فیزیک هسته‌ای

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فیزیک هسته‌ای
CNO Cycle fa.png
واپاشی
شکافت هسته‌ای
گداخت هسته‌ای

واپاشی‌های کلاسیک

واپاشی آلفا · واپاشی بتا · پرتوزایی گاما · واپاشی کروی
دانشمندان
هانری بکرل · ماری کوری · پی‌یر کوری · هانس بتدیگران

فیزیک هسته‌ای(به انگلیسی: Nuclear physics) بخشی از علم فیزیک است که به بررسی خواص و ویژگی‌های هسته‌ها (هستهٔ اتم‌ها) می‌پردازد. از جمله این خواص می‌توان به خواص استاتیکی هسته‌ها مانند گشتاورهای مغناطیسی و الکتریکی، انرژی‌های بستگی و همچنین خواص دینامیکی هسته‌ها مانند مدهای واپاشی و خواص رادیو اکتیویتهٔ هسته‌ها اشاره نمود.

این شاخه از علم، پایه بسیاری از علوم جدید از جمله فیزیک ذرات بنیادی و مهندسی هسته‌ای می‌باشد. به طور کلی این شاخه از دانش دارای ۳۰۰ زمینه علمی- تحقیقاتی و حدود ۱۵۰ زمینه تولید فناوری‌های کاربردی می‌باشد.

بایستی بین [فیزیک اتمی] و [فیزیک هسته ای]تفاوت قائل شد.فیزیک اتمی به بررسی ساختار اتم میپردازد و بیشتر اوقات میکوشد تا به آرایش الکترون‌ها پی ببرد و راهبرد‌های استفاده از الکترون به هر منظور را کشف و استفاده کند؛ولیکن فیزیک هسته ای بر روی هسته اتم متمرکز است و سعی بر این دارد که از هسته که حاوی نوکلئون ها(پروتون ‌ها و نوترون ها)و کوارک ها(ذرات کوچکتر درون پروتون‌ها و نوترون ها)است انرژی بدست آورد.البته کار‌های دیگری نیز مانند تعیین نیمه عمر و... هستند که مخصوص فیزیکدانان هسته ای است.با این همه،اکثریت فیزیک اتمی و هسته ای را یکی میشمارند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]