این یک مقالهٔ خوب است. برای اطلاعات بیشتر اینجا را کلیک کنید.

سیاست در افغانستان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

جمهوری اسلامی افغانستان
National emblem of Afghanistan.svg

سیاست و حکومت افغانستان


سیاست در افغانستان شامل شورای وزیران، والی‌ها، شورای ملی با یک رئیس‌جمهور است که به عنوان رئیس کشور و فرمانده کل قوا خدمت می‌کند. ساختار حکومتی افغانستان ریاستی به شکل جمهوری اسلامی[۱] و دموکراسی نیابتی[۱] است. رئیس‌جمهور رئیس دولت محسوب می‌شود که در حال حاضر محمد اشرف غنی رئیس‌جمهور این کشور است. در قانون اساسی که در ۱۴ جدی/دی ۱۳۸۲ تصویب شد، بر اصل تفکیک قوا تأکید شده، اما رئیس‌جمهور به نوعی، رئیس هر سه قوه مجریه، مقننه، قضایی نیز است. رئیس‌جمهور در افغانستان با رأی مستقیم مردم انتخاب می‌شود و هر شخص می‌تواند فقط برای دو بار رئیس‌جمهور افغانستان شود. رئیس‌جمهور افغانستان دو معاون دارد که همزمان با وی انتخاب می‌شوند. حکومت یا قوه اجرائیه افغانستان به سه بخش شورای وزیران، والی‌ها، ولسوال‌ها تقسیم شده‌است.[۲] قوه مقننه یا شورای ملی که در قانون اساسی به عنوان عالی‌ترین مرجع قانونگذاری تعریف شده، از دو مجلس نمایندگان (ولسی جرگه) و مجلس سنا (مشرانو جرگه) تشکیل شده‌است. اعضای مجلس نمایندگان که ۲۵۰ نفر است، با رأی مستقیم مردم انتخاب می‌شود.[۱] اعضای مجلس سنا انتصابی هستند. دیوان عالی (ستره محکمه) عالی‌ترین ارگان قضایی در کشور است که در رأس قوه قضائیه قرار دارد. دیوان عالی افغانستان ۹ عضو دارد که تمامی آن توسط رئیس‌جمهور و با تأیید مجلس نمایندگان تعیین می‌شود.[۱] گردهمایی بزرگ افغانستان (لویه جرگه) در قانون اساسی به عنوان عالی‌ترین مظهر اراده مردم تعریف شده و تنها نهادی است که حق تعدیل قانون اساسی را دارد.[۱] شوراهای ولایتی، شوراهای ولسوالی و شهرداری‌ها از دیگر ارگان‌های محلی در افغانستان هستند که نقش نظارتی، مشورتی و اجرائی طبق صلاحیت‌هایی که در قانون برایشان تعریف شده دارد.[۲]

در ماده هشتم قانون اساسی افغانستان، دولت مکلف شده شده‌است که سیاست خارجی خود را بر مبنای حفظ استقلال، منافع ملی، تمامیت ارضی، حسن هم‌جواری، احترام متقابل و تساوی حقوق تنظیم کند.[۳] در نزدیک دو دههٔ گذشته سیاست افغانستان تحت تأثیر کشورهای ناتو، به ویژه ایالات متحده آمریکا، در تلاش برای تثبیت و دموکراتیزه کردن کشور بوده‌است. طبق قانون اساسی در افغانستان باید هفت انتخابات برگزار شود که شامل انتخابات ریاست جمهوری، مجلس نمایندگان، شوراهای ولایتی، شوراهای ولسوالی‌ها/فرمانداری‌ها، شهرداری‌ها، شوراهای شهرداری‌ها و روستا می‌شود. اما تا کنون فقط برای ریاست جمهوری (۱۳۸۳۱۳۸۸۱۳۹۳)، مجلس نمایندگان (۱۳۸۴۱۳۸۹۱۳۹۷) و شوراهای ولایتی (۱۳۸۴–۱۳۸۸ - ۱۳۹۳) انتخابات برگزار شده‌است.[۴] متصدی انتخابات در افغانستان کمیسیون مستقل انتخابات است که ۹ عضو دارد و از سوی رئیس‌جمهور تعیین می‌شود.[۵]

محتویات

خلاصه تاریخ[ویرایش]

تاریخ افغانستان
"Interior of the palace of Shauh Shujah Ool Moolk, Late King of Cabul"
مرتبط:
آریانا · خراسان
خلاصهٔ تاریخ افغانستان

