۷
تاثیرگذاری هنوز اجرا نشده
وضعیت ۹۰ روز پس از امضای ۵۰ کشور
امضاکنندگان ۵۱ کشور
گروه‌ها ۳
ضامن دبیرکل سازمان ملل متحد
زبان‌ها عربی، چینی، انگلیسی، فرانسوی، روسی و اسپانیایی
Treaty on the Prohibition of Nuclear Weapons در ویکی‌نبشته

اولین پیمان منع تسلیحات هسته‌ای (انگلیسی: Treaty on the Prohibition of Nuclear Weapons) روز جمعه ۷ ژوئیه ۲۰۱۷ توسط ۱۲۲ کشور جهان در سازمان ملل متحد تصویب شد. موافقان تصویب این معاهده را یک رای‌گیری تاریخی می‌دانند.[۱][۲] این پیمان روز چهارشنبه ۲۰ سپتامبر از سوی پنجاه کشور جهان، در سازمان ملل متحد به امضا رسید.

قدرت‌های بزرگ هسته‌ای این پیمان را که تنها شکل نمادین دارد، تحریم کرده‌اند.[۳]

پیمان ممنوعیت سلاح‌های هسته‌ای (انگلیسی: Treaty on the Prohibition of Nuclear Weapons) یک توافق الزام آور بین‌المللی است تا از جنگ‌افزار هسته‌ای جلوگیری کند. مذاکرات تصویب پیمان از مارس ۲۰۱۷ در سازمان ملل متحد آغاز شد و و در ۷ ژوئیه ۲۰۱۷ خاتمه یافت. این مذاکرات توسط تمامی کشورهای دارنده سلاح هسته‌ای و اعضای ناتو بایکوت شد، به جز هلند که بر ضد آن رأی داد. در پایان مذاکرات، ۱۲۲ کشور به نفع این معاهده رأی دادند و یک کشور رأی مخالف و یک کشور رأی ممتنع داد.

جنگ‌افزارهای هسته‌ای برخلاف جنگ‌افزار شیمیایی، جنگ‌افزار بیولوژیک، مین ضد نفر و بمب خوشه‌ای تا پیش از این فاقد یک پیمان منع کننده بوده است و پیمان‌نامه منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای (NPT) فقط یک محدودیت نسبی اعمال می‌کرد.


تصویب در سازمان ملل[ویرایش]

رای‌گیری سازمان ملل در مورد تصویب این معاهده در تاریخ ۷ ژوئیه ۲۰۱۷
     مثبت      منفی      ممتنع       رأی نداده

معاهده منع سلاح‌های هسته‌ای روز ۷ ژوئیه ۲۰۱۷ با ۱۲۲ رای موافق، یک رای مخالف و یک رای ممتنع در مقر سازمان ملل متحد در نیویورک به تصویب رسید. الیان وایت گومِز سفیر کاستاریکا در سازمان ملل متحد که ریاست کنفرانس تهیه‌کننده پیش‌نویس این معاهده را برعهده داشت، روز جمعه ۷ ژوئیه نتیجه رای‌گیری را اعلام کرد و گفت با ۱۲۲ رای موافق و هلند بعنوان مخالف و سنگاپور ممتنع، این پیمان به تصویب رسیده‌است. وی گفت بعد از استفاده از بمب‌های اتمی در هیروشیما و ناگازاکی در اوت ۱۹۴۵ در پایان جنگ جهانی دوم جهان ۷۰ سال در انتظار این تصویب قانونی بوده‌است. وی گفت: «ما موفق شدیم تا نخستین بذرهای یک جهان عاری از سلاح‌های هسته‌ای را بکاریم.»

۹ قدرت هسته‌ای جهان، شامل آمریکا، روسیه، بریتانیا، چین، فرانسه، هند، پاکستان، کره شمالی و اسرائیل، شرکت این رأی‌گیری را تحریم کرده بودند.[۱][۲][۴]

امضا در سازمان ملل[ویرایش]

پیمان منع تسلیحات اتمی روز چهارشنبه ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷ از سوی بیش از پنجاه کشور جهان، در سازمان ملل متحد به امضا رسید و با این امضا وارد مرحله اجرایی می‌شود.[۳]

تحریم مذاکرات[ویرایش]

