پرش به محتوا

شبکه حقانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
شبکه حقانی
د حقاني شبکې
بنیان‌گذارجلال‌الدین حقانی (دهه ۱۹۷۰)
رهبران
تاریخ فعالیتدهه ۱۹۷۰[۱]–دهه ۲۰۲۰ (وجود آن توسط طالبان انکار شده است)[۲]
وفاداری امارت اسلامی افغانستان (از ۱۳۷۴)
مناطق فعالیتافغانستان و پاکستان (اف‌پاک)[۳][۴][۵][۶]
ایدئولوژیاسلام‌گرایی
بنیادگرایی اسلامی
جهادگرایی دیوبندی[۷]
وضعیتفعال
اندازه۴٬۰۰۰–۱۵٬۰۰۰[۴][۸][۹]
بخشی از
متحدان۱۳۷۴–۱۴۰۰
تا ۱۳۷۱
مخالفانشورشیان جمهوری‌خواه
درگیری‌های افغانستان و پاکستان (۲۰۲۴–تاکنون) و جنگ در شمال غرب پاکستان
جنگ در افغانستان
تهاجم شوروی و جنگ داخلی
درگیری‌ها و جنگ‌هاجنگ شوروی در افغانستان
جنگ داخلی افغانستان (۱۹۸۹–۱۹۹۲)
جنگ داخلی افغانستان (۱۹۹۲–۱۹۱۹۹۶)
جنگ داخلی افغانستان (۱۹۹۶–۲۰۰۱)
جنگ در افغانستان (۲۰۰۱–۲۰۲۱)
شورش طالبان
عملیات ضرب عضب
درگیری داعش و طالبان[۱۶]
حمله طالبان در سال ۲۰۲۱[۱۷][۱۸]
اعلام‌شده به‌عنوان گروه تروریستی از سوی ایالات متحده آمریکا[۱۹]
پس  از
دانشجویان دارالعلوم حقانیه[۲۰]

شبکه حقانی یک گروه افغان اسلام‌گرا است که حول محور خانواده‌ای به همین نام شکل گرفته است[۲۱] که از جنگ نامتقارن در افغانستان برای مبارزه با نیروهای شوروی در دهه ۱۹۸۰، و نیروهای ناتو به رهبری ایالات متحده و دولت جمهوری اسلامی افغانستان در قرن ۲۱ استفاده کرده است. این گروه توسط سازمان ملل متحد به عنوان یک سازمان تروریستی شناخته می‌شود.[۲۲] این شبکه شاخه‌ای «نیمه خودمختار»[۲۳] از طالبان به‌شمار می‌آید.[۲۴][۲۵][۲۶] این گروه بیشترین فعالیت را در شرق افغانستان و در امتداد مرز در شمال غرب پاکستان داشته است.[۲۷]

شبکه حقانی در سال ۱۳۴۹[۲۸] توسط جلال‌الدین حقانی، یک بنیادگرا از قبیله زدران، تأسیس شد که در دهه ۱۹۸۰ برای جناح مجاهدین یونس خالص علیه شوروی جنگید. جلال‌الدین حقانی در سال ۱۳۹۷ درگذشت و پسرش سراج‌الدین حقانی اکنون رهبری این گروه را بر عهده دارد.[۲۹] شبکه حقانی یکی از گروه‌های ضد شوروی بود که در دهه ۱۹۸۰ بیشترین بودجه را از سازمان سیا در دوران دولت ریگان دریافت می‌کرد.[۳۰][۴] در مراحل بعدی جنگ، حقانی با جهادگران خارجی، از جمله اسامه بن لادن، روابط نزدیکی برقرار کرد[۲۳] و به یکی از نزدیک‌ترین مربیان او تبدیل شد.[۲۷] شبکه حقانی در سال ۱۳۷۴ با طالبان بیعت کرد[۳۱] و از آن زمان به یک شاخه فزاینده ادغام شده در این گروه تبدیل شده است.[۳۲] رهبران طالبان و حقانی وجود «شبکه» را انکار کرده و می‌گویند که هیچ تفاوتی با طالبان ندارد.[۳۱] در سال ۱۳۹۱، ایالات متحده شبکه حقانی را یک سازمان تروریستی معرفی کرد.[۳۳] در سال ۱۳۹۳، پاکستان شبکه حقانی را به عنوان بخشی از برنامه اقدام ملی خود ممنوع اعلام کرد.[۳۴]

شبکه حقانی که به سختی قابل ردیابی است،[۲۱] به دلیل برخی از مرگبارترین حملات در طول جنگ در افغانستان (۲۰۰۱–۲۰۲۱) بین سال‌های ۱۳۸۰ تا ۱۴۰۰ مقصر شناخته شده است، و شهرت استفاده مکرر از بمب‌گذاری‌های انتحاری و توانایی انجام حملات پیچیده را دارد. مدت‌ها بود که ایالات متحده به این گروه مظنون بود که با سازمان نظامی پاکستان ارتباط دارد، ادعایی که پاکستان آن را رد می‌کند.[۲۳][۲۷] همچنین به فعالیت‌های مجرمانه مانند قاچاق و ترافیک در مرز افغانستان و پاکستان مظنون بوده‌اند.[۳۵] شبکه حقانی در کنار القاعده، روابط نزدیکی با گروه‌های ضد هندی مانند جیش محمد و لشکر طیبه حفظ کرده است.[۳۵] پس از سقوط کابل (۲۰۲۱) در سال ۱۴۰۰، این گروه توسط طالبان مسئول امنیت داخلی قرار گرفت.[۳۵] وال‌استریت ژورنال این گروه را «رادیکال‌ترین و خشن‌ترین شاخه» طالبان نامید.[۳۶]

ریشه‌شناسی

[ویرایش]

واژه حقانی از دارالعلوم حقانیه، یک مدرسه دینی در پاکستان که جلال‌الدین حقانی در آن تحصیل کرده است، گرفته شده است.[۳۷]

ایدئولوژی و اهداف

[ویرایش]

ارزش‌های ریشه‌ای شبکه حقانی ملی‌گرایانه و مذهبی هستند. آن‌ها از نظر ایدئولوژیک با طالبان همسو هستند، که برای ریشه‌کن کردن نفوذ غرب و تبدیل افغانستان به یک کشور پیرو مطلق شریعت و مبتنی بر پشتونوالی تلاش کرده‌اند. این امر در دولتی که پس از خروج نیروهای شوروی از افغانستان تشکیل شد، به خوبی مشهود بود. هر دو گروه هدف مشترکی دارند که مختل کردن تلاش‌های نظامی و سیاسی غرب در افغانستان و بیرون راندن دائمی آن‌ها از این کشور است.[۳۸] در طول دهه‌های ۱۳۸۰ تا ۱۳۹۰، این گروه خواستار خروج نیروهای ایالات متحده و ائتلاف، که عمدتاً از کشورهای ناتو تشکیل شده بودند، از افغانستان و عدم مداخله بیشتر در سیاست یا سیستم‌های آموزشی کشورهای اسلامی بود.[۳۸]

تاریخچه

[ویرایش]

در حالی که این شبکه در طول جنگ شوروی در افغانستان در دهه ۱۹۸۰ به‌طور گسترده‌ای فعال شد، سوابق تاریخی نشان می‌دهد که جلال‌الدین حقانی قبلاً در منطقه محلی خود یعنی ولسوالی زیروک جنبشی تشکیل داده بود و در حمله ماه ژوئن سال ۱۳۵۴ به فرماندار محلی طرفدار دولت حمله کرده بود.[۲۸]

جلال‌الدین حقانی در سال ۱۳۵۷ به حزب اسلامی خالص پیوست و به یک مجاهد افغان تبدیل شد. گروه شخصی حقانی او توسط آژانس اطلاعات مرکزی (سیا) ایالات متحده و اطلاعات بین‌سرویس‌ها (آی‌اس‌آی) پاکستان در طول جنگ شوروی در افغانستان در دهه ۱۹۸۰ حمایت می‌شد.[۳۹][۴۰]

خانواده حقانی

[ویرایش]

خانواده حقانی اهل جنوب شرقی افغانستان بوده و متعلق به قبیله مزی از قوم پشتون زدران است.[۳۹][۴۱][۴۲] جلال‌الدین حقانی در طول اشغال افغانستان توسط شوروی به عنوان یک فرمانده ارشد نظامی به شهرت رسید.[۴۲] حقانی، مانند گلبدین حکمتیار، در برقراری ارتباط با بیگانگانی که آماده حمایت مالی از مقاومت در برابر شوروی بودند، از جمله سیا، سازمان اطلاعات بین‌سرویس‌ها (آی‌اس‌آی) و اهداکنندگان خصوصی ثروتمند عرب از خلیج فارس، موفق‌تر از سایر رهبران مقاومت بود.

وابستگی به القاعده

[ویرایش]

جلال‌الدین حقانی از سال ۱۳۵۹ تا ۱۳۷۱ فرماندهی ارتش مجاهدین را بر عهده داشت و اعتبار زیادی برای جذب جنگجویان خارجی کسب کرد. عبدالله عزام و اسامه بن لادن هر دو کار خود را به عنوان جنگجویان داوطلب برای حقانی‌ها در درگیری علیه شوروی‌ها آغاز کردند. القاعده، طالبان و شبکه حقانی در طول تاریخ خود در هم تنیده بوده‌اند.[۴۳] بر اساس یک گزارش محرمانه از دولت ایالات متحده، یک مرکز آموزشی متعلق به حقانی در میرام شاه واقع شده بود که در آن جنگجویانی از پنجاب پاکستان، عرب، کشمیر، ازبک و افغانستان، که همگی با القاعده یا طالبان ارتباط داشتند، ساکن بودند. مراکز آموزشی مشابه مرتبط با القاعده و حقانی که توسط مقامات ایالات متحده گزارش شده‌اند، در وزیرستان شمالی نیز وجود داشته‌اند.[۴۴]

رابطه شبکه حقانی با القاعده به زمان تأسیس القاعده برمی‌گردد. در حالی که اهداف اعلام شده القاعده دارای دامنه بین‌المللی است، شبکه حقانی عملیات خود را به مسائل منطقه‌ای مربوط به افغانستان و قبیله‌گرایی پشتون محدود کرده است. این سازمان‌ها دارای یک بنیاد ایدئولوژیک مشترک هستند؛ جلال‌الدین حقانی به اهمیت «تصمیمات حقوقی بنیادی اسلامی عزام مبنی بر اعلام جهاد افغانستان به عنوان یک وظیفه جهانی و فردی الزام‌آور برای همه مسلمانان در سراسر جهان» پی برد. اگرچه بسیاری از رهبران مسلمان پس از تسلط نیروهای کمونیست افغان و شوروی بر کابل در سال ۱۳۵۷، درخواست کمک از دولت‌های عربی ثروتمند از نظر نفتی کردند، جلال‌الدین حقانی تنها رهبر مقاومت اسلامی افغان بود که درخواست جنگجویان مسلمان خارجی نیز کرد، و گروه او تنها گروهی بود که از جنگجویان خارج از منطقه استقبال کرد و آن‌ها را در صفوف خود پذیرفت، در نتیجه «این گروه را به مبارزات جهادی گسترده‌تر پیوند داد و در دهه بعدی جریانی را که به عنوان جهادگرایی جهانی شناخته شد، پایه‌گذاری کرد.»[۴۳]

استفاده شبکه حقانی از سرمایه‌گذاران عربستانی و دیگر سرمایه‌گذاران عرب، به وضوح نشان‌دهنده درک این گروه از جهاد جهانی است.[۴۳][گنگ]

مناطق شورشی در افغانستان و مناطق مرزی پاکستان، از سال ۲۰۱۰

بسیاری از منابع معتقدند که جلال‌الدین حقانی و نیروهایش در فرار اعضای القاعده به پناهگاه‌های امن در پاکستان کمک کرده‌اند. مستند شده است که شبکه حقانی در ایجاد پناهگاه‌های امن یاری رسانده است. پیتر برگن، تحلیلگر، در کتاب خود با عنوان نبرد تورا بورا بر این نکته تأکید می‌کند.[۴۵][۴۶][۴۷] با قضاوت بر اساس احتمالات و میزان تمرکز دارایی‌های نظامی ایالات متحده بر روی چنین منطقه کوچکی، نظریه کمک شبکه حقانی به فرار القاعده منطقی به نظر می‌رسد. صرف نظر از آنچه دقیقاً در آن کوه‌ها رخ داد، حقانی‌ها نقشی ایفا کردند. و اقدامات آن‌ها در فراهم کردن پناهگاه‌های امن برای القاعده و بن لادن، نشان‌دهنده استحکام پیوند و نقش آن‌ها در یا آگاهی از فرار القاعده و بن لادن است.