کتاب ویکی‌پدیا کتاب · رده رده:تاریخ افغانستان · درگاه درگاه

اداره دولت در افغانستان از لحاظ تاریخی شامل مبارزات قدرت‌ها، کودتاها، و انتقال متزلزل قدرت است. این کشور تا کنون توسط نظام‌های مختلف حکومتی از جمله پادشاهی، جمهوری، حاکمیت دینی، دیکتاتوری، کمونیستی اداره شده‌است. هرچند افغانستان از لحاظ قدمتی تاریخی، کشوری کهن به حساب می‌آید اما به عنوان یک کشور و یک ملت دارای تاریخ جدیدی است. میرویس خان هوتک که از قبیله غلجایی بود، در سال ۱۷۰۹ میلادی سلطه گرگین خان گرجی را در قندهار پایان می‌دهد و سلسله هوتکیان را تشکیل می‌دهد.[۶] پسر وی محمود افغان پس از فوت پدرش توانست با حمله به اصفهان، شاه حسین صفوی را وادار به تسلیم کند و قدرت را در دست بگیرد.[۷] حکومت هوتکیان دوام چندانی نداشت و چند سال بعد توسط نادر شاه افشار سقوط کرد.[۸] احمدشاه درانی یکی از فرماندهان با نفوذ نادرشاه افشار، پس از فوت وی در سال ۱۷۴۷ اعلان تشکیل دولتی مستقلی در جغرافیای که اکنون در مرزهای ایران، افغانستان و پاکستان قرار دارد، کرد.[۹] انگلستان پس از جنگ دوم افغان و انگلیس در بین سال‌های ۱۸۷۸ تا ۱۸۸۰به پیروزی کوچکی دست یافت و توانست معاهده گندمک با محمد یعقوب خان را به امضا برساند. در ماده سوم معاهده گندمک آمده‌است که: «امیر افغانستان و ملحقات آن متعهد است که در روابط با حکومت‌های خارجی پابند مشوره با حکومت بریتانیا بوده و با این حکومات عهدی نبندد و سلاح برضد شان نبردارد». طبق این معاهده افغانستان استقلال سیاسی خود را از دست داد و عبدالرحمن‌خان با انگلیسی‌ها در این مسئله مجدداً به توافق رسید.[۱۰] امان‌الله پس از کشته شدن پدرش حبیب‌الله خان در ۲ حوت/اسفند ۱۲۹۸ در یک سخنرانی آزادی و استقلال کامل افغانستان و لغو تمامی پیمان‌نامه‌ها با دولت انگلیس را اعلان کرد. وی همچنین با ارسال نامه‌های متعدد به مقامات انگلیسی و کشورهای دیگر اعلان استقلال افغانستان به‌طور یکجانبه را اعلان نمود. مقامات انگلیسی در جواب نامه‌های امان‌الله، استقلال افغانستان را به رسمیت نشناخت و امان‌الله خان که دید مقامات انگلیسی از طریق دیپلماتیک استقلال افغانستان را به رسمیت نمی‌شناسد اعلان جهاد کرد. جنگ سوم افغانستان و انگلیس در ۱۳ ثور/اردیبهشت ۱۲۹۸ در مناطق شرقی افغانستان آغاز شد. پس از آغاز جنگ مناسبات بین دولت افغانستان و انگلیس قطع شد و سفیران یکدیگر را از کشورهای خود اخراج کردند. پس از مدتی دو طرف مخاصمه خواستار آتش‌بس شدند. سرانجام یک هیئت از سوی افغانستان با نماینده انگلیس در راولپندی ملاقات کرد و در ۸ اوت ۱۹۱۹ طی یک قرارداد، دولت انگلیس، افغانستان را به عنوان یک دولت مستقل به رسمیت شناخت و در ۲۲ نوامبر ۱۹۲۱ «معاهده افغان انگلیس» در کابل به امضا رسید و طی این معاهده استقلال داخلی و خارجی افغانستان تضمین شد.[۱۱] پس از امان‌الله خان، حبیب‌الله کلکانی، محمد نادر شاه و محمد ظاهرشاه پادشاهان افغانستان بودند. محمد داوود خان از طریق کودتا نظام پادشاهی را در افغانستان برچید و نظام جمهوری را روی کار آورد. حکومت جمهوری محمد داوود خان نیز از طریق کودتای ۷ ثور ۱۳۵۷ سرنگون و خود وی نیز کشته شد و قدرت در اختیار حزب دموکراتیک خلق قرار گرفت.[۱۲] مردم افغانستان در اوایل حکومت دموکراتیک خلق در افغانستان دست به قیام‌های متعددی زدند که بعدها با ورود نیروهای شوروی به افغانستان منجر به بروز جنگ در افغانستان شد.[۱۳]

هرچند شوروی نیروهای خود را در سال ۱۹۸۹ از افغانستان خارج کرد اما مجاهدین افغانستانی به جنگ علیه حکومت محمد نجیب‌الله ادامه دادند و در سال ۱۹۹۲ وی را مجبور به استعفا کردند.[۱۳] پس از محمد نجیب‌الله قدرت به دست مجاهدین افتاد و دولت اسلامی افغانستان به رهبری برهان‌الدین ربانی ربانی روی کار آمد که به دلیل اختلافات میان رهبران مجاهدین در دولت اسلامی، جنگ‌های داخلی افغانستان میان احزاب شروع شد.[۱۴]

حامد کرزی در کنار فضل هادی شینواری و دیگران، پس از پیروزی در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۳۸۳. آخرین شاه افغانستان، محمد ظاهرشاه در گوشه راست تصویر نشسته‌است.

ائتلاف شمال و دولت طالبان[ویرایش]

در ۶ مهر/میزان ۱۳۷۵ دولت اسلامی افغانستان به رهبری برهان‌الدین ربانی بدست نیروهای طالبان سقوط کرد.[۱۵] دولت امارت اسلامی افغانستان از طرف سازمان ملل به رسمیت شناخته نشد و به جای آن دولت اسلامی را به عنوان دولت در تبعید به رسمیت شناخت. سازمان همکاری اسلامی صندلی افغانستان را در این سازمان خالی گذاشت تا مشکلات با حل و فصل بین نیروهای متخاصم از طریق مذاکرات حل شود. طالبان تا قبل از سقوط در سال ۱۳۸۰ حدود ۹۰٪ افغانستان را تحت کنترل داشت و تنها سه کشور عربستان سعودی، امارات متحده عربی و پاکستان دولت طالبان را به رسمیت شناختند. ۱۰٪ دیگر خاک افغانستان در اختیار نیروهای ائتلاف شمال بود.[۱۶]

اقدام نظامی ایالات متحده و متحدانش[ویرایش]

پس از آنکه طالبان از تحویل دادن اسامه بن لادن به حکومت ایالات متحده آمریکا بخاطر دخالت و نقش داشتن وی در حملات ۱۱ سپتامبر در نیویورک و واشینگتن، دی.سی.، امتناع کرد، یک ائتلاف بین‌المللی به رهبری ایالات متحده تشکیل شد و طی عملیاتی که عملیات آزادی بلندمدت، شناخته می‌شد با حملات هوایی در شمال و حملات نیروهای ائتلاف شمال در زمین، حکومت طالبان را در ۲۶ عقرب/آبان ۱۳۸۰ سرنگون کرد.[۱۵]

کنفرانس بن[ویرایش]

در ۶ قوس/آذر ۱۳۸۰، تعدادی از رهبران و سیاستمداران برجسته افغانستانی، تحت نظر سازمان ملل برای تصمیم‌گیری در خصوص حکومت پس از طالبان در آلمان گردهم آمدند.[۱۷] این گردهمایی منجر به تصویب توافقنامه‌ای برای تشکیل دولت موقت برای شش ماه و متشکل از ۳۳ عضو، به رهبری یک رئیس‌جمهور موقت شد تا پس از آن در یک گردهمایی، دولت انتقالی افغانستان تشکیل شود و قدرت را به مدت ۲ سال در اختیار بگیرد و پس از تصویب قانون اساسی انتخابات ریاست‌جمهوری برگزار شود. بعضی از مفاد توافقنامه بن پس از تصویب قانون اساسی منقضی شد اما با این حال، این توافقنامه راه را برای تشکیل نظام دموکراتیک در افغانستان فراهم کرد.[۱۸][۱۹][۲۰]

آیساف و نیروهای امنیتی افغانستان[ویرایش]

شورای امنیت سازمان ملل متحد اجازه تشکیل نیروهای بین‌المللی کمک به امنیت (آیساف) را برای کمک به تأمین امنیت مردم افغانستان را داد. اعضای نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا و ناتو که به افغانستان فرستاده شده بودند، شروع به آموزش نیروهای مسلح و پولیس ملی این کشور کردند و در مبارزات علیه شورشیان و در بازسازی افغانستان شرکت داشتند.[۲۱]

قانون اساسی جدید و انتخابات ملی[ویرایش]

ساختار دولت انتقالی در ۲۰ جوزا/خرداد ۱۳۸۱ اعلام شد. در گردهمایی بزرگ اضطراری، دولت انتقالی افغانستان تشکیل شد که موظف بود ظرف ۱۸ ماه قانون اساسی جدید را تصویب و در ۲۴ ماه یک انتخابات سراسری برای تشکیل دولت برگزار کند. شورای ملی بعدها جایگزین گردهمایی بزرگ (لویه جرگه) شد.[۲۰][۲۲]