کشورهای ایالات متحده آمریکا، فرانسه و بریتانیا، سه قدرت عمدهٔ هسته‌ای در جهان مذاکرات مربوط به منع سلاح‌های هسته‌ای در سازمان ملل متحد را تحریم کرده و از امضا معاهده جدید تصویب شده در سازمان ملل متحد خودداری کردند. این سه کشور در یک بیانیه مشترک تأکید کردند: «این ابتکار عمل بطور واضح و آشکار واقعیت اوضاع امنیتی در جهان را انکار کرده و نادیده می‌گیرد». اسرائیل، روسیه، چین، هند، پاکستان و کره شمالی از جمله دیگر کشورهایی هستند که رای‌گیری برای تصویب این معاهده را تحریم کردند.[۲] وایت گومز در این باره گفت تمامی کشورهای اتمی و اعضای ناتو مذاکرات راجع به این پیمان را بایکوت کردند.[۱] ژاپن نیز با وجود اینکه در سال ۱۹۴۵ متحمل حمله بمب اتمی شده بود، به این پیمان نپیوسته‌است.

روز چهارشنبه ۲۰ سپتامبر بار دیگر کشورهای عضو پیمان آتلانتیک شمالی، ناتو، با اشاره به تهدیدات اتمی کره شمالی، این پیمان را محکوم کردند.[۳]

پیمان منع تسلیحات هسته‌ای[ویرایش]

پیمان منع تسلیحات هسته‌ای یک توافق الزام‌آور بین‌المللی است تا از جنگ‌افزار هسته‌ای جلوگیری کند. جنگ‌افزارهای هسته‌ای برخلاف جنگ‌افزار شیمیایی، جنگ‌افزار بیولوژیک، مین ضد نفر و بمب خوشه‌ای تا پیش از این فاقد یک پیمان منع کننده بوده‌است و پیمان‌نامه منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای (NPT) فقط یک محدودیت نسبی اعمال می‌کرد.

پس از ۷۰ سال از بکارگیری سلاح هسته‌ای توسط آمریکا در هیروشیما این پیمان برای نخستین بار از نظر حقوقی تملک، تولید، استفاده یا تهدید به استفاده از سلاح هسته‌ای را در هر شرایطی بطور کامل ممنوع می‌کند.[۲]

وایت گومز گفت این پیمان اولین پیمان خلع سلاح اتمی چندجانبه است که باید در بیش از ۲۰سال به نتیجه برسد. مطابق این پیمان کشورهای امضا کننده تحت هیچ شرایطی تسلیحات اتمی یا مواد انفجاری اتمی یا تهدید کاربرد چنین تسلیحاتی را نه توسعه می‌دهند نه تست می‌کنند نه تولید کرده و نه می‌سازند نه تهیه می‌کنند نه مالکیتش را کسب می‌کنند و نه آن را ذخیره می‌کنند. بنا به این پیمان هرگونه انتقال یا کاربرد تسلیحات اتمی یا هر وسیله انفجاری اتمی و تهدید کاربرد آن ممنوع می‌شود.[۱]

بر اساس این پیمان کشورهای دارنده سلاح هسته‌ای عضو این معاهده باید زرادخانه هسته‌ای و تمامی تأسیسات مرتبط با آن را در یک مهلت زمانی مشخص منهدم کنند. مواد این پیمان برای کشورهایی که از امضا آن خودداری کنند، الزام‌آور نخواهد بود.[۲]

امضاکنندگان[ویرایش]

در ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۷، ۵۱ کشور این پیمان را امضا کرده‌اند و سه کشور آن را تصویب کرده‌اند.[۵]

دولت امضاء شده تصویب شده
 الجزایر ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 اتریش ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 بنگلادش ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 برزیل ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 کیپ ورد ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 جمهوری آفریقای مرکزی ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 شیلی ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 کومور ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 جمهوری دموکراتیک کنگو ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 جمهوری کنگو ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 کاستاریکا ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 ساحل عاج ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 کوبا ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 اکوادور ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 السالوادور ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 فیجی ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 گامبیا ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 غنا ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 گواتمالا ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 گویان ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷ ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 هندوراس ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 اندونزی ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 جمهوری ایرلند ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 کیریباتی ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 لائوس ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 لیبی ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 لیختن‌اشتاین ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 ماداگاسکار ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 مالاوی ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 مالزی ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 مکزیک ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 نپال ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 نیوزیلند ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 نیجریه ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 پالائو ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 فلسطین ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 پاناما ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 پاراگوئه ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 پرو ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 فیلیپین ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 ساموآ ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 سان مارینو ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 سائوتومه و پرنسیپ ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 آفریقای جنوبی ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 تایلند ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷ ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 توگو ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 تووالو ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 اروگوئه ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 وانواتو ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 واتیکان ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷ ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
 ونزوئلا ۰خطا: زمان نامعتبر۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷
جمع کل ۵۱ ۳

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Treaty on the Prohibition of Nuclear Weapons». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱۶ ژوئیه ۲۰۱۷.