در ۵ مرداد ۱۳۹۹، گزارش سازمان ملل متحد اعلام کرد که گروه القاعده همچنان در دوازده ولایت افغانستان فعال است و رهبر آن، الزواهری، همچنان در این کشور مستقر است،[۴۸] و تیم نظارتی سازمان ملل تخمین زده است که تعداد کل جنگجویان القاعده در افغانستان «بین ۴۰۰ تا ۶۰۰ نفر است و رهبری ارتباط نزدیکی با شبکه حقانی حفظ کرده است» و در بهمن ۱۳۹۸، «الزواهری با یحیی حقانی، که از اواسط سال ۱۳۸۸ رابط اصلی شبکه حقانی با القاعده بوده است، برای بحث در مورد همکاری‌های جاری دیدار کرده است.»[۴۸]

وابستگی به طالبان

[ویرایش]
مقالهٔ اصلی: حمله طالبان در سال ۲۰۲۱

جهادگران خارجی شبکه حقانی را به عنوان یک نهاد متمایز از اوایل سال ۱۳۷۳ به رسمیت شناختند، اما حقانی تا زمانی که طالبان کابل را تصرف نکردند و عملاً کنترل افغانستان را در سال ۱۳۷۵ به دست نگرفتند، وابسته به طالبان نبود.[۴][۴۹] پس از به قدرت رسیدن طالبان، حقانی یک منصب در سطح کابینه به عنوان وزیر امور قبایل پذیرفت.[۱۱] به دنبال تهاجم تحت رهبری ایالات متحده به افغانستان در سال ۱۳۸۰ و سرنگونی متعاقب دولت طالبان، حقانی‌ها به مناطق قبیله‌ای مرزی پاکستان فرار کردند و برای مبارزه علیه نیروهای ائتلاف در آن سوی مرز، دوباره سازماندهی شدند.[۵۰] حقانی‌ها شناخته شده بودند که با اجازه دادن به موسیقی و تحصیل برای زنان، از خط مشی طالبان انحراف داشتند.[۵۱] با افزایش سن جلال‌الدین، پسرش سراج‌الدین مسئولیت عملیات نظامی را بر عهده گرفته است.[۵۲] سید سلیم شهزاد، روزنامه‌نگار، گزارش داد که رئیس‌جمهور حامد کرزی در حدود سال ۱۳۸۱ از حقانی ارشد دعوت کرد تا به عنوان نخست‌وزیر خدمت کند تا تلاش کند طالبان «معتدل» را وارد دولت کند. با این حال، جلال‌الدین این پیشنهاد را رد کرد.[۱۱]

صدای آمریکا گزارش داد که طالبان کنترل عملیات امنیتی کابل را در ۲۸ مرداد ۱۴۰۰ در روزهای پس از سقوط کابل در حمله طالبان در سال ۲۰۲۱ به شبکه حقانی سپرد.[۵۳][۵۴] در همان روز انس حقانی با رئیس‌جمهور پیشین افغانستان حامد کرزی، عبدالله عبدالله و جنگجوی حزب اسلامی، گلبدین حکمتیار، ملاقات کرد تا به دنبال انتقال رسمی قدرت به رهبر طالبان، عبدالغنی برادر، باشد. شایعاتی مبنی بر دریافت دستور مستقیم انس از سراج‌الدین حقانی منتشر شد که خود او در کویته، پاکستان بود.[۵۵]

ایالات متحده

[ویرایش]

به گفته فرماندهان نظامی ایالات متحده، این شبکه «انعطاف‌پذیرترین شبکه دشمن» و یکی از بزرگ‌ترین تهدیدها برای نیروهای ناتو به رهبری ایالات متحده و دولت افغانستان در طول جنگ در افغانستان است.[۵۲][۵۶] همچنین این شبکه مرگبارترین شبکه در افغانستان است.[۵۷] از سال ۱۳۸۹، ایالات متحده برای اطلاعاتی که منجر به دستگیری رهبر آن‌ها، سراج‌الدین حقانی، شود، پاداشی به مبلغ ۵٬۰۰۰٬۰۰۰ دلار تعیین کرده است.[۵۸]

دولت اوباما

[ویرایش]

در سپتامبر ۲۰۱۲، دولت اوباما این شبکه را یک سازمان تروریستی خارجی نامید.[۵۹] پس از این اعلامیه، طالبان بیانیه‌ای صادر کرد و استدلال نمود که «هیچ نهاد یا شبکه جداگانه‌ای در افغانستان به نام حقانی وجود ندارد» و جلال‌الدین حقانی یکی از اعضای شورای کویته مستقر در پاکستان، شورای عالی رهبری طالبان، است.[۶۰]

رهبری

[ویرایش]
  • جلال‌الدین حقانی – پس از دوران فرماندهی خود در ارتش مجاهدین (۱۳۵۹–۱۳۷۱)، این شبکه تحت رهبری حقانی در طول شورش علیه نیروهای شوروی در افغانستان در دهه ۱۹۸۰ تأسیس شد. خود حقانی در طول دهه ۱۹۷۰ در پاکستان آموزش دید تا با نخست‌وزیر محمد داوود خان، که حاکم پیشین (و پسرعموی او)، ملک ظاهرشاه، را سرنگون کرده بود، بجنگد. در طول تهاجم شوروی، سازمان اطلاعات بین‌سرویس‌های دولت پاکستان با حقانی و سازمانش نزدیک شد و به آن‌ها اجازه داد تا به یکی از ذی‌نفعان اصلی سلاح، اطلاعات و آموزش آمریکایی تبدیل شوند. در دهه ۱۹۹۰، حقانی موافقت کرد که به طالبان بپیوندد و به مقام وزیر کشور رسید. ایالات متحده تلاش کرد حقانی را متقاعد کند تا روابط خود را با طالبان قطع کند، اما او نپذیرفت. در سال ۱۳۸۴ هنگامی که مرجدین پاتان والی ولایت خوست بود، حقانی به او مراجعه کرد و خواستار گفتگو با دولت حامد کرزی شد، اما نه آمریکایی‌ها و نه کرزی به درخواست‌های والی توجه نکردند. پس از آن، هنگامی که شورش علیه رهبری حامد کرزی در افغانستان تشدید شد، وی به حقانی پیشنهاد داد تا پست وزارت امور قبایل را در کابینه او بپذیرد، اما حقانی این پیشنهاد را نیز رد کرد زیرا بسیار دیر شده بود. از زمان ظهور شبکه حقانی، حقانی و خانواده‌اش از طریق ارتباطاتی که حقانی در دوران جنگ سرد برقرار کرده بود، رونق گرفته‌اند.[۶۱] بی‌بی‌سی در مرداد ۱۳۹۴ گزارش داد که جلال‌الدین حقانی بر اثر بیماری فوت کرده و حداقل یک سال قبل در افغانستان دفن شده است.[۶۲] طالبان این گزارش‌ها را رد کرد.[۶۳] در ۱۲ شهریور ۱۳۹۷، طالبان بیانیه‌ای از طریق توییتر منتشر کرد و مرگ حقانی بر اثر یک بیماری مزمن نامشخص را اعلام کرد.[۶۴][۶۵]
  • سراج‌الدین حقانی – او یکی از پسران جلال‌الدین است و در حال حاضر فعالیت‌های روزمره شبکه را رهبری می‌کند.
  • بدرالدین حقانی – او برادر سراج‌الدین و یک فرمانده عملیاتی شبکه بود. وی در ۳ شهریور ۱۳۹۱ در حمله پهپادی ایالات متحده در پاکستان کشته شد. برخی از فرماندهان طالبان ادعا کردند که گزارش‌ها دربارهٔ مرگ او صحیح است، در حالی که برخی دیگر گزارش‌ها را نادرست خواندند.[۶۶][۶۷][۶۸][۶۹] با این حال، مقامات ایالات متحده و پاکستان مرگ او را تأیید کردند.[۷۰][۷۱] طالبان یک سال بعد رسماً مرگ بدرالدین را تأیید کرد.[۷۲]
  • عبدالعزیز حقانی – او یکی از پسران جلال‌الدین است که پس از مرگ بدرالدین حقانی بسیار بانفوذ شد. وی در حال حاضر به عنوان معاون برادرش سراج‌الدین حقانی خدمت می‌کند.[۷۳][۷۴][۷۵]
  • خلیل حقانی رهبر شبکه حقانی بود.[۷۶][۷۷][۷۸] ایالات متحده برای دستگیری خلیل به عنوان یکی از تروریست‌های تحت تعقیب خود، پاداش ۵ میلیون دلاری تعیین کرده بود.[۷۹] در مرداد ۱۴۰۰، پس از سقوط کابل، حقانی در خیابان‌های کابل مشاهده شد.[۷۹] وی در ۲۱ آذر ۱۴۰۳ در کابل توسط یک بمب‌گذار انتحاری داعش کشته شد.[۸۰][۸۱]
  • سنگین زدران (کشته شده در ۱۵ شهریور ۱۳۹۲)[۸۲] – به گفته وزارت امور خارجه ایالات متحده، او یک دستیار ارشد سراج‌الدین و والی در سایه ولایت پکتیکا در افغانستان بود. او همچنین یکی از ربایندگان سرباز آمریکایی بو برگدال بود.[۶۶][۸۳][۸۴][۸۵][۸۶]
  • نصیرالدین حقانی – او برادر سراج‌الدین و یک تأمین‌کننده مالی و فرستاده کلیدی شبکه بود. او به عنوان پسر زن عرب جلال‌الدین، عربی را روان صحبت می‌کرد و برای جمع‌آوری کمک مالی به عربستان سعودی و امارات متحده عربی سفر می‌کرد.[۶۶][۸۷] او در ۲۰ آبان ۱۳۹۲ توسط افراد ناشناس در اسلام‌آباد، پاکستان، کشته شد.[۸۸]
  • مولوی احمد جان (کشته شده در ۳۰ آبان ۱۳۹۲)[۸۹] رهبر معنوی شبکه که مسئول سازماندهی برخی از مرگبارترین حملات شبکه در افغانستان نیز بود.[۸۹] او در اسفند ۱۳۸۸ مشمول تحریم‌های سازمان ملل شد[۹۰] و همچنین در دولت ملا عمر طالبان به عنوان وزیر فدرال آب و برق خدمت کرده بود،[۹۱] قبل از اینکه در سال ۱۳۷۹ به عنوان والی ولایت زابل منصوب شود.[۹۱] در زمان مرگش، احمد جان معاون اصلی سراج‌الدین حقانی تلقی می‌شد.[۹۱]
  • عبدالعزیز عباسین – به گفته وزارت خزانه‌داری ایالات متحده، او «یک فرمانده کلیدی در شبکه حقانی» است و به عنوان «والی در سایه طالبان در ولسوالی ارگون، ولایت پکتیکا، افغانستان» خدمت می‌کند.[۹۲]
  • حاجی مالی خان – به گفته ناتو، او «فرمانده ارشد حقانی در افغانستان» و عموی سراج‌الدین و بدرالدین است.[۹۳][۹۴][۹۵] آیساف همچنین گزارش داد که او به عنوان فرستاده بین بیت‌الله محسود و حقانی‌ها عمل می‌کرد.[۹۶] او در ۵ مهر ۱۳۹۰ توسط نیروهای آیساف دستگیر شد.[۹۴] او در آبان ۱۳۹۸ در یک تبادل زندانی آزاد شد.[۹۷]

به دنبال انتشار ۷۵٬۰۰۰ سند طبقه‌بندی شده توسط ویکی‌لیکس در تیر ۱۳۸۹، مردم متوجه شدند که سراج‌الدین حقانی در ردیف اول فهرست اثرات اولویت‌بندی شده مشترک نیروی بین‌المللی کمک به امنیت قرار داشت – فهرست «بکش یا دستگیر کن» آن‌ها.[۹۸]

فعالیت‌ها

[ویرایش]

آناند گوپال از نشریه مانیتور علمی مسیحی، با استناد به منابعی از آمریکا و افغانستان که نامشان فاش نشده، در ژوئن ۲۰۰۹ گزارش داد که رهبری این شبکه در میران‌شاه، وزیرستان شمالی در مناطق قبیله‌ای فدرال پاکستان در امتداد مرز افغانستان مستقر است.[۶] این شبکه دست‌کم از سه مجتمع فعالیت می‌کند: یک اردوگاه بازار میران‌شاه که شامل یک مدرسه دینی و تسهیلات کامپیوتری است، یک مجتمع در حومه نزدیک سرای درپاخیل و یک مجتمع دیگر در دندی درپاخیل، جایی که برخی از اعضای خانواده جلال‌الدین اقامت دارند.[۴۱] این شبکه در مناطق جنوب شرقی افغانستان شامل ولایت پکتیا، ولایت پکتیکا، ولایت خوست، ولایت میدان وردک، ولایت لوگر و ولایت غزنی فعال است.[۶] در سپتامبر ۲۰۱۱، سراج‌الدین حقانی به رویترز گفت که این گروه «در افغانستان و در کنار مردم افغانستان احساس امنیت بیشتری می‌کند.»[۹۹]

انتشارات

[ویرایش]

حقانی‌ها به عنوان نویسندگان برجسته توصیف شده‌اند، که تعدادی کتاب منتشر کرده و همچنین مجلاتی را ویرایش کرده و به آن‌ها کمک کرده‌اند؛ سه مورد از آن‌ها، منبع الجهاد (یک نسخه به پشتو و دیگری به عربی) و نصرت الجهاد ("حمایت از جهاد"، به اردو)، که مجموعاً بین سال‌های ۱۳۶۸ و ۱۳۷۲ (۱۹۸۹ و ۱۹۹۳ میلادی) بیش از ۱۰۰۰ صفحه بوده‌اند.[۱۰۰]