بر اساس توافق بن، کمیسیون تشکیل قانون اساسی برای مشورت با مردم و تشکیل پیش‌نویس قانون اساسی تأسیس شد. جلسه اول گردهمایی تصویب قانون اساسی در ۲۳ قوس/آذر ۱۳۸۲ برگزار شد.[۲۱] طبق قانون اساسی جدید یک دولت جدید متشکل از سه قوه که شامل قوه مجریه (حکومت)، قوه مقننه (شورای ملی) که شامل دو مجالس نمایندگان و سنا است و قوه قضائیه تشکیل شد.[۲۳]

انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۳ در ۱۷ میزان/مهر ۱۳۸۳ برگزار شد و بیش از ۱۰ میلیون شهروند افغانستان برای رأی دهی ثبت نام کردند. بسیاری از کاندیداهای انتخاباتی مخالف حامد کرزی سعی داشتند انتخابات را تحریم کنند. زیرا آن‌ها از بی نظمی ترس داشتند، با این حال کرزی این بیانیه را به رسانه‌ها تحویل داد:

"اکنون برای تحریم انتخابات دیر شده‌است، هنگامی که میلیون‌ها شهروند افغانستان از خانه‌هایشان بیرون آمده و در برف و باران رای دادند… ما باید به اراده مردم احترام بگذاریم. من بسیار خوشحال هستم که با کمک خداوند در سراسر کشور مردم با شوق و اشتیاق به پای صندوق‌های رای رفتند و رای دادند. این نشان از درک سیاسی مردم افغانستان و اراده آنها برای داشتن آینده‌ای از صلح و آرامش است."[۲۴]

— حامد کرزی ،  ۱۸ میزان/مهر ۱۳۸۳

کمیسیون مستقل انتخابات شواهدی از تقلب پیدا کرد، اما تصریح کرد که بر نتیجه انتخابات تأثیری نداشته و حامد کرزی با کسب ۵۵٫۴٪ آراء کل برنده این انتخابات شد.[۲۵] دوره اول ریاست جمهوری حامد کرزی در ۱۷ قوس/آذر ۱۳۸۳ شروع شد. این اولین انتخابات ریاست‌جمهوری در افغانستان بود.[۲۶]

در ۲۷ سنبله/شهریور ۱۳۸۴ انتخابات مجلس برگزار شد؛ شورای ملی افغانستان پس از اعلام نتایج انتخابات افتتاح شد. در قوس/آذر همان سال، صبغت‌الله مجددی به عنوان رئیس مجلس سنا با ۱۰۲ کرسی و یونس قانونی نیز به عنوان رئیس مجلس نمایندگان با ۲۴۹ کرسی تعیین شدند.[۲۷][۲۸]

قوه اجرائیه[ویرایش]

ارگ در کابل محل زندگی و کار رئیس‌جمهور افغانستان

در قانون اساسی افغانستان قدرت زیادی به رئیس‌جمهور محول شده‌است؛ رئیس‌جمهور به عنوان رئیس کشور، فرمانده کل قوا نیروهای مسلح شناخته می‌شود. هر چند در قانون اساسی افغانستان، بر اصل قوا تأکید شده اما رئیس‌جمهور به نوعی رئیس هر سه قوه مجریه، مقننه و قضائیه است.[۲] رئیس‌جمهور می‌تواند والیان هر ولایت و اعضای هیئت دولت افغانستان را با تأیید مجلس نمایندگان انتخاب کند.[۲۹][۳۰] رئیس‌جمهور از طریق انتخابات و به همراه دو معاون انتخاب می‌شود، هر فرد می‌تواند فقط برای دو بار رئیس‌جمهور شود.[۱][۲۹]

ریاست جمهوری حامد کرزی[ویرایش]

رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا جرج دابلیو بوش همراه حامد کرزی در کابل در ۱۰ حوت/اسفند ۱۳۸۴. روابط افغانستان با آمریکا پس از سال ۲۰۰۱ و در دولت حامد کرزی بهبود یافته‌است.

حامد کرزی از جدی/دی ۱۳۸۰ تا ۲۸ جوزا/خرداد ۱۳۸۱ به عنوان رئیس دولت موقت فعالیت کرد. وی سپس از ۲۸ جوزا/خرداد ۱۳۸۱ تا ۱۷ قوس/آذر ۱۳۸۳ به عنوان رئیس‌جمهور دولت انتقالی فعالیت کرد و در سال ۱۳۸۳ و با اعلان نتایج انتخابات، به‌طور رسمی رئیس‌جمهور افغانستان شد.[۳۱]

دوره اول[ویرایش]

ایالات متحده کشور مقدم در بازسازی و دموکراتیزه کردن افغانستان است. روابط افغانستان و آمریکا در اواخر سال ۱۳۸۰ و بخصوص پس از تشکیل دولت حامد کرزی بهبود یافته‌است. روابط خارجی افغانستان با دیگر کشورهای عضو ناتو و کشورهای منطقه در این دوره بهبود یافته‌است.[۳۲][نیازمند منبع]

پس از پیروزی در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۳۸۳ و با خارج کردن بسیاری از رهبران ائتلاف شمال از کابینه خود، تصور می‌شد که کرزی در سال ۱۳۸۴ راه اصلاح طلبانه‌تر را دنبال می‌کند اما وی ثابت کرد که بسیار محتاط است. از زمان تصدی دولت جدید در سال ۱۳۸۳، اقتصاد افغانستان به سرعت در حال رشد است و درآمد دولت سالانه افزایش می‌یابد، هرچند هنوز هم به شدت وابسته به کمک‌های خارجی است. در طول حکومت حامد کرزی، نارضایتی عمومی در خصوص فساد و تلفات غیرنظامیان در مبارزه با شورشیان افزایش یافت.[۲۱][۳۱]

دوره دوم[ویرایش]

