برنامه شاتل‌های فضایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
برنامه شاتل‌های فضایی
Shuttle Patch.svg
کشور مبدأایالات متحده آمریکا
سازمان مسئولناسا
وضعیتپایان یافته
تاریخچهٔ برنامه
مدت برنامه۱۹۷۲–۲۰۱۱
نخستین پرواز
نخستین پرواز با سرنشین
واپسین پرواز
موفقیت‌ها۱۳۳
شکست‌ها۱ (اس‌تی‌اس-۵۱-ال)
شکست‌های جزئی۱ (اس‌تی‌اس-۱۰۷)
محوطه‌(های) پرتاب
  • LC-39A
  • LC-39B
اطلاعات حامل
خدمهٔ حاملSpace Shuttle orbiter
حامل(های) پرتابشاتل فضایی
فضاپیمای اندور پس از بازگشت به زمین روی باند فرود

برنامه شاتل‌های فضایی توسط سازمان ملی هوانوردی و فضایی توسعه یافته‌است. ناسا جهت‌گیری و مدیریت سیستم ترابری به فضا (نامی که ناسا به کل برنامهٔ شاتل فضایی داده‌است) را بر عهده دارد، و این شامل همکاری با آژانس‌های دولتی و بین‌المللی و پروژه‌های مشترک است. ناسا همچنین بازرسی الزامات سفرهای فضایی غیرنظامیان و تجاری را برعهده دارد.

سیستم شاتل فضایی از ۴ عنصر اصلی تشکیل شده‌است: فضاپیمای مدارگرد، موشک‌های پیشرانهٔ سوخت جامد، مخزن خارجی و موتورهای اصلی. مدارگرد توسط قسمت سیستم‌های ترابری فضایی شرکت راکول اینترناشنال در داونی، کالیفرنیا ایجاد شده‌است، که همچنین مسئول یکپارچگی کلی سیستم‌های برنامهٔ شاتل می‌باشد. قراردادهای مدارگرد و یکپارچه‌سازی هر دو زیر نظر پایگاه فضایی جانسون در هیستون، تگزاس می‌باشند.

موشک‌های پیشرانهٔ سوخت جامد توسط شرکت مورتون تیکول در بریگهام، یوتا ساخته‌شده‌اند و نصب نگه‌داری و تنظیم آن‌ها بر عهدهٔ شرکت یونایتد اسپیس بوستر اینکوپریشن انجام می‌شود. مخزن خارجی توسط لاکهید مارتین در پایگاه میچود در نیواورلئان تولید شده و موتورهای اصلی را قسمت راکتدین شرکت راکول در کانوگا پارک، کالیفرنیا می‌سازد. همگی این قراردادها زیر نظر مرکز فضایی مارشال در هانتسویل، آلاباما می‌باشد.[۱]

نگارخانه[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. «SPACE SHUTTLE PROGRAM». science.ksc.nasa.gov. دریافت‌شده در ۱۱ آوریل ۲۰۱۱.