تأمین مالی

[ویرایش]

برخی از برادران سراج‌الدین برای جمع‌آوری کمک مالی از اهداکنندگان ثروتمند به منطقه خلیج فارس سفر می‌کنند.[۴۱][۶۶] نیویورک تایمز در سپتامبر ۲۰۱۱ گزارش داد که حقانی‌ها یک «دولت کوچک» در میران‌شاه با دادگاه‌ها، دفاتر مالیاتی و مدارس دینی تأسیس کرده‌اند و این شبکه مجموعه‌ای از شرکت‌های صوری را برای فروش خودرو و املاک اداره می‌کند. آن‌ها همچنین از طریق اخاذی، آدم‌ربایی و عملیات قاچاق در سراسر شرق افغانستان کمک مالی دریافت می‌کنند.[۴۱] یک فرمانده سابق حقانی در مصاحبه‌ای اخاذی را «مهم‌ترین منبع تأمین مالی برای حقانی‌ها» نامید.[۱۰۱] به گفته یک بزرگ قبیله در پکتیا، «افراد حقانی از پیمانکارانی که روی ساخت و ساز جاده کار می‌کنند، پول می‌خواهند. آن‌ها از مغازه‌داران پول یا کالا می‌خواهند… بزرگان و پیمانکاران ناحیه به کارگران افغان پول می‌دهند، اما گاهی نیمی از پول به دست افراد حقانی می‌رسد.»[۱۰۲]

توان نظامی

[ویرایش]

گزارش شده است که حقانی اردوگاه‌های آموزشی خود را اداره می‌کند، جنگجویان خارجی خود را استخدام می‌کند و از طریق تماس‌های قدیمی خود، حمایت مالی و لجستیکی را شخصاً جستجو می‌کند.[۵۲] تخمین‌ها از تعداد نفرات حقانی‌ها متفاوت است. مقاله‌ای در نیویورک تایمز در سال ۲۰۰۹ نشان می‌دهد که تصور می‌شود آن‌ها حدود ۴٬۰۰۰ تا ۱۲٬۰۰۰ نیروی طالبان تحت فرماندهی خود دارند، در حالی که گزارشی در سال ۲۰۱۱ از مرکز مبارزه با تروریسم قدرت آن را تقریباً ۱۰٬۰۰۰ تا ۱۵٬۰۰۰ نفر تخمین می‌زند.[۴][۹] سراج‌الدین حقانی در مصاحبه‌ای در سپتامبر ۲۰۱۱ گفت که رقم ۱۰٬۰۰۰ جنگجو، که در برخی گزارش‌های رسانه‌ای ذکر شده، «در واقع کمتر از تعداد واقعی است.»[۹۹] در طول تاریخ این شبکه، عملیات‌ها توسط واحدهای کوچک و نیمه‌خودمختاری که بر اساس وابستگی‌های قبیله‌ای و زیرقبیله‌ای سازمان‌دهی شده‌اند، اغلب تحت هدایت و با پشتیبانی لجستیکی فرماندهان حقانی انجام شده است.[۴]

این شبکه به‌طور کلی از چهار گروه تشکیل شده است: کسانی که از زمان جهاد دوران شوروی با جلال‌الدین بوده‌اند، کسانی از پکتیا بزرگ که از سال ۱۳۸۰ (۲۰۰۱ میلادی) به آن‌ها پیوسته‌اند، کسانی از وزیرستان شمالی که در سال‌های اخیر به آن‌ها ملحق شده‌اند، و ستیزه‌جویان خارجی که عمدتاً اصالتاً عرب، چچنی و ازبک هستند. نقش‌های رهبری عمدتاً با پرسنل گروه اول پر می‌شود در حالی که تازه‌واردان نسبی از پکتیا بزرگ و غیرپشتون‌ها بخشی از این حلقه درونی نیستند.[۴۱][۴۲]

شبکه حقانی استفاده از حملات انتحاری در افغانستان را رواج داد و تمایل دارد که بیشتر از بمب‌گذاران خارجی استفاده کند، در حالی که طالبان تمایل دارند در حملات خود به نیروهای محلی تکیه کنند.[۶] به گفته نشنال ژورنال، این شبکه بخش عمده‌ای از کلرات پتاسیم مورد استفاده در بمب‌هایی را که طالبان در افغانستان به کار می‌برند، تأمین می‌کند. همچنین، بمب‌های این شبکه از دستگاه‌های راه‌اندازی از راه دور پیچیده‌تری نسبت به فعال‌کننده‌های مبتنی بر صفحه فشار که در جاهای دیگر افغانستان استفاده می‌شوند، بهره می‌برند. سراج‌الدین حقانی در آوریل ۲۰۰۹ به ام‌اس‌ان‌بی‌سی گفت که جنگجویان او، «فناوری مدرنی را که فاقد آن بودیم، به دست آورده‌اند و در روش‌های جدید و مبتکرانه ساخت بمب و مواد منفجره مهارت پیدا کرده‌اند.»[۱۰۳]

در اواخر سال ۱۳۹۰ (۲۰۱۱ میلادی)، کتابی ۱۴۴ صفحه‌ای منسوب به سراج‌الدین حقانی در افغانستان و پاکستان شروع به انتشار کرد. این کتاب که توسط نیوزویک به عنوان «کتاب راهنمای چریک‌ها و تروریست‌ها» توصیف شده است، به زبان پشتو است و جزئیات دستورالعمل‌هایی در مورد راه‌اندازی یک هسته جهادی، دریافت بودجه، استخدام و آموزش را شرح می‌دهد. این کتابچه راهنما به تازه‌واردان توصیه می‌کند که برای جهاد نیازی به اجازه والدین نیست، تمام بدهی‌ها باید قبل از پیوستن پرداخت شود و حملات انتحاری و سر بریدن توسط اسلام مجاز است.[۱۰۴]

حملات و حملات ادعا شده

[ویرایش]
  • ۱۴ ژانویه ۲۰۰۸ (۲۴ دی ۱۳۸۶): تصور می‌شود که حمله به هتل سرینای کابل (۲۰۰۸) توسط این شبکه انجام شده باشد.[۵۲]
  • مارس ۲۰۰۸ (اسفند ۱۳۸۶): ربوده شدن خبرنگار بریتانیایی شان لنگان به این شبکه نسبت داده شد.[۱۰۵]
  • ۲۷ آوریل ۲۰۰۸ (۸ اردیبهشت ۱۳۸۷): تلاش برای ترور حامد کرزی.[۶]
  • ۷ ژوئیه ۲۰۰۸ (۱۷ تیر ۱۳۸۷): سازمان اطلاعات ایالات متحده این شبکه را مسئول بمب‌گذاری ۲۰۰۸ سفارت هند در کابل دانست.[۱۰۶]
  • ۱۰ نوامبر ۲۰۰۸ (۲۰ آبان ۱۳۸۷): ربوده شدن دیوید رود به سراج‌الدین حقانی نسبت داده شد.[۱۰۷]
  • ۳۰ دسامبر ۲۰۰۹ (۹ دی ۱۳۸۸): تصور می‌شود که حمله به پایگاه چاپمن توسط این شبکه انجام شده باشد.[۱۰۸]
  • ۱۸ مه ۲۰۱۰ (۲۸ اردیبهشت ۱۳۸۹): بمب‌گذاری کابل مه ۲۰۱۰ ادعا شد که توسط این شبکه انجام شده است.[۱۰۹]
  • ۱۹ فوریه ۲۰۱۱ (۳۰ بهمن ۱۳۸۹): بانک کابل در جلال‌آباد، افغانستان.[۱۱۰]
  • ۲۸ ژوئن ۲۰۱۱ (۷ تیر ۱۳۹۰): به گفته آیساف، عناصری از شبکه حقانی «حمایت مادی» در حمله سال ۲۰۱۱ به هتل انترکانتیننتال در کابل ارائه کردند.[۱۱۱] طالبان مسئولیت این حمله را بر عهده گرفت.[۱۱۲]
  • ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۱ (۱۹ شهریور ۱۳۹۰): یک بمب کامیونی عظیم در بیرون پست عملیاتی رزمی سیدآباد در ولایت وردک افغانستان منفجر شد که منجر به کشته شدن پنج افغان، از جمله چهار غیرنظامی، و زخمی شدن ۷۷ سرباز آمریکایی، ۱۴ غیرنظامی افغان و سه پلیس شد. پنتاگون این شبکه را مقصر این حمله دانست.[۱۱۳]
  • ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۱ (۲۱ شهریور ۱۳۹۰): رایان سی. کراکر، سفیر ایالات متحده، شبکه حقانی را مسئول حمله به سفارت آمریکا و پایگاه‌های ناتو در نزدیکی کابل دانست. این حمله ۱۹ ساعت به طول انجامید و منجر به کشته شدن چهار افسر پلیس و چهار غیرنظامی شد. ۱۷ غیرنظامی و شش سرباز ناتو زخمی شدند. سه سرباز ائتلاف کشته شدند. یازده مهاجم شورشی کشته شدند.[۱۱۴]
  • اکتبر ۲۰۱۱ (مهر ۱۳۹۰): ریاست امنیت ملی افغانستان اعلام کرد که شش نفر بازداشت شده در توطئه ادعایی برای ترور رئیس‌جمهور کرزی با شبکه حقانی ارتباط داشتند.[۱۱۵]
  • ۱۵ آوریل ۲۰۱۲ (۲۷ فروردین ۱۳۹۱): جنگجویان شبکه حقانی فصل درگیری‌های تابستانی را آغاز کردند و یک حمله پیچیده را در سراسر ولایات کابل، لوگر و پکتیا انجام دادند. چندین سفارت غربی در کابل در منطقه «سی واله» مورد حمله قرار گرفتند.
  • ۱ ژوئن ۲۰۱۲ (۱۲ خرداد ۱۳۹۱): یک بمب کامیونی انتحاری عظیم دیوار محیطی جنوبی پایگاه عملیاتی پیشرو سالرنو در ولایت خوست آمریکا را در هم شکست. دوازده جنگجوی حقانی که جلیقه‌های انتحاری بر تن داشتند، وارد رخنه شدند، اما توسط نیروهای آمریکایی محاصره و کشته شدند.
  • ۳۱ مه ۲۰۱۷ (۱۰ خرداد ۱۳۹۶): یک بمب کامیونی در یک چهارراه شلوغ در کابل، افغانستان، در نزدیکی سفارت آلمان منفجر شد،[۱۱۶] که بیش از ۱۵۰ نفر را کشت و ۴۱۳ نفر را که عمدتاً غیرنظامی بودند، زخمی کرد، و به چندین ساختمان در سفارت آسیب رساند.[۱۱۷][۱۱۸][۱۱۹] این حمله مرگبارترین حمله تروریستی بود که در کابل رخ داد. ریاست امنیت ملی افغانستان ادعا کرد که انفجار توسط شبکه حقانی طراحی شده بود.[۱۲۰][۱۲۱]
  • ۲۰ ژانویه ۲۰۱۸ (۳۰ دی ۱۳۹۶): حمله به هتل انترکانتیننتال در کابل ۴۰ نفر را کشت، که دولت افغانستان شبکه حقانی را متهم کرد.[۱۲۲] این حمله باعث شد دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، پاکستان را تحت فشار قرار دهد تا رهبران حقانی و طالبان را از خاک خود اخراج کند.[۱۲۳]
  • ۲۷ ژانویه ۲۰۱۸ (۷ بهمن ۱۳۹۶): یک آمبولانس به عنوان یک وسیله انفجاری در کابل استفاده شد و در یک حمله مرگبار منفجر شد که جان ۱۰۳ نفر را گرفت. دولت‌های آمریکا و افغانستان مظنون بودند که شاخه حقانی طالبان عامل آن بوده است.[۱۲۴][۱۲۵]
  • ۲۵ مارس ۲۰۲۰ (۶ فروردین ۱۳۹۹): یک زیارتگاه سیک‌ها در کابل با اسلحه و بمب مورد حمله قرار گرفت و ۲۵ غیرنظامی کشته شدند. دولت افغانستان شبکه حقانی و ستیزه‌جویان مرتبط با داعش خراسان را مقصر این حمله دانست.[۱۲۶] اعضای هر دو شبکه حقانی و دولت اسلامی در ارتباط با این حملات توسط اطلاعات افغانستان دستگیر شدند.[۱۲۷]

مکان

[ویرایش]

شبکه حقانی در مناطق قبیله‌ای فدرال اداره‌شده (FATA) در شمال پاکستان، در نزدیکی مرز جنوب شرقی افغانستان فعالیت می‌کند.[۱۲۸] این شبکه از ابهام وضعیت مناطق قبیله‌ای فدرال اداره‌شده (FATA) برای پوشاندن فعالیت‌های خود و اجتناب از مداخله استفاده کرده است. این استراتژی تا زمانی که رئیس‌جمهور باراک اوباما حملات پهپادها را در منطقه وزیرستان شمالی افزایش داد، به‌خوبی کار می‌کرد. مقر سازمانی ظاهراً در میران‌شاه است، جایی که این گروه اردوگاه‌هایی را برای تسهیل فعالیت‌هایی مانند کسب تسلیحات، برنامه‌ریزی لجستیک و تدوین استراتژی نظامی اداره می‌کند. مناطق تحت کنترل حقانی در شمال پاکستان همچنین به‌عنوان پناهگاه‌های امن استراتژیک برای سایر سازمان‌های شبه‌نظامی اسلامی مانند القاعده، تحریک طالبان پاکستان (TTP)، جیش محمد (JeM)، لشکر طیبه (LeT) و اعضای جنبش اسلامی ازبکستان (IMU) خدمت کرده است. موقعیت استراتژیک شبکه حقانی، تعامل بین بسیاری از گروه‌های شورشی را تسهیل می‌کند.[۴۱]

Insurgent routes of infiltration from training camps in Pakistan

ارتباطات قبیله‌ای شبکه حقانی در وزیرستان شمالی و رژیم بالفعل (دوفاکتو) که با دادگاه‌ها، اجرای قانون، مراقبت‌های پزشکی و حکومتداری تأسیس کرده است، اغلب حمایت زیادی را از مردم محلی برای آن به ارمغان آورده است.[۴۳] آشنایی آن با عوارض زمین، مانند گذرگاه‌های کوهستانی، نیز دسترسی عالی بین افغانستان و پاکستان را برای آن‌ها فراهم می‌کند.