سه ماه پس از انتخابات ریاست‌جمهوری افغانستان سال ۱۳۸۸، حامد کرزی به‌طور رسمی برنده این انتخابات شد.[۳۳][۳۴] دولت اوباما از کرزی خواست تا افراد بیهوده و فاسد را در کابینه دولت خود قرار ندهد، این در حالی بود که افراد بانفوذ و قدرتمند که به پیروزی وی در انتخابات کمک کرده بودند، خواستار جایگاهی در دولت وی بودند.[۳۵] به گفته تحلیلگران فهرست وزیرانی که حامد کرزی به پارلمان ارائه کرده بود «دلگرم کننده نبوده» اما منعکس‌کننده سیاست واقعی بود. اندکی بیش از نیمی از وزیران دولت دوم حامد کرزی در سمت قبلی خود باقی مانده بودند یا در دولت قبلی وی حضور داشتند.[۳۶] در جدی/دی ۱۳۸۸ مجلس نمایندگان افغانستان ۱۷ تن از وزیران پیشنهادی حامد کرزی را رأی عدم اعتماد دادند و فقط ۷ نماینده توانستند رأی تأیید صلاحیت را از پارلمان کسب کنند. رابطه رئیس‌جمهور آمریکا باراک اوباما با کرزی در ابتدا بسیار بزرگ نبود اما پس از مرگ اسامه بن لادن و ترور بردارش احمد ولی کرزی کمی بهبود یافت. باراک اوباما در بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲ دو سفر رسمی به افغانستان داشت. پس از آنکه کرزی از امضاء توافق‌نامه امنیتی میان افغانستان و آمریکا امتناع کرد، در اوایل ۲۰۱۳ روابط دوباره کاهش یافت.[۳۱]

ریاست جمهوری اشرف غنی[ویرایش]

پس از برگزاری انتخابات ریاست‌جمهوری در سال ۱۳۹۳ محمداشرف غنی به عنوان رئیس‌جمهور و عبدالله عبدالله به عنوان رئیس اجرائیه طی یک توافق تعیین شد و یک روز بعد، دولت جدید توافقنامه امنیتی دو جانبه میان آمریکا و افغانستان را امضا کرد.[۳۷]

نکات اصلی توافقنامه تشکیل دولت وحدت ملی[ویرایش]

  • برگزاری گردهمایی بزرگ اضطراری برای تعدیل قانون اساسی.
  • اصلاح نظام انتخاباتی
  • توزیع شناسنامه‌های الکتریکی
  • ایجاد پست ریاست اجرائیه
  • طی توافق‌نامه تشکیل دولت وحدت ملی ۱۳ وزیر از ۲۵ وزیر کابینه از طرف اشرف غنی و ۱۲ وزیر دیگر از سوی عبدالله تعیین می‌گردد.[۳۸] رئیس‌جمهور، ریاست کابینه را بر عهده خواهد داشت. کابینه طبق توافق‌نامه متشکل از رئیس‌جمهور و معاونان وی، ریاست اجرائیه و معاونان وی، وزیران و مشاور ارشد رئیس‌جمهور می‌باشد. ریاست اجرائیه نیز ریاست شورای وزیران را بر عهده خواهد داشت.[۳۹][۴۰]

هیئت کنونی دولت افغانستان[ویرایش]

منصب شخص حزب از
ریاست جمهوری
رئیس‌جمهور اشرف غنی مستقل ۷ میزان/مهر ۱۳۹۳
معاون اول رئیس‌جمهور عبدالرشید دوستم جنبش ملی اسلامی افغانستان ۷ میزان/مهر ۱۳۹۳
معاون دوم رئیس‌جمهور سرور دانش حزب وحدت اسلامی افغانستان ۷ میزان/مهر ۱۳۹۳
ریاست اجرائیه
رئیس اجرائیه عبدالله عبدالله جمعیت اسلامی افغانستان ۷ میزان/مهر ۱۳۹۳
معاون اول رئیس اجرائیه محمد خان حزب اسلامی ۷ میزان/مهر ۱۳۹۳
معاون دوم رئیس اجرائیه محمد محقق حزب وحدت اسلامی مردم افغانستان ۷ میزان/مهر ۱۳۹۳
وزرا
وزیر دفاع اسدالله خالد ۲ جدی/دی ۱۳۹۷
وزیر امور خارجه صلاح‌الدین ربانی جمعیت اسلامی افغانستان ۲۲ جدی/دی ۱۳۹۳
وزیر امور داخله مسعود اندرابی ۲۲ دلو/بهمن ۱۳۹۷
وزیر مالیه محمد همایون قیومی ۲۶ سرطان/تیر ۱۳۹۷
وزیر اقتصاد محمد مصطفی مستور ۱۵ اسد/مرداد ۱۳۹۶
وزیر عدلیه عبدالبصیر انور ۲۲ جدی/دی ۱۳۹۳
وزیر اطلاعات و فرهنگ حسینه صافی ۲۵ جوزا/خرداد ۱۳۹۷
وزیر معارف میرویس بلخی ۵ حمل/فروردین ۱۳۹۷
وزیر تحصیلات عالیه عبدالتواب بالاکرزی ۴ جوزا/ خرداد ۱۳۹۸
وزیر تجارت و صنایع همایون رسا ۲۲ جدی/دی ۱۳۹۳
وزیر انرژی و آب محمدگل خلمی ۱۹ جوزا/خرداد ۱۳۹۷
وزیر حمل و نقل و هوانوردی محمد حمید طهماسی ۳ اسد/مرداد ۱۳۹۶
وزیر فواید عامه یما یاری ۱۵ اسد/مرداد ۱۳۹۶
وزیر امور زنان دلبر نظری ۲۲ جدی/دی ۱۳۹۳
وزیر ارشاد، حج و اوقاف عبدالحکیم منیب ۳۰ جدی/دی ۱۳۹۷
وزیر صحت عامه فیروزالدین فیروز ۲۲ جدی/دی ۱۳۹۳
وزیر زراعت، آبیاری و مالداری نصیر احمد درانی ۳۱ سنبله/شهریور ۱۳۹۶
وزیر معادن نرگس نهان ۷ حمل/فروردین ۱۳۹۶
وزیر مخابرات و تکنولوژی معلوماتی محمد فهیم هاشمی ۴ جوزا/ خرداد ۱۳۹۸
وزیر احیا و انکشاف دهات مجیب الرحمان کریمی ۳۰ سنبله/شهریور ۱۳۹۶
وزیر کار، امور اجتماعی، شهدا و معلولین فیض الله ذکی ۳۱ حمل/فروردین ۱۳۹۶
وزیر امور سرحدات و قبایل گل آغا شیرزی ۳ اسد/مرداد ۱۳۹۶
وزیر شهرسازی و اراضی محمد جواد پیکار ۱۰ قوس/آذر ۱۳۹۷
وزیر امور مهاجرین و عودت‌کنندگان حسین عالمی بلخی حزب اعتدال افغانستان ۲۲ جدی/دی ۱۳۹۳
رئیس اداره امنیت ملی محمد معصوم استانکزی ۲۲ جدی/دی ۱۳۹۳
مشاور امنیت ملی حمدالله محب ۴ سنبله/شهریور ۱۳۹۷
تا تاریخ ۴ جوزا/خرداد ۱۳۹۸.[۴۱][۴۲][۴۳][۴۴]

قوه مقننه[ویرایش]

فوزیه گیلانی، یکی از چندین نماینده زن در پارلمان افغانستان.

