وویجر ۱

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
وویجر ۱
Model of a small-bodied spacecraft with a large, central dish and many arms and antennas extending from it
Model of the Voyager spacecraft design
نوع مأموریت Outer planetary, heliosphere, and interstellar medium exploration
اپراتور NASA / JPL
شناسهٔ کوسپار 1977-084A[۱]
شماره ستکات 10321[۲]
وبگاه voyager.jpl.nasa.gov
مدت مأموریت
  • ۴۱ سال و ۱۷ روز elapsed
  • Planetary mission: 3 years, 3 months, 9 days
  • Interstellar mission: ۳۷ سال، ۹ ماه و ۸ روز elapsed (continuing)
ویژگی‌های فضاپیما
سازنده Jet Propulsion Laboratory
وزن پرتاب ۸۲۵٫۵ کیلوگرم (۱٬۸۲۰ پوند)
توان 420 W
آغاز مأموریت
تاریخ راه‌اندازی September 5, 1977, 12:56:00 (1977-09-05UTC12:56Z) UTC
موشک Titan IIIE
سایت راه‌اندازی Cape Canaveral LC-41
پرواز از Jupiter
نزدیک‌ترین فاصله ۵ مارس ۱۹۷۹
Distance ۳۴۹٬۰۰۰ کیلومتر (۲۱۷٬۰۰۰ مایل)
پرواز از Saturn
نزدیک‌ترین فاصله ۱۲ نوامبر ۱۹۸۰
Distance ۱۲۴٬۰۰۰ کیلومتر (۷۷٬۰۰۰ مایل)
پرواز از Titan (atmosphere study)
نزدیک‌ترین فاصله ۱۲ نوامبر ۱۹۸۰
Distance ۶٬۴۹۰ کیلومتر (۴٬۰۳۰ مایل)

Flagship
Voyager 2 Galileo
وویجر ۱وویجر ۱
Voyager.jpg
تصویر فضاپیمای وویجر ۱
سازندهٔ اصلی ناسا

وویجر ۱ (به انگلیسی: Voyager 1) یک فضاپیمای کاوشگر فضایی با وزن ۷۲۲ کیلوگرم است که با هدف مطالعه منظومه شمسی بیرونی در ۵ سپتامبر ۱۹۷۷ ۱۶ روز پس از همنای خود ویجر ۲ در قالب برنامه وویجر توسط ناسا به فضا پرتاب شد. وویجر ۱ همچنان به شبکه فضای دوردست ارتباط دارد. این فضاپیما با فاصله ۱۳۳ واحد فضایی (معادل ۱۹٫۹ بیلیون کیلومتر) در پاییز سال ۲۰۱۵ میلادی، دورترین فضاپیما از زمین و تنها فضاپیمایی است که به فضای بین ستاره‌ای راه یافته‌است. هدف نخستین این فضاپیما مانند دیگر کاوشگر ناسا که وویجر ۲ نام دارد، مطالعه سیاره‌های مشتری، کیوان، اورانوس و نپتون بود، ماموریتی که در سال ۱۹۸۹ کامل شد.

این کاوشگر حاوی صفحه‌ای طلایی با اطلاعاتی از تمدن زمینی است.[۳]

خروج از سامانهٔ خورشیدی[ویرایش]

وویجر ۱ و کاوشگرهای دیگر در حال ورود به محیط میان‌ستاره‌ای یا گذر از آن

فضاپیمای وویجر ۱ هم اکنون دورترین ساختهٔ دست بشر به حساب می‌آید. وویجر همچنین نخستین ساختهٔ بشر است که وارد فضای میان‌ستاره‌ای می‌شود. تیم کنترل‌کنندهٔ وویجر تاریخ ۲۵ اوت ۲۰۱۲ را به‌عنوان زمان ورود کاوشگر به فضای میان‌ستاره‌ای پذیرفته است.[۴]

مدت‌ها در میان دانشمندان دربارهٔ خروج وویجر ۱ از سامانهٔ خورشیدی اختلاف دیدگاه وجود داشت و چندین بار خبرهایی در زمینهٔ خروج آن از سامانهٔ خورشیدی منتشر شده بود. با این وجود هر بار ناسا اعلام کرده بود که هنوز نمی‌توان با اطمینان گفت که این کاوشگر از سامانهٔ خورشیدی خارج شده است. سرانجام پس از بررسی‌هایی دانشمندان به این نتیجه رسیدند که وویجر به راستی از سامانهٔ خورشیدی خارج شده است و ناسا هم در ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۳ (۲۲ شهریور ۱۳۹۲) این موضوع را بطور رسمی تأیید کرد.[۳]

پژوهش‌های دانشمندان نشان می‌دهد که وویجر ۱ مرداد ۱۳۹۱ خورشیدی از منظومه شمسی خارج شده و اکنون نخستین ساخته بشر به حساب می‌آید که به فضایی به نام فضای بیرونی وارد شده است که مکانی است میان دو سامانهٔ ستاره‌ای.

به گفته ناسا در حال حاضر مدت زمان ارسال یا دریافت سیگنال از وویجر ۱ حدود ۱۷ ساعت است. پژوهشگران ناسا می‌گویند وویجر۱ اکنون در فضای میان‌ستاره‌ای و در فاصله ۱۹ میلیارد کیلومتری از خورشید شناور است و تا چهل هزار سال دیگر به هیچ ستاره‌ای نزدیک نخواهد شد.

وویجر در سال ۱۹۹۰ با نگاهی به عقب از زمین عکس گرفت، در این عکس زمین یک نقطه آبی کمرنگ بود. به گفتهٔ دانشمندان، این کاوشگر احتمالاً دیگر زمین را نمی‌بیند، اما همچنان با امواج رادیویی با زمین در تماس است. دانشمندان انتظار دارند این تماس تا سال ۲۰۲۳ ادامه یابد.[۳]

ناسا تخمین می‌زند که حدود ۳۰۰ سال طول خواهد کشید تا وویجر ۱ به ابر اورت برسد و حدود ۳۰٬۰۰۰ سال طول خواهد کشید تا از آن عبور کند.[۵]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. "Voyager 1". NSSDC Master Catalog. NASA/NSSDC. Retrieved August 21, 2013. 
  2. "Voyager 1". N2YO. Retrieved August 21, 2013. 
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ خروج کاوشگر وویجر۱ از منظومه شمسی بی‌بی‌سی فارسی
  4. "NASA Spacecraft Embarks on Historic Journey Into Interstellar Space". NASA. 2013-09-12. Retrieved 2017-01-27. 
  5. "How Do We Know When Voyager Reaches Interstellar Space?". NASA. 2013-09-12. Retrieved 2017-01-27. 
  1. ژاکلین و سیمون میتون، اخترشناسی پایه، ترجمه توفیق حیدرزاده، انتشارات فاطمی، ۱۳۶۸
  2. ویکی‌پدیای انگلیسی

پیوند به بیرون[ویرایش]