در شهریور ۱۳۸۹، سراج‌الدین حقانی طی یک مصاحبه تلفنی با رویترز ادعا کرد که شبکه حقانی دیگر پناهگاهی در شمال غرب پاکستان و حضور قوی‌ای که زمانی در آنجا داشت، را حفظ نمی‌کند و در عوض اکنون در افغانستان احساس امنیت بیشتری می‌کند: «آن روزهایی که در کوه‌های امتداد مرز پاکستان و افغانستان پنهان می‌شدیم گذشته است. اکنون ما خود را در افغانستان در کنار مردم افغانستان امن‌تر می‌دانیم.»[۹۹] به گفته حقانی، «مقامات ارشد نظامی و پلیس» با این گروه همسو هستند و حتی «افراد دلسوز و با صداقتی در دولت افغانستان هستند که به طالبان وفادارند» و از هدف گروه برای آزادسازی افغانستان «از چنگال نیروهای اشغالگر» حمایت می‌کنند.[۹۹] در پاسخ به سؤالات سرویس پشتوی بی‌بی‌سی، سراج هرگونه ارتباط با سازمان اطلاعات نظامی پاکستان (ISI) را تکذیب کرد و اظهار داشت که ملا عمر «رهبر ماست و ما کاملاً از او اطاعت می‌کنیم.»[۱۲۹]

حمایت خارجی

[ویرایش]

مداخله ادعایی پاکستان

[ویرایش]
همچنین ببینید: روابط پاکستان و ایالات متحده

در حالی که برخی مقامات افغان و آمریکایی، پاکستان را به پناه‌دادن به شبکه حقانی متهم می‌کنند، پاکستان هرگونه ارتباطی را رد کرده است.[۳۱]

عبدالرشید وزیری، متخصص مرکز مطالعات منطقه‌ای افغانستان در کابل، توضیح می‌دهد که ارتباطات بین شبکه حقانی و پاکستان را می‌توان به اواسط دهه ۱۳۵۰ خورشیدی ردیابی کرد،[۳۹] پیش از انقلاب ثور مارکسیستی در کابل در سال ۱۳۵۷. در دوران حکومت رئیس‌جمهور محمد داوود خان در افغانستان (۱۳۵۲–۱۳۵۷)، جلال‌الدین حقانی به تبعید رفت و خود را در میران‌شاه، پاکستان و اطراف آن مستقر کرد.[۱۳۰] از آنجا بود که او در سال ۱۳۵۴ شورشی را علیه دولت داوود خان آغاز کرد.[۳۹] ادعا می‌شود که این شبکه با سازمان اطلاعات نظامی پاکستان (ISI) روابطی دارد و ارتش پاکستان بنا بر گزارش‌ها در گذشته تمایلی به اقدام علیه آن‌ها نداشته است.[۵۲][۱۳۱]

نیویورک تایمز در شهریور ۱۳۸۷ گزارش داد که پاکستان شبکه حقانی را نیرویی مهم برای حفاظت از منافع خود در افغانستان در صورت خروج آمریکا از آنجا می‌داند و بنابراین مایل به اقدام علیه آن‌ها نیست.[۱۳۱] ظاهراً پاکستان[توسط چه کسی؟] احساس می‌کند که هند، روسیه و ایران در حال کسب جای پایی در افغانستان هستند. از آنجایی که پاکستان فاقد نفوذ مالی کشورهای دیگر است، امیدوار است که با پناهگاهی برای شبکه حقانی بودن، بتواند نفوذی بر همسایه آشفته خود اعمال کند. به قول یک مقام ارشد بازنشسته پاکستانی: «[ما] پولی نداریم. تمام چیزی که داریم همین دیوانه‌ها هستند. پس باید از همین دیوانه‌ها استفاده کرد.»[۱۳۲] نیویورک تایمز و شبکه رسانه‌ای الجزیره بعداً در خرداد ۱۳۸۹ گزارش دادند که ژنرال اشفق پرویز کیانی، رئیس ارتش پاکستان و ژنرال احمد شجاع پاشا، رئیس سازمان اطلاعات نظامی پاکستان، در حال مذاکره با حامد کرزی، رئیس‌جمهور افغانستان، برای میانجیگری در یک توافق تقسیم قدرت بین شبکه حقانی و دولت افغانستان بودند.[۱۳۳][۱۳۴] در واکنش به این گزارش، هم رئیس‌جمهور باراک اوباما و هم لئون پانه‌تا، رئیس سازمان سیا، با دیده تردید به موفقیت چنین تلاشی پاسخ دادند.[۱۳۵] تلاش برای میانجیگری بین حقانی‌ها و دولت افغانستان پس از فشار شدید ایالات متحده برای اقدام نظامی علیه این گروه در وزیرستان شمالی آغاز شد.[۱۳۶] کرزی بعداً دیدار با هر کسی از شبکه حقانی را تکذیب کرد.[۱۳۷] متعاقباً، کیانی نیز انجام مذاکرات را از سوی خود انکار کرد.[۱۳۸]

گروه‌های ضد آمریکایی گل بهادر و حقانی فعالیت‌های خود را در افغانستان انجام می‌دهند و از وزیرستان شمالی به‌عنوان پشت جبهه استفاده می‌کنند.[۱۳۹] ارتباطات این گروه با پاکستان به نقطه‌ای پردردسر در روابط پاکستان و ایالات متحده تبدیل شده است. در شهریور ۱۳۹۰، دولت اوباما به پاکستان هشدار داد که باید برای قطع روابط با شبکه حقانی و کمک به از بین بردن رهبران آن تلاش بیشتری کند و افزود که «اگر پاکستان تبعیت نکند، ایالات متحده به صورت یک‌جانبه عمل خواهد کرد.»[۱۴۰] دریادار مایک مولن در شهادتی در برابر یک پنل سنای ایالات متحده اظهار داشت که این شبکه «به‌عنوان یک بازوی واقعی از سازمان اطلاعات نظامی پاکستان عمل می‌کند.»[۱۴۱] اگرچه برخی مقامات آمریکایی ادعا می‌کنند که سازمان اطلاعات نظامی پاکستان (ISI) از حقانی‌ها حمایت و آن‌ها را هدایت می‌کند،[۱۴۱][۱۴۲][۱۴۳][۱۴۴][۱۴۵] رئیس‌جمهور باراک اوباما از تأیید این موضع خودداری کرد و اظهار داشت که «اطلاعات آنقدر که ما ممکن است دوست داشته باشیم در مورد اینکه دقیقاً آن رابطه چیست، واضح نیست»[۱۴۶] و هیلاری کلینتون، وزیر امور خارجه ایالات متحده، گفت: «ما هیچ مدرکی دال بر» دخالت پاکستان در حملات به سفارت ایالات متحده آمریکا در کابل نداریم.[۱۴۷]

پاکستان نیز به نوبه خود این ایده را که با شبکه حقانی روابطی دارد یا از آن در سیاست جنگ جنگ نیابتی در همسایه خود، افغانستان استفاده می‌کند، رد کرد. مقامات پاکستانی با تأکید بر اینکه پاکستان هیچ رابطه‌ای با این شبکه ندارد، این اتهامات را تکذیب می‌کنند. در پاسخ به اتهامات، رحمان ملک، وزیر کشور، ادعا کرد که آژانس اطلاعات مرکزی (CIA)، شبکه حقانی و سایر مجاهدین را در طول جنگ شوروی در افغانستان «آموزش داده و به وجود آورده است».[۱۴۸][۱۴۹][۱۵۰][۱۵۱] وزیر کشور پاکستان همچنین هشدار داد که هیچ گونه تجاوزی به خاک پاکستان توسط نیروهای آمریکایی تحمل نخواهد شد. یک مقام اطلاعاتی پاکستانی اصرار داشت که اتهامات آمریکا بخشی از «تاکتیک‌های فشار» است که ایالات متحده به‌عنوان استراتژی «برای تغییر صحنه جنگ» از آن استفاده می‌کند.[۱۵۲] گزارش شده است که یک مقام ناشناس پاکستانی پس از جلسه مقامات ارشد نظامی این کشور گفته است: «ما قبلاً به ایالات متحده اعلام کرده‌ایم که پاکستان نمی‌تواند فراتر از آنچه قبلاً انجام داده است برود».[۱۵۳] با این حال، ادعاهای پاکستان با هشدارهای این شبکه در مورد هرگونه تجاوز نظامی ایالات متحده به وزیرستان شمالی متناقض بود.[۱۴۸][۱۵۰] اما یک ماه پس از این اتهام، روابط کمی بهبود یافت و ایالات متحده از پاکستان خواست تا در شروع مذاکرات صلح با طالبان به آن کمک کند.[۱۵۴]

یک تغییر پارادایم در ارتش پاکستان رخ داد و در سال ۱۳۹۳ نیروهای مسلح پاکستان یک عملیات بزرگ به نام عملیات ضرب عضب را در وزیرستان شمالی با هدف بیرون راندن تمام شبه‌نظامیان خارجی و داخلی از پاکستان، از جمله شبکه حقانی، آغاز کردند. فرماندهی این عملیات بر عهده ژنرال قمر جاوید باجوا بود.[۱۵۵]

مداخله ادعایی ایران

[ویرایش]

آنتونیو گوستوزی، کارشناس طالبان در مؤسسه خدمات متحد سلطنتی در لندن، گفت که شبکه حقانی در حال «نزدیک‌تر شدن» به ایران است، چرا که پاکستان و عربستان سعودی بودجه خود را از آن قطع کرده‌اند.[۱۵] در مرداد ۱۳۹۹، سازمان‌های اطلاعاتی آمریکا ارزیابی کردند که ایران برای هدف قرار دادن نیروهای آمریکایی و ائتلاف در افغانستان، به شبکه حقانی پاداش‌هایی را پیشنهاد کرده است. سازمان‌های اطلاعاتی آمریکا پرداخت‌هایی را که با حداقل شش حمله انجام شده توسط این گروه شبه‌نظامی در سال ۲۰۱۹ از جمله حمله هوایی بگرام ۲۰۱۹ مرتبط است، شناسایی کردند.[۱۴][۱۵۶]

با این حال، مقامات ایرانی پرداخت هرگونه وجه به این گروه شبه‌نظامی برای هدف قرار دادن نیروهای آمریکایی در افغانستان را تکذیب کردند. سعید خطیب‌زاده، سخنگوی وزارت امور خارجه ایران، گزارش اطلاعاتی آمریکا را تبلیغاتی توصیف کرد. وی همچنین گفت که ایالات متحده در تلاش است تا با توسل به چنین تبلیغاتی، «اشتباهات محاسباتی» خود در افغانستان را پنهان کند.[۱۵۷]

مخالفان

[ویرایش]

عملیات نظامی ائتلاف

[ویرایش]

در تیر ۱۳۸۷، عمر حقانی، پسر جلال‌الدین، در درگیری با نیروهای ائتلاف نیروی بین‌المللی کمک به امنیت (ISAF) در پکتیا کشته شد.[۱۵۸] در شهریور ۱۳۸۷، پهپادهای نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا (USAF) شش موشک به خانه حقانی‌ها و یک مدرسه تحت مدیریت این شبکه شلیک کردند. با این حال، جلال‌الدین و سراج‌الدین هر دو در آنجا حضور نداشتند، اگرچه چندین عضو خانواده کشته شدند.[۱۰۶] از ۲۳ نفر کشته شده، یکی از دو همسر جلال‌الدین، خواهر، خواهر شوهر و هشت تن از نوه‌های او بودند.[۱۳۱] در اسفند ۱۳۸۷، وزارت امور خارجه آمریکا جایزه‌ای ۵ میلیون دلاری را برای اطلاعاتی که منجر به مکان‌یابی، دستگیری یا محکومیت سراج‌الدین شود، تحت برنامه پاداش برای عدالت اعلام کرد.[۱۵۹] در اردیبهشت ۱۳۸۹، دایان فاینستاین، سناتور آمریکایی و رئیس کمیته منتخب اطلاعاتی سنای ایالات متحده آمریکا، نامه‌ای به هیلاری کلینتون، وزیر امور خارجه ایالات متحده آمریکا نوشت و از او خواست تا شبکه حقانی را به فهرست سازمان‌های تروریستی خارجی وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا اضافه کند.[۱۶۰]