طبق ماده ۸۱ قانون اساسی افغانستان شورای ملی جمهوری اسلامی افغانستان به حیث عالی‌ترین ارگان تقنینی در افغانستان تعریف شده‌است. از زمان استقلال افغانستان تا کنون شانزده دوره شورای ملی در افغانستان تشکیل شده‌است. پس از سقوط حکومت طالبان اولین دوره شورای ملی در سال ۱۳۸۴ تشکیل شد و دو دوره دیگر شورای ملی به ترتیب در سال‌های ۱۳۸۹ و ۱۳۹۷ برگزار شد. طبق قانون انتخابات افغانستان هر ولایت یک حوزه انتخاباتی است که کرسی‌های پارلمان بنا به نسبت جمعیت هر ولایت بین آنان تقسیم شده‌است. رای‌دهندگان تنها یک رأی غیرقابل انتقال دارند.[۴۵]

مجلس سنا ۱۰۲ عضو دارد. یک سوم اعضای این مجلس توسط رئیس‌جمهور، یک سوم دیگر توسط شوراهای ولایتی و یک سوم باقی مانده دیگر توسط شوراهای محلی انتخاب می‌شود.[۴۶]

وظایف شورای ملی[ویرایش]

وظایف شورای ملی افغانستان در ۹۰ قانون اساسی شرح داده شده‌است. طبق این ماده قانون شورای ملی وظایف همچون تصویب، تعدیل یا لغو قوانین یا فرامین تقنینی، تصویب برنامه‌های توسعه‌ای، تصویب بودجه دولتی و اجازه اخذ یا اعطای قرضه، ایجاد، تعدیل یا الغای واحدهای اداری، تصدیق معاهدات و میثاقهای بین‌المللی یا فسخ الحاق افغانستان به آن.[۴۷][۴۸] در قانون اساسی مجلس نمایندگان سه وظیفه خاص دارد که شامل: استیضاح وزرا، اتخاذ تصمیم راجع به برنامه‌های توسعه‌ای و بودجهٔ دولتی، تأیید یا رد مقرری‌ها مطابق به احکام قانون اساسی.[۴۷][۴۹]

سهمیه‌بندی اعضا[ویرایش]

مجلس نمایندگان[ویرایش]

اعضای مجلس نمایندگان (ولسی جرگه) توسط مردم و از طریق انتخابات آزاد و برای یک دوره پنج ساله انتخاب می‌شود، در فرد می‌تواند بدون محدودیت برای هر تعداد دوره مجلس خود را کاندید کند. اعضای مجلس نمایندگان به تناسب جمعیت هر حوزه تقسیم شده تعداد آنان حداکثر به ۲۵۰ نماینده می‌رسد.[۵۰] حداقل ۲۷٪ از سهمیه کرسی‌های پارلمان به زنان اختصاص داده شده و کوچی‌ها ۱۰ نماینده و سیک‌های افغانستان نیز ۱ نماینده در مجلس نمایندگان دارند.[۵۱] اعضای پارلمان از طریق انتخابات تک رأی غیرقابل انتخاب به پارلمان راه می‌یابند و هر کاندیداهایی که بیشترین آراء را در انتخابات کسب کند به مجلس راه می‌یابند.[۴۵]

مجلس سنا[ویرایش]

اعضای مجلس سنا ۱۰۲ تن است که تمامی آنان انتصابی می‌باشند. یک سوم اعضای مجلس سنا را شوراهای ولایتی (برای ۴ سال) - یک سوم دیگر را شوراهای ولسوالی (برای ۳ سال) و یک سوم باقی مانده توسط رئیس‌جمهور (برای ۵ سال) انتخاب می‌شود. رئیس‌جمهور باید ۲ تن را به نمایندگی از معیوبین و معلولین، ۲ تن از کوچی‌ها تعیین کند و نیمی از افراد منتصب از طرف رئیس‌جمهور را باید از بین زنان انتخاب شوند.[۵۲] افراد انتصابی عضویت خود را در شوراهای دیگر از دست می‌دهد و طبق قانون شخص دیگری جایگزین آنان می‌شود.[۳۱] به دلیل آنکه تا کنون در افغانستان انتخابات شوراهای ولایتی برگزار نشده‌است، شوراهای ولایتی به جای شوراهای ولسوالی نماینده برای مجلس سنا انتخاب می‌کند.[۲۹]

جدول سهمیه‌بندی[ویرایش]

سهمیه هر ولایت در دو مجلس شورای ملی افغانستان
نام ولایت مجلس نمایندگان سهمیه

زنان

مجلس سنا نام ولایت مجلس نمایندگان سهمیه

زنان

مجلس سنا
اروزگان ۳ ۱ ۲ فاریاب ۹ ۳ ۲
بادغیس ۴ ۱ ۲ فراه ۵ ۱ ۲
بامیان ۴ ۱ ۲ قندوز ۹ ۲ ۲
بدخشان ۹ ۲ ۲ قندهار ۱۱ ۳ ۲
بغلان ۸ ۲ ۲ کابل ۳۳ ۹ ۲
بلخ ۱۱ ۳ ۲ کاپیسا ۴ ۱ ۲
پروان ۵ ۲ ۲ کنر ۴ ۱ ۲
پکتیا ۵ ۱ ۲ لغمان ۴ ۱ ۲
پکتیکا ۴ ۱ ۲ لوگر ۴ ۱ ۲
پنجشیر ۲ ۱ ۲ ننگرهار ۱۴ ۴ ۲
تخار ۹ ۲ ۲ نورستان ۲ ۱ ۲
جوزجان ۵ ۱ ۲ نیمروز ۲ ۱ ۲
خوست ۵ ۱ ۲ میدان وردک ۵ ۲ ۲
دایکندی ۴ ۱ ۲ هرات ۱۷ ۵ ۲
زابل ۳ ۱ ۲ هلمند ۸ ۲ ۲
سرپل ۵ ۱ ۲ کوچی ۱۰ ۳ ۲
سمنگان ۴ ۱ ۲ معلولین ---- --- ۲
غزنی ۱۱ ۳ ۲ سیک ۱ --- ---
غور ۶ ۲ ۲
منابع:[۵۳][۵۴]


قوه قضائیه[ویرایش]

