محیط میان‌ستاره‌ای

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
یک ستاره در حال انتشار گاز در محیط میان‌ستاره‌ای

محیط میان‌ستاره‌ای یا فضای میان‌ستاره‌ای (انگلیسی: Interstellar medium) در اخترشناسی به موادی گفته می‌شود که در فضای بیرونی، فاصلهٔ میان سامانه‌های ستاره‌ای را پر می‌کند و معمولاً متشکل از گاز با شکل‌های یونی، مولکولی یا اتمی به همراه غبارها و پرتوهای کیهانی است.

فضای میان ستاره‌ای، به نحو غیرقابل امتزاجی در فضای میان‌کهکشانی نیز فرو می‌رود. انرژی که همان حجم محیط میان‌ستاره‌ای را به صورت الکترومغناطیسی اشغال کند، میدان پرتویی میان‌ستاره‌ای نامیده می‌شود.

کهکشان راه شیری[ویرایش]

در جدول زیر ترکیب محیط میان‌ستاره‌ای در کهکشان راه شیری بیان شده است:

جزء حجم منکسرشده (درصد) فاصله نپری
(pc)
دما (K) چگالی
(اتم/cm3)
حالت هیدروژن رصد
ابرهای مولکولی کمتر از ۱ ۸۰ ۱۰—۲۰ ۱۰۲—۱۰۶ مولکولی خطوط جذبی و نشری پرتوهای زیرسرخ و رادیویی مولکولی
محیط خنثی سرد ۱ تا ۵ ۱۰۰—۳۰۰ ۵۰—۱۰۰ ۲۰—۵۰ اتمی خنثی خط جذبی هیدروژن
محیط خنثی گرم ۱۰ تا۲۰ ۳۰۰—۴۰۰ ۶۰۰۰—۱۰۰۰۰ ۰٫۲—۰٫۵ اتمی خنثی خط نشری هیدروژن
محیط یونی گرم ۲۰ تا۵۰ ۱۰۰۰ ۸۰۰۰ ۰٫۲—۰٫۵ یونیزه‌شده نشر و پاشندگی هیدروژن آلفا
مناطق هیدورژن II کمتر از ۱ ۷۰ ۸۰۰۰ ۱۰۲—۱۰۴ یونیزه‌شده نشر و پاشندگی هیدروژن آلفا
گازهای کرونا
محیط یونی داغ
۳۰ تا۷۰ ۱۰۰۰—۳۰۰۰ ۱۰۶—۱۰۷ ۱۰−۴—۱۰−۲ یونیزه‌شده خطوط نشری و جذبی پرتو ایکس فلزهای یونیده،خطوط طیفی فرابنفش

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]