نیروهای ائتلاف و افغانستان در حمله در خوست در دومین هفته خرداد ۱۳۸۹، یک فرمانده شبکه، فاضل سبحان، به‌علاوه تعداد نامعلومی از شبه‌نظامیان حقانی را کشتند. نیروی بین‌المللی کمک به امنیت (ISAF) در یک بیانیه مطبوعاتی گزارش داد که سبحان به تسهیل ورود جنگجویان القاعده به افغانستان کمک می‌کرده است.[۱۶۱][۱۶۲]

در اواخر تیر ۱۳۹۰، نیروهای ویژه آمریکا و ارتش ملی افغانستان در جریان عملیاتی در استان پکتیکای شرقی برای پاکسازی یک اردوگاه آموزشی که شبکه حقانی برای جنگجویان خارجی (عرب و چچنی) استفاده می‌کرد، ده‌ها شورشی را کشتند؛ گزارش‌ها در مورد تعداد کشته شدگان متفاوت بود، از «بیش از ۵۰»[۱۶۳] تا «تقریباً ۸۰» نفر.[۱۶۴] ائتلاف گفت، شورشیان ناراضی مکان اردوگاه را به نیروهای امنیتی اطلاع داده بودند.[۱۶۳]

در ۹ مهر ۱۳۹۰، ناتو از دستگیری حاجی مالی خان، «فرمانده ارشد حقانی در افغانستان» طی عملیاتی در ولسوالی جانی خیل در استان پکتیا خبر داد. ذبیح‌الله مجاهد، سخنگوی طالبان، وقوع این دستگیری را تکذیب کرد، در حالی که اعضای شبکه حقانی از پاسخ به این اعلامیه خودداری کردند.[۹۳][۹۴]

به گفته یک مقام ناشناس پاکستانی، یک حمله پهپادی آمریکا به یک مجتمع در ۲۰ مهر ۱۳۹۰، جمیل حقانی، «فرمانده مهم افغان شبکه حقانی» که مسئول لجستیک در وزیرستان شمالی بود، را کشت. سه جنگجوی دیگر این شبکه نیز در دو انفجار موشک کشته شدند. این مجتمع در روستای دندی دارپاکهل، در حدود ۷ کیلومتری شمال میران‌شاه قرار داشت.[۱۶۵]

در اواسط مهر ۱۳۹۰، نیروهای افغان و ناتو «عملیات شمشیر» و «عملیات تیغ» را علیه شبکه حقانی در جنوب شرق افغانستان با هدف مقابله با تهدیدات امنیتی احتمالی در مناطق مرزی آغاز کردند. سخنگوی نیروی بین‌المللی کمک به امنیت (ISAF) گفت که عملیات شمشیر «با هدف تأمین امنیت مراکز کلیدی جمعیتی و گسترش منطقه امنیتی کابل انجام شد»،[۱۶۶] در حالی که عبدالرحیم وردک، وزیر دفاع افغانستان، توضیح داد که عملیات تیغ «به حذف شورشیان قبل از حمله در مناطق مرزی ناآرام کمک خواهد کرد.»[۱۶۷] این دو عملیات در ۱ آبان ۱۳۹۰ به پایان رسید و به گفته نیروی بین‌المللی کمک به امنیت (ISAF)، حداقل ۲۰ نفر از حدود ۲۰۰ شورشی کشته یا دستگیر شده با شبکه حقانی ارتباط داشتند.[۵][۱۶۶]

در ۱۱ آبان ۱۳۹۰، اکسپرس تریبون گزارش داد که ارتش پاکستان با ایالات متحده توافق کرده است تا در ازای صرف نظر آمریکا از درخواست‌هایش برای یک عملیات تمام‌عیار، تردد این شبکه را در امتداد مرز افغانستان محدود کند. این گزارش کمی پس از دیدار هیلاری کلینتون از پاکستان منتشر شد.[۱۶۸]

کرتیس ام. اسکارپاروتی، فرمانده فرماندهی مشترک نیروی بین‌المللی کمک به امنیت، گفته است که شبکه حقانی را می‌توان از طریق ترکیبی از یک دفاع لایه‌ای در افغانستان و جلوگیری از عملیات علیه پناهگاه‌ها در پاکستان شکست داد.[۱۶۹]

در خرداد ۱۳۹۳، گزارش شد که یک حمله پهپادی ۱۰ عضو شبکه حقانی از جمله یک فرمانده عالی‌رتبه به نام حاجی گل را در منطقه قبیله‌ای وزیرستان شمالی این کشور به قتل رساند. دولت پاکستان علناً این حمله را محکوم کرد، اما به گفته یک مقام دولتی، به‌طور خصوصی آن را تأیید کرده بود.[۱۷۰]

عملیات نظامی پاکستان

[ویرایش]

در سال ۱۳۹۳، نیروهای مسلح پاکستان یک عملیات بزرگ به نام عملیات ضرب عضب را در وزیرستان شمالی با هدف بیرون راندن تمام شبه‌نظامیان خارجی و داخلی، از جمله شبکه حقانی، از خاک خود آغاز کردند. در ۱۵ آبان ۱۳۹۳، سپهبد جوزف اندرسون، یک فرمانده ارشد نیروهای آمریکایی و ناتو در افغانستان، در یک نشست ویدیویی به میزبانی پنتاگون از افغانستان گفت که شبکه حقانی مانند طالبان «متلاشی» شده است. او با اذعان به اثربخشی عملیات نظامی پاکستان گفت: «آنها متلاشی شده‌اند. آنها مانند طالبان متلاشی شده‌اند. این موضوع تقریباً بر اساس عملیات پاکستان در وزیرستان شمالی در تمام تابستان و پاییز استوار است.» اندرسون افزود: «این امر تلاش‌های آن‌ها در افغانستان را بسیار مختل کرده و باعث شده است که توانایی آن‌ها در انجام حمله در کابل کاهش یابد.»[۱۷۱]

تحریم‌ها

[ویرایش]

تا ۱۰ آبان ۱۳۹۰، شش فرمانده شبکه حقانی از سال ۲۰۰۸ تحت فرمان اجرایی ۱۳۲۲۴ به‌عنوان تروریست شناخته شده و دارایی‌های آن‌ها مسدود شد، در حالی که دیگران از انجام معاملات مالی با آن‌ها منع شده بودند:[۹۶]

  • در اسفند ۱۳۸۶، وزارت امور خارجه آمریکا سراج‌الدین حقانی را تروریست معرفی کرد و یک سال بعد جایزه‌ای ۵ میلیون دلاری برای اطلاعاتی که منجر به دستگیری وی شود، صادر کرد.[۹۶]
  • وزارت امور خارجه، نصیرالدین حقانی را در تیر ۱۳۸۹ در فهرست تروریست‌های خود قرار داد.[۹۶]
  • در بهمن ۱۳۸۹، خلیل‌الرحمن حقانی توسط وزارت امور خارجه آمریکا به‌عنوان تروریست معرفی شد.[۹۶]
  • در تلاشی برای جلوگیری از جریان وجوه به این شبکه، وزارت امور خارجه آمریکا در ۲۵ مرداد ۱۳۹۰ اقداماتی را علیه سنگین ځدران به‌عنوان «فرماندار سایه ولایت پکتیکا، افغانستان و یک فرمانده شبکه حقانی» اعلام کرد. ایالات متحده، ځدران را تحت فرمان اجرایی ۱۳۲۲۴ و سازمان ملل متحد او را تحت قطعنامه ۱۹۸۸ شورای امنیت سازمان ملل متحد فهرست کردند.[۸۴][۸۵]
  • وزارت خزانه‌داری ایالات متحده آمریکا، عبدالعزیز عباسین، «فرمانده کلیدی در شبکه حقانی»، را در شهریور ۱۳۹۰ به فهرست افراد تحت فرمان اجرایی اضافه کرد.[۹۲][۹۶]
  • در ۱۰ آبان ۱۳۹۰، حاجی مالی خان که قبلاً در بازداشت نیروی بین‌المللی کمک به امنیت (ISAF) بود، به این فهرست اضافه شد.[۹۶]

در شهریور ۱۳۹۰، کمیته اعتبارات سنای ایالات متحده رأی داد که بسته کمک ۱ میلیارد دلاری ضد شورش به ارتش پاکستان را مشروط به اقدام پاکستان علیه گروه‌های شبه‌نظامی، از جمله شبکه حقانی، کند. این تصمیم همچنان نیاز به تأیید از سوی مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا و سنای ایالات متحده آمریکا داشت.[۱۷۲] طبق بیانیه مطبوعاتی، «این لایحه شامل محدودیت‌های تقویت‌شده‌ای بر کمک به پاکستان است که تمام بودجه به دولت پاکستان را منوط به همکاری علیه شبکه حقانی، القاعده و سایر سازمان‌های تروریستی، با یک اختیار لغو (Waiver)، و تأمین بودجه بر اساس دستیابی به نقاط عطف (Benchmarks) می‌کند.»[۱۷۳]

در ۱۷ شهریور ۱۳۹۱، دولت اوباما این گروه را در فهرست سیاه سازمان تروریستی خارجی قرار داد. این تصمیم توسط کنگره ایالات متحده آمریکا الزام شده بود و منبع بحث‌هایی در داخل دولت بود.[۵۹][۱۷۴][۱۷۵]

در ۱۴ آبان ۱۳۹۱، شورای امنیت سازمان ملل متحد این شبکه را به فهرست سیاه گروه‌های مرتبط با طالبان اضافه کرد.[۱۷۶]

در ۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۲، دولت کانادا این گروه را به‌عنوان یک گروه تروریستی فهرست کرد.[۱۷۷]

در اسفند ۱۳۹۳، بریتانیا شبکه حقانی را به‌عنوان یک گروه تروریستی ممنوع کرد.[۱۷۸]

در ۳ شهریور ۱۳۹۴، عبدالعزیز حقانی به‌عنوان تروریست جهانی تعیین‌شده ویژه تحریم شد و پاداشی تا سقف ۵ میلیون دلار آمریکا برای اطلاعات مربوط به محل اختفای او تعیین گردید.[۱۷۹][۷۳][۱۸۰]

تلاش‌ها برای مذاکره

[ویرایش]

مقامات آمریکایی تأیید کردند که در تابستان ۱۳۹۰، بنا به درخواست سازمان اطلاعات نظامی پاکستان (ISI)، مذاکرات مقدماتی با نمایندگان این شبکه شبه‌نظامی داشته‌اند. وزیر امور خارجه هیلاری کلینتون گفت که ایالات متحده برای ارزیابی تمایل حقانی‌ها به ورود به یک روند صلح، با آنها تماس گرفته است و «مقامات دولت پاکستان به تسهیل چنین دیداری کمک کردند.»[۱۸۱] نیویورک تایمز گزارش داد که مذاکرات مخفیانه در اواخر مرداد ۱۳۹۰ در امارات متحده عربی بین یک دیپلمات میان‌رده آمریکایی و ابراهیم حقانی، برادر جلال‌الدین، آغاز شد. احمد شجاع پاشا، رئیس سازمان اطلاعات نظامی پاکستان، میانجی این گفتگو بود، اما نتیجه کمی از این دیدار حاصل شد.[۱۸۲]

جستارهای وابسته

[ویرایش]