قوه قضائیه در قانون اساسی جمهوری اسلامی افغانستان به عنوان رکن مستقل دولت جمهوری اسلامی افغانستان تعریف شده‌است.[۵۵] قوه قضائیه افغانستان، متشکل از دیوان عالی (ستره محکمه)، دادگاه‌های استیناف و دادگاه‌های ابتدایی است.[۵۶] دیوان عالی (ستره محکمه) بالاترین نهاد قضایی کشور است و در رأس قوه قضائیه قرار دارد.[۵۵][۵۷] اعضای دیوان عالی که نه نفر است، توسط رئیس‌جمهور منصوب و با تأیید پارلمان تعیین می‌شود.[۵۸][۵۹] دادگاه‌های پایین‌تر از دیوان عالی کشور از دادگاه‌های ابتدایی و دادگاه‌های استیناف تشکیل شده‌است. دادگاه‌های استیناف تصمیمات و رای‌های دادگاه‌های پایین‌تر که مورد اعتراض قرار گرفته را مورد بررسی قرار داده و می‌تواند تمامی تصمیمات و قرارهای محاکم ابتدائی را تصحیح، نقض، تعدیل، تأیید یا لغو کند.[۶۰] در صورت درخواست تجدید نظر می‌توان تصمیمات دادگاه‌های استیناف را به دیوان عالی فرستاد. دادگاه‌های ابتدائی در تمامی شهرها وجود دارد و دارای شاخه‌های متعددی دارند که همه پرونده‌های اصلی را مورد آزمایش قرار می‌دهد. شاخه‌ها شامل بخش‌های جنایی، مدنی، مذهبی، اداری، کار و خانواده و نظامی هستند. دادگاه‌های دادرسی در پایین‌ترین سطوح در نهاد قانون‌گذاری کشور قرار دارد که موارد کمی و کیفی را مورد بررسی قرار می‌دهند.[۶۱]

ادارات محلی[ویرایش]

ولایت[ویرایش]

طبق ماده یکصد و سی و ششم قانون اساسی، اداره جمهوری اسلامی افغانستان بر اساس واحدهای ادارات مرکزی و ادارات محلی بر اساس قانون تنظیم می‌گردد. واحد ادارهٔ محلی ولایت است.[۶۲] دولت با حفظ اصل مرکزیت برای تسریع و بهبود امور اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی و سهم‌گیری بیشتر مردم در توسعه ملی برخی صلاحیت‌های لازم را بر اساس قانون در اختیار ادارات محلی قرار می‌دهد.[۶۳] در راس هر ولایت یک والی قرار دارد که توسط رئیس‌جمهور تعیین می‌گردد.[۶۴]

شوراهای ولایتی[ویرایش]

هر ولایت افغانستان یک شورای ولایتی دارد که اعضا آن توسط انتخابات آزاد و با رأی مردم برای مدت ۴ سال تعیین می‌گردد.[۶۵] شوراهای ولایتی به منظور تأمین اهداف توسعه دولت و بهبود امور به نحوی که در قانون تصریح گردیده در مسائل مربوط به ولایت مشورت می‌دهد و وظایف خود را در همکاری با اداره محلی اجرا می‌کند.[۶۶][۶۷]

تعداد اعضا شوراهای ولایتی[ویرایش]

اعضای شوراهای ولایتی[۶۷]
ولایت تعداد کل ولایت تعداد کل ولایت تعداد کل
اروزگان ۹ جوزجان ۱۵ قندهار ۱۵
بادغیس ۹ خوست ۱۵ کابل ۳۳
بامیان ۹ دایکندی ۹ کاپیسا ۹
بدخشان ۱۵ زابل ۹ کنر ۹
بغلان ۱۵ سرپل ۱۵ لغمان ۹
بلخ ۱۹ سمنگان ۹ لوگر ۹
پروان ۱۵ غزنی ۱۹ ننگرهار ۱۹
پکتیا ۱۵ غور ۱۵ نورستان ۹
پکتیکا ۹ فاریاب ۱۵ نیمروز ۱۹
پنجشیر ۹ فراه ۹ وردک ۱۵
تخار ۱۵ قندوز ۱۵ هرات ۱۹
هلمند ۱۹

شوراهای ولسوالی[ویرایش]

شوراهای ولسوالی و روستاها طبق ماده یکصد و چهلم قانون اساسی برای تنظیم امور و تأمین اشتراک فعال مردم در ادارهٔ محلی مطابق با احکام قانون تشکیل می‌شود. اعضای این شوراها از طریق انتخابات و از طرف مردم محل برای مدت ۳ سال انتخاب می‌گردد. سهم‌گیری کوچی‌ها در این شوراها مطابق به احکام قانون تنظیم می‌گردد.[۶۸]

شاروالی/شهرداری[ویرایش]

شاروالی‌ها برای اداره امور شهری مطابق ماده یکصد و چهل و یکم قانون اساسی تشکیل می‌شود. شاروال/شهردار و اعضای شاروالی/شهرداری از طریق انتخابات آزاد تعیین می‌شود.[۶۹]

انتخابات[ویرایش]

بر اساس قانون اساسی جمهوری اسلامی افغانستان، هفت انتخابات سراسری باید برگزار شود که شامل انتخابات‌های ریاست جمهوری، مجلس نمایندگان، شوراهای ولایتی، شوراهای ولسوالی‌ها/فرمانداری‌ها، شهرداری‌ها، شوراهای شهرداری‌ها و روستا است. اما تا کنون فقط برای ریاست جمهوری، مجلس نمایندگان و شوراهای ولایتی انتخابات برگزار شده و برای چهار مورد دیگر انتخابات برگزار نشده‌است.[۷۰]

ریاست جمهوری[ویرایش]

ریاست جمهوری ۱۳۸۳[ویرایش]

اولین انتخابات ریاست جمهوری در ۱۸ میزان/مهر ۱۳۸۳ برگزار شد و حامد کرزی توانست حداکثر آراء را برای پیروزی در این انتخابات کسب کند.[۷۱][۷۲][۷۳][۷۴][۷۵][۷۶]

ریاست جمهوری ۱۳۸۸[ویرایش]

بیلبورد تبلیغاتی حامد کرزی در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۳۸۸ در ولایت قندهار. وی پیروز این انتخابات بود.

انتخابات ریاست‌جمهوری افغانستان در سال ۱۳۸۸ با کاهش مشارکت مردم نسبت به انتخابات ریاست‌جمهوری دوره قبل روبرو شد.[۷۷] برخی از نامزدهای مخالف حامد کرزی از وجود تقلب سخن گفتند.[۷۸] ناظران اتحادیه اروپا در مورد سلامت حدود یک و نیم میلیون رأی که بیش از یک میلیون از این آرا، مربوط به حامد کرزی می‌شد اعلام تردید کردند.[۷۹] رای‌گیری این انتخابات، همزمان با انتخابات شوراهای ولایتی در تاریخ ۲۹ اسد/مرداد ۱۳۸۸ برگزار شد. اما در طول یک دوره طولانی، شمارش آراء و بررسی تقلب، حل نشده باقی ماند.[۸۰]

دو ماه بعد، تحت فشار آمریکا و متحدانش، دور دوم رأی دهی در ۱۶ عقرب/آبان بین حامد کرزی و رقیب اصلی او عبدالله عبدالله اعلام شد. در ۱۰ عقرب/آبان عبدالله عبدالله اعلان کرد که بنا به دلایل آنکه خواسته‌هایش برای تغییرات در کمیسیون مستقل انتخابات به وجود نیامده است و برگزاری «انتخابات شفاف امکان‌پذیر نیست» از ادامه حضور در کارزارهای انتخاباتی انصراف می‌دهد و در فردای آن ۱۱ عقرب/آبان مقامات کمیسیون مستقل انتخابات، دور دوم را لغو کرد و حامد کرزی به عنوان رئیس‌جمهور افغانستان برای ۵ سال دیگر اعلان شد.[۸۱][۸۲]

ریاست جمهوری ۱۳۹۳[ویرایش]

جان کری وزیر امور خارجه آمریکا در تاریخ ۲۱ سرطان/تیر ۱۳۹۳ با کاندیداهای پیشتاز انتخابات ۱۳۹۳، عبدالله عبدالله در سمت چپ و محمداشرف غنی در سمت راست در سفارت آمریکا در کابل. در حال حل و فصل و توافق بر سر انتخابات.

سومین انتخابات ریاست جمهوری افغانستان در حمل/فروردین و جوزا/خرداد ۱۳۹۳ برگزار شد که در نتیجه آن محمداشرف غنی به عنوان سیزدهمین رئیس‌جمهور افغانستان تعیین شد.

عبدالله عبدالله در دور اول انتخابات با کسب ۴۵٪ آراء پیشتاز بود اما در دور دوم اوضاع برعکس شد و اینبار اشرف غنی توانسته بود اکثریت رای‌ها را کسب کند. در دور دوم یک میلیون رأی بیشتر از دور نخست به صندوق‌ها ریخته شده بود و اعتراض تیم عبدالله را برانگیخت. عبدالله با اعلام تقلب در انتخابات خواستار مداخله سازمان ملل شد و ارتباط خود را با کمیسیون انتخابات قطع کرد و نتایج اولیه انتخابات که آراء اشرف غنی ۱۳٪ بیشتر از وی بود را نپذیرفت و اعلان کرد که نزدیک ۲٫۵ میلیون رأی ساختگی است. بعدها با مشارکت جان کری و توافق دو نامزد قرار شد که با هماهنگی دو ستاد بازشماری آراء صورت بگیرد و آراء ناپاک جدا شوند و پس از آن دولت وحدت ملی تشکیل شود و برنده به عنوان رئیس‌جمهور و نفر دوم به عنوان رئیس شورای وزیران انتخاب شود و اعضای کابینه بین دو تیم تقسیم شود.[۸۳] چند ساعت پس از این توافق‌نامه کمیسیون مستقل انتخابات، اشرف غنی را به عنوان پیروز انتخابات اعلام کرد.[۸۴]

پارلمانی[ویرایش]

پارلمانی ۱۳۸۴[ویرایش]

اولین انتخابات پارلمانی در نظام جدید در ۲۷ سنبله/شهریور ۱۳۸۴ برگزار شد. نتایج اولیه این انتخابات در ۱۷ میزان/مهر و نتایج نهایی در ۲۱ عقرب/آبان همان سال اعلام شد. از آنجایی که تمامی نامزدها توسط حزب ثبت نشده بودند و به عنوان غیر حزبی انتخاب شده بودند، تجزیه و تحلیل بر اساس حزب امکان‌پذیر نبود. مشارکت در این انتخابات حدود ۵۰٪ تخمین زده می‌شود.[۸۵]

ویرایش • بحث  خلاصه نتایج انتخابات ۲۷ سنبله/شهریور ۱۳۸۴ مجلس نمایندگان نتایج انتخابات
کاندیدا کرسی
بی‌طرف ۲۴۹
کل ۲۴۹

پارلمانی ۱۳۸۹[ویرایش]

دومین انتخابات پارلمانی پس از سقوط حکومت طالبان در ۲۷ سنبله (شهریور) ۱۳۸۹ برگزار شد. در این دوره انتخابات ۲۵۴۱ تن خود را نامزد کرده بودند. نتایج نهایی بحث‌برانگیز این انتخابات پس از دو ماه در ۳ قوس/آذر ۱۳۸۹ اعلام شد که در نهایت، یک چهارم کل آراء که یک میلیون و سیصد هزار رأی از مجموع پنج میلیون و ششصد هزار رأی در سراسر کشور می‌شد باطل اعلام شد. اسامی ۲۴ تن نیز که در رای‌گیری به پیروزی رسیده بودند به خاطر نقض قوانین انتخاباتی حذف شده بود. برخی نامزدهای معترض راه‌ها و شاهراه‌های کشور را بستند و عده‌ای دیگر از نامزدها خواستار برگزاری انتخابات مجدد شدند که از سوی کمیسیون رد شد. یکی از جنجالی‌ترین اتفاقات این دوره در اختیار گرفتن ۱۱ کرسی حوزه غزنی بدست هزاه‌ها بود و حتی حامد کرزی خواستار برگزاری مجدد انتخابات در این ولایت شد اما کمیسیون انتخابات این خواسته معترضان را رد کرد.[۸۶][۸۷]

پارلمانی ۱۳۹۷[ویرایش]

سومین انتخابات مجلس افغانستان پس از ۳ سال تأخیر در سال ۱۳۹۷ برگزار شد. پس از انتخابات جنجال‌برانگیز سال ۱۳۹۳ ریاست جمهوری، حول اصلاحات قانون انتخابات منجر به تأخیر در برگزاری این انتخابات شد. اعضای راه یافته در این دوره از انتخابات دوره هفدهم مجلس را در افغانستان تشکیل می‌دهد.[۸۸] انتخابات در روز ۲۸ و ۲۹ میزان/مهر ۱۳۹۷، در ۳۲ ولایت افغانستان برگزار شد. انتخابات در قندهار یک هفته دیرتر به دلیل نگرانی از نبود امنیت پس از ترور عبدالرازق اچکزی، فرمانده پولیس این ولایت برگزار شد.[۸۹] اما هیچ راهکاری برای برگزاری انتخابات در غزنی پیدا نشد و کمیسیون مستقل انتخابات نیز اعلان نکرد که انتخابات در این ولایت کی برگزار می‌شود.[۹۰] در این انتخابات حدود ۴ میلیون نفر شرکت کردند.[۹۱]

شوراهای ولایتی[ویرایش]

شوراهای ولایتی ۱۳۸۴[ویرایش]

انتخابات شوراهای ولایتی و مجلس نمایندگان افغانستان قرار بود همزمان با انتخابات ریاست‌جمهوری در سال ۱۳۸۳ برگزار شود، اما بنابر دلایل نامعلومی این انتخابات یک سال به تعویق افتاد و در سنبله/شهریور ۱۳۸۴ برگزار شد. تعداد کل نمایندگان شوراهای ولایتی ۴۲۰ نماینده از ۳۴ ولایت افغانستان بود که ۲۹۶ تن آنان را مردان و ۱۲۴ تن دیگر را زنان تشکیل می‌داد.[۹۲] پیش‌بینی شده بود که تعداد تخمینی رای‌دهندگانی که در این انتخابات شرکت کرده بودند به شش میلیون نفر و درصد مشارکت به حدود ۵۰ درصد برسد.[۹۳]