پانویس

[ویرایش]
  1. ↑ "Who are the Haqqanis?". Quilliam. Archived from the original on 25 December 2019. Retrieved 1 February 2018.
  2. ↑ "انس حقانی: چیزی به نام شبکه حقانی وجود ندارد" [Anas Haqqani: There is no such thing as the Haqqani Network]. Afghanistan International. 26 August 2023.
  3. ↑ ۳٫۰ ۳٫۱ "The Haqqani Network". Institute for the Study of War. Archived from the original on 20 February 2020. Retrieved 4 September 2018.
  4. ↑ ۴٫۰ ۴٫۱ ۴٫۲ ۴٫۳ ۴٫۴ ۴٫۵ ۴٫۶ Rassler, Don; Vahid Brown (14 July 2011). "The Haqqani Nexus and the Evolution of al-Qaida" (PDF). Harmony Program. مرکز مبارزه با تروریسم. Archived from the original (PDF) on 25 July 2011. Retrieved 2 August 2011.
  5. ↑ ۵٫۰ ۵٫۱ ۵٫۲ NATO: 200 Afghan militants killed, captured بایگانی‌شده در ۵ مارس ۲۰۱۶ توسط Wayback Machine by Deb Riechmann. 24 October 2011.
  6. ↑ ۶٫۰ ۶٫۱ ۶٫۲ ۶٫۳ ۶٫۴ ۶٫۵ Gopal, Anand (1 June 2009). "The most deadly US foe in Afghanistan". The Christian Science Monitor. Archived from the original on 9 February 2020. Retrieved 17 August 2012.
  7. ↑ Brown, Vahid; Rassler, Don (2013-02-01). Fountainhead of Jihad: The Haqqani Nexus, 1973-2012 (به انگلیسی). Oxford University Press. p. 13. ISBN 978-0-19-936525-8.
  8. ↑ "Sirajuddin Haqqani dares US to attack N Waziristan". The Express Tribune. 23 September 2011. Archived from the original on 17 June 2019. Retrieved 20 May 2015.
  9. ↑ ۹٫۰ ۹٫۱ Perlez, Jane (14 December 2009). "Rebuffing U.S. , Pakistan Balks at Crackdown". The New York Times. Archived from the original on 21 August 2021. Retrieved 22 February 2017.
  10. ↑ "Taliban announces death of Jalaluddin Haqqani | FDD's Long War Journal". 4 September 2018. Archived from the original on 20 February 2020. Retrieved 4 September 2018.
  11. ↑ ۱۱٫۰ ۱۱٫۱ ۱۱٫۲ Syed Salaam Shahzad (5 May 2004). "Through the eyes of the Taliban". آسیا تایمز. Archived from the original on 3 June 2004. Retrieved 10 February 2009.{{cite news}}: نگهداری یادکرد:پیوند نامناسب (link)
  12. ↑ ۱۲٫۰ ۱۲٫۱ "US commander commends Zarb-e-azb for disrupting Haqqani network's ability to target Afghanistan". The Express Tribune. 6 November 2014. Retrieved 6 November 2014.
  13. ↑ Winchell, Sean P. (2003), "Pakistan's ISI: The Invisible Government", International Journal of Intelligence and CounterIntelligence, 16 (3): 374–388, doi:10.1080/713830449, S2CID 154924792
  14. ↑ ۱۴٫۰ ۱۴٫۱ Cohen, Zachary (17 August 2020). "US intelligence indicates Iran paid bounties to Taliban for targeting American troops in Afghanistan". CNN. Archived from the original on 15 February 2021. Retrieved 21 August 2021.
  15. ↑ "Afghanistan Faces Tough Battle as Haqqanis Unify the Taliban - ABC News". ای‌بی‌سی نیوز. 8 May 2016. Archived from the original on 8 May 2016.
  16. ↑ Joscelyn, Thomas (25 June 2021). "Taliban's deputy emir issues guidance for governance in newly seized territory". FDD's Long War Journal. Archived from the original on 19 July 2021. Retrieved 19 July 2021.
  17. ↑ Joscelyn, Thomas (7 June 2021). "U.N. report cites new intelligence on Haqqanis' close ties to al Qaeda". FDD's Long War Journal. Archived from the original on 19 July 2021. Retrieved 19 July 2021.
  18. ↑ "Foreign Terrorist Organizations". وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا. Retrieved September 7, 2024.
  19. ↑ Shah, Pir Zubair; Gall, Carlotta (31 October 2011). "For Pakistan, deep ties to militant network may trump U.S. Pressure". نیویورک تایمز.
  20. ↑ ۲۱٫۰ ۲۱٫۱ Youssef, Sune Engel Rasmussen and Nancy A. (27 August 2021). "In Taliban-Ruled Afghanistan, Al Qaeda-Linked Haqqani Network Rises to Power". Wall Street Journal. Archived from the original on 10 September 2021. Retrieved 10 September 2021 – via www.wsj.com.
  21. ↑ "1.3. Haqqani network". Archived from the original on 26 April 2023. Retrieved 26 April 2023.
  22. ↑ ۲۳٫۰ ۲۳٫۱ ۲۳٫۲ "The Haqqani network: Afghanistan's most feared militants". France 24. 21 August 2021. Archived from the original on 2 September 2021. Retrieved 10 September 2021.
  23. ↑ Khan, Haq Nawaz; Constable, Pamela (19 July 2017). "A much-feared Taliban offshoot returns from the dead". The Washington Post. Archived from the original on 23 April 2022. Retrieved 1 February 2018.
  24. ↑ Alikozai, Hasib Danish (13 January 2018). "Afghan General: Haqqani Network, Not IS, Behind Spike in Violence". VoA News. Archived from the original on 18 May 2022. Retrieved 1 February 2018.
  25. ↑ "What Is the Haqqani Network?". VOA News. June 2017. Archived from the original on 25 April 2022. Retrieved 12 October 2017.
  26. ↑ ۲۷٫۰ ۲۷٫۱ ۲۷٫۲ "What is the Haqqani network, which is linked to the Taliban and al-Qaeda?". The Independent. 7 September 2021. Archived from the original on 9 May 2022.
  27. ↑ ۲۸٫۰ ۲۸٫۱ "Mapping Militants". دانشگاه استنفورد. 18 November 2017. Archived from the original on 21 June 2022.
  28. ↑ Rosenberg, Matthew; Mehsud, Ihsanullah Tipu (31 July 2015). "Founder of Haqqani Network Is Long Dead Aide Says". نیویورک تایمز. Archived from the original on 16 May 2022. Retrieved 7 January 2016.
  29. ↑ Abubakar Siddique (26 September 2011). "Questions Raised About Haqqani Network Ties with Pakistan". مؤسسه فناوری فدرال زوریخ Center for Security Studies. Radio Free Europe/Radio Liberty. Archived from the original on 26 December 2019. Retrieved 9 April 2020.
  30. ↑ ۳۱٫۰ ۳۱٫۱ ۳۱٫۲ Anwar, Madeeha; Zahid, Noor (1 June 2017). "What Is the Haqqani Network?". Extremism Watch. صدای آمریکا. Archived from the original on 8 September 2021. Retrieved 6 September 2021.
  31. ↑ Mashal, Mujib (4 September 2018). "Taliban Say Haqqani Founder Is Dead. His Group Is More Vital Than Ever". The New York Times. ISSN 0362-4331. Archived from the original on 1 January 2020. Retrieved 17 January 2019.
  32. ↑ "Haqqani network to be designated a terrorist group". The Washington Post. Archived from the original on 20 October 2017. Retrieved 12 October 2017.
  33. ↑ Zahra-Malik, Mehreen (16 January 2015). "Pakistan bans Haqqani network after security talks with Kerry". Reuters. Archived from the original on 13 September 2021. Retrieved 13 September 2021 – via www.reuters.com.
  34. ↑ ۳۵٫۰ ۳۵٫۱ ۳۵٫۲ Vohra, Anchal (27 August 2021). "It's Crazy to Trust the Haqqanis". Archived from the original on 9 September 2021. Retrieved 10 September 2021.
  35. ↑ "In Taliban-Ruled Afghanistan, al Qaeda-Linked Haqqani Network Rises to Power". Wall Street Journal. 27 August 2021. Archived from the original on 10 September 2021. Retrieved 10 September 2021.
  36. ↑ Green, Matthew (13 November 2011). "'Father of Taliban' urges US concessions". فایننشال تایمز. Archived from the original on 17 January 2012. Retrieved 9 November 2012. The school also has a place in the hearts of the commanders of the Haqqani network, a family-run insurgent dynasty that specialises in Kabul suicide bombings. Jalaluddin Haqqani, the group’s patriarch, studied at the seminary, from which he derives his name.
  37. ↑ ۳۸٫۰ ۳۸٫۱ "Jeffrey Dressler; The Haqqani Network, A Strategic Threat." Institute for the Study of War 2010.
  38. ↑ ۳۹٫۰ ۳۹٫۱ ۳۹٫۲ ۳۹٫۳ "Questions Raised About Haqqani Network Ties with Pakistan". International Relations and Security Network. 26 September 2011. Archived from the original on 2 June 2020. Retrieved 15 October 2011.
  39. ↑ Coll, Steve (2004). Ghost Wars (New York: Penguin) pp. 201–202.
  40. ↑ ۴۱٫۰ ۴۱٫۱ ۴۱٫۲ ۴۱٫۳ ۴۱٫۴ ۴۱٫۵ Gopal, Anand; Mansur Khan Mahsud; Brian Fishman (3 June 2010). "Inside the Haqqani network". Foreign Policy. The Slate Group, LLC. Archived from the original on 16 November 2011. Retrieved 23 November 2011.
  41. ↑ ۴۲٫۰ ۴۲٫۱ ۴۲٫۲ Mir, Amir (15 October 2011). "Haqqanis sidestep US terror list". Asia Times Online. Archived from the original on 14 October 2011. Retrieved 28 November 2011.{{cite news}}: نگهداری یادکرد:پیوند نامناسب (link)
  42. ↑ ۴۳٫۰ ۴۳٫۱ ۴۳٫۲ ۴۳٫۳ Brown, V. ; Rassler, D. ; Fountainhead of Jihad: The Haqqani Network, 1973–2012. Columbia University Press 2013.
  43. ↑ "Defense Intelligence Agency > FOIA > FOIA Electronic Reading Room > FOIA Reading Room: Other Available Records". Archived from the original on 20 August 2021. Retrieved 20 August 2021.
  44. ↑ "The Battle for Tora Bora"
  45. ↑ Bergen, Peter; "The Battle for Tora Bora." The New Republic, 30 December 2009.
  46. ↑ Smucker, Philip; Al-Qaeda's Great Escape: The Military and Media on Terror's Trail. Dulles, Virginia, Bassey's 2004.
  47. ↑ ۴۸٫۰ ۴۸٫۱ "Al Qaeda active in 12 Afghan provinces: UN". Daijiworld. Indo-Asian News Service. 26 July 2020. Archived from the original on 27 July 2020. Retrieved 26 July 2020.
  48. ↑ Herold, Marc (February 2002). "The failing campaign: A relentless American campaign seeking to kill Maulvi جلال‌الدین حقانی rains bombs on civilians as the most powerful mujahideen remains elusive". هندو (روزنامه). Vol. 19, no. 3.[پیوند مرده]
  49. ↑ DeYoung, Karen (13 October 2011). "U.S. steps up drone strikes in Pakistan against Haqqani network". The Washington Post. Archived from the original on 4 January 2012. Retrieved 15 October 2011.
  50. ↑ Coll, Steve (2019). Directorate S: The C.I.A. and America's Secret Wars in Afghanistan and Pakistan. گروه پنگوئن. p. 156. ISBN 978-0-14-313250-9.
  51. ↑ ۵۲٫۰ ۵۲٫۱ ۵۲٫۲ ۵۲٫۳ ۵۲٫۴ Gall, Carlotta (17 June 2008). "Old-Line Taliban Commander is Face of Rising Afghan Threa". The New York Times. Archived from the original on 18 June 2013. Retrieved 10 February 2009.
  52. ↑ "Anti-Taliban Forces Retake Three Northern Afghan Districts". Voice of America. 20 August 2021. Archived from the original on 31 August 2021. Retrieved 13 September 2021.
  53. ↑ "Hardline Haqqani Network Put in Charge of Kabul Security". Voice of America. 19 August 2021. Archived from the original on 20 August 2021. Retrieved 20 August 2021.
  54. ↑ "Haqqani network cadres control Kabul, Mullah Yaqoob in Kandahar". هندوستان تایمز. 19 August 2021. Archived from the original on 10 September 2021. Retrieved 10 September 2021.
  55. ↑ Partlow, Joshua (27 May 2011). "Haqqani insurgent group proves resilient foe in Afghan war". The Washington Post. Archived from the original on 30 January 2012. Retrieved 27 July 2011.
  56. ↑ Dressler, Jeffrey (5 September 2012). "The Haqqani Network: A Foreign Terrorist Organization" (PDF). ISW. Archived (PDF) from the original on 18 October 2012. Retrieved 15 September 2012.
  57. ↑ "Wanted Sirajuddin Haqqani Up to $5 Million Reward". Rewards for Justice. Archived from the original on 22 August 2009. Retrieved 9 January 2010.
  58. ↑ ۵۹٫۰ ۵۹٫۱ Schmitt, Eric (6 September 2012). "U.S. Backs Blacklisting Militant Organization". The New York Times. Archived from the original on 18 June 2013. Retrieved 7 September 2012.
  59. ↑ Roggio, Bill (9 September 2012). "Taliban call Haqqani Network a 'conjured entity'". Long War Journal. Archived from the original on 14 September 2012. Retrieved 10 September 2012.
  60. ↑ Lawrence, Kendall. "The Haqqani Network". Threat Convergence Profile Series. The Fund For Peace. October 2011. Retrieved 10 July 2012.
  61. ↑ "Afghan militant leader Jalaluddin Haqqani 'has died'". BBC News. 31 July 2015. Archived from the original on 1 August 2015. Retrieved 31 July 2015.
  62. ↑ "Taliban deny reports of Haqqani network founder's death". AFP. 1 August 2015. Archived from the original on 26 November 2021. Retrieved 1 August 2015.
  63. ↑ "'The Kennedys of the Taliban movement' lose their patriarch". NBC News. 4 September 2018. Archived from the original on 7 September 2018. Retrieved 14 September 2018.
  64. ↑ @Zabihullah_4 (3 September 2018). "Statement of Islamic Emirate regarding passing away of prominent Jihadi figure, scholar and warrior Mawlawi Jalaluddin Haqqani (RA) justpaste.it/4z8if" (Tweet). Archived from the original on 4 September 2018. Retrieved 4 September 2018 – via Twitter.
  65. ↑ ۶۶٫۰ ۶۶٫۱ ۶۶٫۲ ۶۶٫۳ Khan, Zia (22 September 2011). "Who on earth are the Haqqanis?". The Express Tribune. Archived from the original on 13 June 2018. Retrieved 23 September 2011.
  66. ↑ "Top Haqqani network militant 'killed in Pakistan'". BBC News. 25 August 2012. Archived from the original on 25 August 2012. Retrieved 25 August 2012.
  67. ↑ Rahim Faiez; Rebecca Santana (26 August 2012). "Taliban deny report of Haqqani commander's death". The State. AP. Archived from the original on 27 August 2012. Retrieved 26 August 2012.
  68. ↑ "Afghanistan says sources confirm militant commander Badruddin Haqqani has been killed". The Washington Post. AP. 26 August 2012. Archived from the original on 26 August 2012. Retrieved 28 August 2012.
  69. ↑ Karen DeYoung (29 August 2012). "U.S. confirms killing of Haqqani leader in Pakistan". The Washington Post. Archived from the original on 10 September 2012. Retrieved 11 October 2012.
  70. ↑ "Pakistani Officials Confirm Death of Key Militant". تایم. AP. 30 August 2012. Archived from the original on 3 September 2012. Retrieved 31 August 2012.
  71. ↑ Bill Roggio (8 September 2013). "Taliban confirm death of Badruddin Haqqani in drone strike last year". The Long War Journal. Archived from the original on 12 June 2018. Retrieved 18 August 2014.
  72. ↑ ۷۳٫۰ ۷۳٫۱ Roggio, Bill (25 August 2015). "US adds Haqqani Network commander to list of global terrorists". FDD's Long War Journal (به انگلیسی). Archived from the original on 19 January 2023. Retrieved 17 January 2023.
  73. ↑ Lurie, Devin (September 2020). "The Haqqani Network: The Shadow Group Supporting the Taliban's Operations" (PDF). American Security Project. Archived (PDF) from the original on 22 December 2022. Retrieved 18 January 2023.
  74. ↑ "Al Qaeda, ISIS and the Taliban" (PDF). Ultrascan Research Services. 10 October 2022. Archived (PDF) from the original on 19 January 2023. Retrieved 19 January 2023.
  75. ↑ "Foreign Terrorist Organizations". Archived from the original on 15 May 2019. Retrieved 23 August 2021.
  76. ↑ "Top terrorist on most wanted list is welcomed into Kabul". Fox News. 21 August 2021. Archived from the original on 24 August 2021. Retrieved 13 September 2021.
  77. ↑ "KHALIL AHMED HAQQANI | United Nations Security Council". www.un.org. Archived from the original on 23 August 2021. Retrieved 23 August 2021.
  78. ↑ ۷۹٫۰ ۷۹٫۱ Schmitt, Eric (21 August 2021). "Afghanistan: U.S. May Seek Airlines' Help in Evacuation Effort". The New York Times. Archived from the original on 17 February 2023. Retrieved 23 August 2021.
  79. ↑ Cunningham, Doug (11 December 2024). "Taliban refugee minister Khalil Haqqani killed in Kabul suicide bombing". یونایتد پرس اینترنشنال. Retrieved 11 December 2024.
  80. ↑ Fraser, Simon; Davies, Caroline. "Khalil Haqqani: Taliban minister killed in bombing in Kabul". بی‌بی‌سی آنلاین (به انگلیسی). Retrieved 2024-12-11.
  81. ↑ "Taliban-linked militant killed in U.S. drone strike in Pakistan". Reuters. 6 September 2013. Archived from the original on 18 November 2015. Retrieved 6 September 2013.
  82. ↑ "Designation of Haqqani Network Commander Sangeen Zadran." Office of the Spokesperson. 16 August 2011. http://www.state.gov/r/pa/prs/ps/2011/08/170582.htm بایگانی‌شده در ۱۷ سپتامبر ۲۰۱۱ توسط Wayback Machine. Accessed 17 July 2012.
  83. ↑ ۸۴٫۰ ۸۴٫۱ "US tries to stem funds to Haqqani network commander". The Express Tribune. AFP. 16 August 2011. Archived from the original on 28 January 2012. Retrieved 17 August 2011.
  84. ↑ ۸۵٫۰ ۸۵٫۱ "Designation of Haqqani Network Commander Sangeen Zadran". U.S. Department of State. 16 August 2011. Retrieved 17 August 2011. {{cite web}}: |archive-url= is malformed: timestamp (help)نگهداری CS1: url-status (link)
  85. ↑ "Afghan Taliban offers to swap captive U.S. soldier Bowe Bergdahl for 5 Guantanamo detainees". CBS News. Archived from the original on 24 July 2013. Retrieved 6 September 2013.
  86. ↑ Roggio, Bill (22 July 2010). "US adds Haqqani Network, Taliban leaders to list of designated terrorists". The Long War Journal. Public Multimedia Inc. Archived from the original on 4 November 2011. Retrieved 1 November 2011.
  87. ↑ Khan, Tahir (11 November 2013). "Senior Haqqani Network leader killed near Islamabad". The Express Tribune. Archived from the original on 13 July 2014. Retrieved 18 August 2014.
  88. ↑ ۸۹٫۰ ۸۹٫۱ S.B. Shah (21 November 2013). "US drone strike kills senior Haqqani leader in Pakistan". خبرگزاری فرانسه. Archived from the original on 24 November 2013. Retrieved 5 December 2013.
  89. ↑ "Security Council 1988 Sanctions Committee Adds Individual Abdul Rauf Zakir". United Nations. Archived from the original on 6 December 2012. Retrieved 20 May 2015.
  90. ↑ ۹۱٫۰ ۹۱٫۱ ۹۱٫۲ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام uooafb وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  91. ↑ ۹۲٫۰ ۹۲٫۱ "Treasury Continues Efforts Targeting Terrorist Organizations Operating in Afghanistan and Pakistan". U.S. Department of Treasury. 29 September 2011. Archived from the original on 30 September 2011. Retrieved 29 September 2011.
  92. ↑ ۹۳٫۰ ۹۳٫۱ "Haqqani leader captured in Afghanistan". Financial Times. 1 October 2011. Archived from the original on 5 January 2024. Retrieved 21 October 2011.
  93. ↑ ۹۴٫۰ ۹۴٫۱ ۹۴٫۲ "NATO: Haqqani Leader Captured in Afghanistan". NPR. 1 October 2011. Archived from the original on 2 October 2011. Retrieved 21 October 2011.
  94. ↑ "Nato 'kills senior Haqqani militant in Afghanistan'". BBC News. 30 June 2011. Archived from the original on 3 November 2018. Retrieved 20 June 2018.
  95. ↑ ۹۶٫۰ ۹۶٫۱ ۹۶٫۲ ۹۶٫۳ ۹۶٫۴ ۹۶٫۵ ۹۶٫۶ "US adds senior Haqqani Network leader to terrorist list". The Long War Journal. November 2011. Archived from the original on 3 November 2011. Retrieved 20 May 2015.
  96. ↑ Zucchino, David; Goldman, Adam (19 November 2019). "Two Western Hostages Are Freed in Afghanistan in Deal with Taliban". The New York Times. Archived from the original on 19 November 2019. Retrieved 19 November 2019.
  97. ↑ Matthias Gebauer; John Goetz; Hans Hoyng; Susanne Koelbl; Marcel Rosenbach; Gregor Peter Schmitz (26 July 2010). "The Helpless Germans: War Logs Illustrate Lack of Progress in Bundeswehr Deployment". اشپیگل. Archived from the original on 28 July 2010. Retrieved 15 August 2010. Sirajuddin Haqqani is also associated with the foreign jihadists. Haqqani, known as 'Siraj,' is the son of the legendary Afghan mujahedeen leader Jalaluddin Haqqani. Together with the Taliban and Hekmatyar, the Haqqani clan of warlords are among the three greatest opponents of Western forces in Afghanistan. In the digital war logs, his name appeared in 'Tier 1' on a list of targets to be killed or taken captive, which qualified him as one of the Western alliance's most wanted terrorists.
  98. ↑ ۹۹٫۰ ۹۹٫۱ ۹۹٫۲ ۹۹٫۳ "No sanctuaries in Pakistan': Haqqani network shifts base to Afghanistan". The Express Tribune. 18 September 2011. Archived from the original on 23 September 2011. Retrieved 20 September 2011.
  99. ↑ Vahid Brown and Don Rassler, Fountainhead of Jihad: The Haqqani Nexus, 1973-2012, Oxford University Press (2013), p. 14
  100. ↑ Mazzetti, Mark; Scott Shane; Alissa J. Rubin (24 September 2011). "Brutal Haqqani Crime Clan Bedevils U.S. in Afghanistan". The New York Times. Archived from the original on 27 June 2018. Retrieved 27 September 2011.
  101. ↑ Toosi, Nahal (29 December 2009). "Haqqani network challenges US-Pakistan relations". سیاتل تایمز. Associated Press. Archived from the original on 30 January 2013. Retrieved 25 October 2011.
  102. ↑ Dreazen, Yochi J., "The New Enemy", National Journal, 16 July 2011.
  103. ↑ Moreau, Ron; Sami Yousafzai (14 November 2011). "Dueling Manifestos". The Daily Beast. The Newsweek. Archived from the original on 14 November 2011. Retrieved 23 November 2011.
  104. ↑ Kidnapped US reporter makes dramatic escape from Taliban بایگانی‌شده در ۲۳ فوریه ۲۰۲۱ توسط Wayback Machine, گاردین, 21 June 2009
  105. ↑ ۱۰۶٫۰ ۱۰۶٫۱ U.S. Missiles Said To Kill 20 in Pakistan Near Afghan Border بایگانی‌شده در ۶ نوامبر ۲۰۱۲ توسط Wayback Machine, واشینگتن پست, 9 September 2008
  106. ↑ Taliban Wanted $25 Million for Life of New York Times Reporter بایگانی‌شده در ۱ اوت ۲۰۲۰ توسط Wayback Machine, ای‌بی‌سی نیوز، 22 June 2009
  107. ↑ Pakistan urges united reaction after CIA blast بایگانی‌شده در ۲۸ ژانویه ۲۰۱۰ توسط Wayback Machine, فایننشال تایمز, 3 January 2010
  108. ↑ Rogio, Bill (24 May 2010). "Haqqani Network executed Kabul suicide attack". Public Multimedia. Archived from the original on 1 June 2010. Retrieved 25 May 2010.
  109. ↑ Yaqubi, Mali Khan (15 June 2011). "Haqqani network threatens attacks on judges". Pajhwok Afghan News. Archived from the original on 14 December 2014. Retrieved 27 July 2011.
  110. ↑ Roggio, Bill, "ISAF airstrike kills senior Haqqani Network commander involved in Kabul hotel attack بایگانی‌شده در ۱ سپتامبر ۲۰۱۱ توسط Wayback Machine", Long War Journal, 30 June 2011.
  111. ↑ Kharsany, Safeeyah; Mujib Mashal (29 June 2011). "Manager gives account of Kabul hotel attack". Al Jazeera. Archived from the original on 31 August 2011. Retrieved 15 September 2011.
  112. ↑ Jelinek, Pauline (آسوشیتد پرس), "Haqqani group behind Afghan bombing, U.S. says", Military Times, 12 September 2011.
  113. ↑ Rubin, Alissa J; Ray Rivera; Jack Healy (14 September 2011). "U.S. Blames Kabul Assault on Pakistan-Based Group". The New York Times. Archived from the original on 14 September 2011. Retrieved 14 September 2011.
  114. ↑ "Six arrested over 'Karzai death plot'". Al Jazeera. 5 October 2011. Archived from the original on 7 October 2011. Retrieved 12 October 2011.
  115. ↑ "Kabul bomb: Dozens killed in Afghan capital's diplomatic zone". BBC News. 31 May 2017. Archived from the original on 31 May 2017. Retrieved 31 May 2017.
  116. ↑ Mashal, Mujib; Abed, Fahim (31 May 2017). "Huge Bombing in Kabul Is One of Afghan War's Worst". The New York Times. ISSN 0362-4331. Archived from the original on 31 May 2017. Retrieved 31 May 2017.
  117. ↑ "RS Claims Police Stopped Truck From Entering Green Zone". Tolonews. Archived from the original on 31 May 2017. Retrieved 31 May 2017.
  118. ↑ Ehsan Popalzai; Faith Karimi (31 May 2017). "Afghanistan explosion: 80 killed in blast near diplomatic area". CNN. Archived from the original on 31 May 2017. Retrieved 31 May 2017.
  119. ↑ "Kabul bomb: Afghans blame Haqqani and Pakistan". Sky News. Archived from the original on 8 June 2017. Retrieved 8 June 2017.
  120. ↑ Gul, Ayaz (31 May 2017). "Deadly Truck Bomb Rocks Kabul". VOA. Archived from the original on 16 May 2022. Retrieved 8 June 2017.
  121. ↑ Faizi, Fatima; Mashal, Mujib (2018). "Afghan Forces Retake Control of Kabul Hotel After Deadly Siege". The New York Times. ISSN 0362-4331. Archived from the original on 2 September 2022. Retrieved 21 January 2018.
  122. ↑ "Trump's bombast further divides Afghanistan and Pakistan, as civilians await meaningful change". 23 January 2018. Archived from the original on 11 September 2020. Retrieved 13 September 2021.
  123. ↑ Phil Stewart; Michelle Nichols (29 January 2018). "U.S. sees Haqqani network behind ambulance bombing in Kabul". Reuters. Archived from the original on 8 September 2021. Retrieved 8 September 2021 – via www.reuters.com.
  124. ↑ Amiri, Craig Nelson and Ehsanullah (28 January 2018). "Kabul Bombing: Death Toll Passes 100 in Suicide Attack With Ambulance". Wall Street Journal. ISSN 0099-9660. Archived from the original on 8 September 2021. Retrieved 10 September 2021.
  125. ↑ "Several Sikhs Feared Dead In Terror Attack At Kabul Gurudwara; IS Claims Strike". news.abplive.com (ABP News Bureau). 25 March 2020. Archived from the original on 8 September 2021. Retrieved 8 September 2021.
  126. ↑ Sediqi, Abdul Qadir (6 May 2020). "Members of Islamic State-Haqqani network arrested over Kabul attacks". Reuters. Archived from the original on 8 September 2021. Retrieved 8 September 2021.
  127. ↑ Lawrence, Kendall (June 2010). "Threat Convergence Profile Series: The Haqqani Network" (PDF). The Fund For Peace. p. 3. Archived from the original (PDF) on 26 July 2014.
  128. ↑ "Haqqani network denies killing Afghan envoy Rabbani". BBC. 3 October 2010. Archived from the original on 3 October 2011. Retrieved 3 October 2011.
  129. ↑ "Haqqani Network". The مؤسسه مطالعه جنگ. Archived from the original on 28 October 2011. Retrieved 17 October 2011.
  130. ↑ ۱۳۱٫۰ ۱۳۱٫۱ ۱۳۱٫۲ Perlez, Jane (9 September 2008). "U.S. attack on Taliban kills 23 in Pakistan". The New York Times. Archived from the original on 3 December 2016. Retrieved 27 July 2011.
  131. ↑ "Snake country". The Economist. Islamabad. 1 October 2011. Archived from the original on 17 December 2012. Retrieved 8 January 2013.
  132. ↑ Perlez, Jane; Gall, Carlotta (24 June 2010). "Pakistan Is Said to Pursue Foothold in Afghanistan". The New York Times. Archived from the original on 28 June 2010. Retrieved 29 June 2010.
  133. ↑ "Karzai 'holds talks' with Haqqani". الجزیره انگلیسی. 28 June 2010. Archived from the original on 28 June 2010. Retrieved 29 June 2010.
  134. ↑ Shane, Scott (27 June 2010). "Pakistan's Plan on Afghan Peace Leaves U.S. Wary". The New York Times. Archived from the original on 30 June 2010. Retrieved 29 June 2010.
  135. ↑ Syed, Baqir Sajjad (16 June 2010). "Pakistan trying to broker Afghan deal". Dawn. Archived from the original on 19 June 2010. Retrieved 29 June 2010.
  136. ↑ "Kabul dismisses report Karzai met militant leader". خبرگزاری فرانسه. 29 June 2010. Archived from the original on 25 January 2013. Retrieved 30 June 2010.
  137. ↑ "Kayani says he did not broker Karzai's talks with Haqqani". Dawn. 2 July 2010. Archived from the original on 3 July 2010. Retrieved 2 July 2010.
  138. ↑ "Militant Networks in North Waziristan". OutlookAfghanistan.net. 26 May 2011. Archived from the original on 23 July 2011. Retrieved 27 July 2011.
  139. ↑ DeYoung, Karen (21 September 2011). "U.S. sharpens warning to Pakistan". The Washington Post. Archived from the original on 13 November 2012. Retrieved 21 September 2011.
  140. ↑ ۱۴۱٫۰ ۱۴۱٫۱ "Pakistan 'backed Haqqani attack on Kabul' – Mike Mullen". BBC. 22 September 2011. Archived from the original on 22 September 2011. Retrieved 22 September 2011.
  141. ↑ "Pakistan condemns US comments about spy agency". Associated Press. 23 September 2011. Archived from the original on 27 July 2013. Retrieved 23 September 2011.
  142. ↑ "Clinton Presses Pakistan to Help Fight Haqqani Insurgent Group". Fox News. 18 September 2011. Archived from the original on 24 September 2015. Retrieved 21 September 2011.
  143. ↑ "U.S. blames Pakistan agency in Kabul attack". Reuters. 22 September 2011. Archived from the original on 25 September 2011. Retrieved 22 September 2011.
  144. ↑ "U.S. links Pakistan to group it blames for Kabul attack". Reuters. 17 September 2011. Archived from the original on 18 September 2011. Retrieved 21 September 2011.
  145. ↑ "Obama won't back Mullen's claim on Pakistan". NDTV. 1 October 2011. Archived from the original on 10 October 2011. Retrieved 20 May 2015.
  146. ↑ Newspaper, the (21 October 2011). "Clinton demands action in 'days and weeks'". DAWN.COM. Archived from the original on 23 October 2011. Retrieved 13 September 2021.
  147. ↑ ۱۴۸٫۰ ۱۴۸٫۱ "Defiant Pak refuses to go after Haqqanis". تایمز هند. 27 September 2011. Archived from the original on 27 January 2013. Retrieved 27 September 2011.
  148. ↑ "CIA created Haqqani network: Rehman Malik". Dawn. 25 September 2011. Archived from the original on 27 September 2011. Retrieved 26 September 2011.
  149. ↑ ۱۵۰٫۰ ۱۵۰٫۱ "Haqqani network created by the CIA: Rehman Malik". The Tribune. 25 September 2011. Archived from the original on 27 September 2011. Retrieved 26 September 2011.
  150. ↑ "CIA, not Pakistan, created Haqqani network: Malik". The News. 26 September 2011. Archived from the original on 27 September 2011. Retrieved 26 September 2011.
  151. ↑ "Brittle relations: Islamabad 'vehemently' rejects US 'proxy war' claims". The Express Tribune. 22 September 2011. Archived from the original on 24 September 2011. Retrieved 23 September 2011.
  152. ↑ Zirulnick, Ariel. "Pakistan refuses to battle Haqqani network." بایگانی‌شده در ۲۶ سپتامبر ۲۰۱۱ توسط Wayback Machine کریستیان ساینس مانیتور, 26 September 2011.
  153. ↑ "US seeks Pak aid in peace efffort [sic]". The News International, Pakistan. 31 October 2011. Archived from the original on 13 September 2012. Retrieved 20 May 2015.
  154. ↑ "US commander commends Zarb-e-Azb for disrupting Haqqani network's ability to target Afghanistan". Express News. 6 November 2014. Archived from the original on 20 March 2015. Retrieved 5 December 2014.
  155. ↑ Borger, Julian (17 August 2020). "Iran reportedly paid bounties to Afghan group for attacks on Americans". the Guardian. Archived from the original on 21 August 2021. Retrieved 21 August 2021.
  156. ↑ "Iran denies paying Taliban to target US troops, calls reports propaganda". Al Arabiya English. 18 August 2020. Archived from the original on 21 August 2021. Retrieved 21 August 2021.
  157. ↑ Haqqani's son killed in Paktia, The News International, 11 July 2008
  158. ↑ "Rewards For Justice: Sirajuddin Haqqani". U.S. State Department. 14 January 2008. Archived from the original on 25 December 2019. Retrieved 27 July 2011.
  159. ↑ "US Senator: Label Pakistan Taliban, Haqqani, as terrorists". خبرگزاری فرانسه. 13 May 2010. Archived from the original on 17 May 2010. Retrieved 25 May 2010.
  160. ↑ Roggio, Bill (14 June 2010). "US, Afghan Forces Kill Haqqani Network Commander During Raid in Khost". Long War Journal. Archived from the original on 18 May 2011. Retrieved 22 September 2011.
  161. ↑ "Afghan, International Force Clears Haqqani Stronghold". ISAF. 14 June 2010. Archived from the original on 29 January 2012. Retrieved 22 September 2011.
  162. ↑ ۱۶۳٫۰ ۱۶۳٫۱ Nichols, Michelle (22 July 2011). "NATO kills 50 fighters, clears Afghan training camp". Reuters. Archived from the original on 22 July 2011. Retrieved 23 July 2011.
  163. ↑ "Rare glimpse into U.S. special operations forces in Afghanistan". Security Clearance (blog). CNN. 26 July 2011. Archived from the original on 28 March 2012. Retrieved 27 July 2011. U.S. and Afghan troops attacked an insurgent encampment, killing nearly 80 foreign fighters…. The camp they attacked and the fighters there were part of the so-called Haqqanni network, which is responsible for many recent attacks in Afghanistan and is closely tied to al Qaeda. The Haqqanis traditionally rely on Afghan and Pakistani fighters, but in this instance most of the fighters there who were killed were Arabs and Chechens, brought into Afghanistan from Pakistan.
  164. ↑ "US drones strike in North, South Waziristan". The Express Tribune. The Express Tribune News Network. 13 October 2011. Archived from the original on 14 October 2011. Retrieved 13 October 2011.
  165. ↑ ۱۶۶٫۰ ۱۶۶٫۱ Mashal, Mujib (25 October 2011). "Afghan forces target Haqqani strongholds". Al Jazeera. Archived from the original on 26 October 2011. Retrieved 26 October 2011.
  166. ↑ Sharifzada, Jawad (18 October 2011). "Push launched against Haqqanis in border areas". pajhwok.com. Archived from the original on 14 May 2012. Retrieved 20 May 2015.
  167. ↑ Yousaf, Kamran (2 November 2011). "Pakistan looks to restrict Haqqanis' movement". The Express Tribune. Archived from the original on 21 November 2014. Retrieved 3 November 2011.
  168. ↑ Marshall, Tyrone C. Jr. "Objectives Achievable Despite Pakistan Sanctuaries, General Says." American Forces Press Service, 27 October 2011.
  169. ↑ "Controversial US drone attack in Pakistan, 16 killed". Pakistan News.Net. Archived from the original on 15 June 2014. Retrieved 12 June 2014.
  170. ↑ "Operation Zarb-i-Azb disrupted Haqqani network: US general". Dawn. 6 November 2014. Archived from the original on 6 November 2014. Retrieved 7 November 2014.
  171. ↑ "US senators link Pakistan aid to Haqqani crackdown". BBC. 22 September 2011. Archived from the original on 22 September 2011. Retrieved 22 September 2011.
  172. ↑ "Summary: FY12 State, Foreign Operations Appropriations Bill". U.S. Senate Committee on Appropriations. 21 September 2011. Archived from the original on 26 September 2011. Retrieved 22 September 2011.
  173. ↑ "US designates Haqqani group as 'terrorists'". Al Jazeera. 7 September 2012. Archived from the original on 8 September 2012. Retrieved 7 September 2012.
  174. ↑ DeYoung, Karen (7 September 2012). "Haqqani network to be designated a terrorist group". The Washington Post. Archived from the original on 15 November 2014. Retrieved 7 September 2012.
  175. ↑ "UN adds Haqqani network to Taliban sanctions list". BBC News. 5 November 2012. Archived from the original on 6 November 2012. Retrieved 6 November 2012.
  176. ↑ "About the listing process". Archived from the original on 2 February 2017. Retrieved 20 May 2015.
  177. ↑ Proscribed Terrorist Organisations بایگانی‌شده در ۷ ژوئن ۲۰۱۶ توسط Wayback Machine UK Home Office.
  178. ↑ "Aziz Haqqani". برنامه پاداش برای عدالت (به انگلیسی). Archived from the original on 7 July 2022. Retrieved 19 January 2022.
  179. ↑ "Abdul Aziz Haqqani Designated Global Terrorist". صدای آمریکا (به انگلیسی). 7 September 2015. Archived from the original on 18 January 2023. Retrieved 18 January 2023.
  180. ↑ "Hillary Clinton: US held meeting with Haqqani network". BBC News. 21 October 2011. Archived from the original on 21 October 2011. Retrieved 22 October 2011.
  181. ↑ Schmitt, Eric; David E. Sanger (30 October 2011). "U.S. Seeks Aid From Pakistan in Peace Effort". The New York Times. Archived from the original on 31 October 2011. Retrieved 31 October 2011.

برای مطالعه بیشتر

[ویرایش]

پیوند به بیرون

[ویرایش]
  • The Haqqani Network (PDF), by Jeffrey A. Dressler, Institute for the Study of War
  • Haqqani Network, GlobalSecurity.org
  • Haqqani Network, مؤسسه مطالعه جنگ
  • Sirajuddin Haqqani, برنامه پاداش برای عدالت
  • Haqqanis: Growth of a militant network, بی‌بی‌سی نیوز, ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۱
  • Q&A: Who are the Haqqanis?, رویترز
  • «اخبار و تفاسیر موجود شبکه حقانی». نیویورک تایمز.
  • Haqqani Network Financing: The Evolution of an Industry بایگانی‌شده در ۱۶ اوت ۲۰۲۱ توسط Wayback Machine – The Combating Terrorism Center at West Point, ژوئیه ۲۰۱۲
  • The Haqqani History: Bin Ladin's Advocate inside the Taliban – National Security Archive Electronic Briefing Book, ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۲
برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=شبکه_حقانی&oldid=43173108»