شوراهای ولایتی ۱۳۸۸[ویرایش]

انتخابات شوراهای ولایتی سال ۱۳۸۸ همزمان با انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۸ برگزار شد. در این انتخابات بیش از ۳۳۰۰ تن خود را کاندید کرده بودند.[۹۴] در این انتخابات در مجموع پنج میلیون و ۷۸۶ هزار و ۱۱۷ برگه رأی وارد صندوق‌ها شده بود که از این میان ۵ میلیون و ۵۷۰ هزار ۸۹۸ برگه رأی صحیح و ۲۱۵ هزار و ۲۰۱۹ برگه رأی باطل اعلام شده بود.[۹۵]

شوراهای ولایتی ۱۳۹۳[ویرایش]

همزمان با انتخابات ریاست جمهوری افغانستان در سال ۱۳۸۳، انتخابات شوراهای ولایتی نیز برگزار شد. مردم افغانستان در ۱۹٬۷۸۴ محل رأی دهی به نامزدان شوراهای ولایتی رأی دادند. در این انتخابات ۲٬۵۹۱ تن خود را نامزد کرده بودند که در این میان ۲۹۶ تن از نامزدها را زنان تشکیل می‌داد. پس از بررسی ۶ میلیون و ۹۷۹ هزار و ۹۲ رای، کمیسیون مستقل انتخابات شش میلیون و ۲۳۳ هزار و ۵۱ رأی را معتبر اعلام کرد و در نتیجه ۴۵۸ تن توانستند برای ۳۴ شورای ولایتی انتخاب شوند که در این میان ۹۷ تن از آنان را زنان تشکیل می‌داد.[۹۶][۹۷]

سیاست خارجی[ویرایش]

افغانستان در ابتدای تأسیس روابط محدودی با کشورهای همسایه داشت. در زمان امان‌الله خان و پس از استقلال افغانستان دیپلماسی مدرن در افغانستان شکل گرفت و وزارت خارجه تأسیس و محمود طرزی به عنوان اولین وزیر خارجه افغانستان انتخاب شد.[۹۸] پس از سقوط حکومت طالبان و تصویب قانون اساسی که ماده هشتم آن دولت مکلف شده بود که سیاست خارجی بر مبنای حفظ استقلال، منافع ملی، تمامیت ارضی، حسن هم‌جواری، احترام متقابل و تساوی حقوق تنظیم کند اما از انجام این ماده قانون طفره رفته و شرایط برای اتخاذ تصمیمات شخصی مهیا شد.[۹۹] هرچند رنگین دادفر سپنتا وزیر خارجه دولت اول حامد کرزی تلاش‌هایی را برای تدوین اصول سیاست خارجی انجام داد اما با دادن رأی منفی پارلمان به طرح وی، کار تدوین اصول سیاست خارجی به کنار گذاشته شد.[۱۰۰][۱۰۱] افغانستان هم‌اکنون افغانستان ۴۶ سفارتخانه در کشورهای مختلف دارد. ۳۷ کشور نیز در کابل سفارتخانه‌های خود را باز کرده‌اند.[۱۰۲][۱۰۳]

احزاب سیاسی[ویرایش]

نزدیک به ۶۳ حزب رسمی در افغانستان در حال فعالیت هستند و برخی از مطرح‌ترین آن‌ها شامل لیست زیر است:

  • حزب سوسیال دموکرات افغانستان (افغان ملت): یکی از احزاب مطرح سیاسی در افغانستان است، این حزب مرام پشتونوالی دارد و در سال ۱۳۴۴ و در زمان ظاهر شاه تأسیس شده‌است. این حزب در سال ۱۳۸۳ به‌طور رسمی در وزارت عدلیه ثبت شده‌است.[۱۰۴] رهبری این حزب بر عهده انور الحق احدی می‌باشد و در انتخابات ۱۳۸۸ از حامد کرزی[۱۰۵][۱۰۶] و در انتخابات سال ۱۳۹۳ از محمد اشرف غنی حمایت کردند.[۱۰۷]
  • حزب اسلامی: یکی از احزاب قدرتمند در افغانستان می‌باشد که در سال ۱۳۴۸ توسط گلبدین حکمتیار تأسیس شد و طرفداران فراوانی در میان قوم پشتون دارد. گلبدین حکمتیار رهبر این حزب در دولت اسلامی افغانستان سمت نخست‌وزیری را داشت. این حزب همواره با نظام‌های حاکم در حال جنگ بوده و پس از سقوط طالبان نیز به عنوان یک مخالف جنگید. اما در میزان/مهر ۱۳۹۵ گلبدین حکمتیار، رهبر حزب توافق صلح با اشرف غنی را امضا کرد.[۱۰۸] چند تن از اعضای این حزب پس از سقوط طالبان از حزب اصلی جدا شدند و این حزب را در سال ۱۳۸۴ به رهبری عبدالهادی ارغندیوال ثبت کردند.[۱۰۴] حزب اسلامی شاخه ارغندیوال در سال ۱۳۸۸ از حامد کرزی و در انتخابات ۱۳۹۳ از عبدالله عبدالله حمایت کردند.[۱۰۴] محمد خان معاون اول ریاست اجرائی کشور، به نمایندگی از حزب اسلامی شاخه ارغندیوال در حکومت حضور دارد. هم‌اکنون بین گلبدین حکمتیار و عبدالهادی ارغندیوال بر سر رهبری این حزب اختلاف وجود دارد. این حزب در سال ۱۳۸۳ به نام ارغندیوال ثبت شده اما پس از توافقنامه صلح حکمتیار و دولت افغانستان برخی افراد حزب خواهان رهبری این حزب بدست حکمتیار هستند.[۱۰۹][۱۱۰][۱۱۱]
  • جمعیت اسلامی افغانستان: یکی از احزاب با نفوذ در افغانستان است که در سال ۱۳۵۵ توسط برهان‌الدین ربانی تأسیس شد. برهان‌الدین ربانی رهبر این حزب پس از سقوط حکومت حزب دموکراتیک خلق افغانستان و پس از دوره شش‌ماهه صبغت‌الله مجددی به عنوان رئیس‌جمهور افغانستان تعیین شد و در زمان حکومت طالبان، سازمان ملل وی را به عنوان رئیس‌جمهور دولت در تبعید به رسمیت می‌شناخت.[۱۰۴] وی در ۲۱ جدی/دی ۱۳۸۰ قدرت را به کرزی واگذار کرد.[۳۱] رهبری این حزب پس از ترور برهان‌الدین در ۲۹ سنبله/شهریور ۱۳۹۰ به فرزندش صلاح‌الدین ربانی سپرده شد.[۱۱۲]
  • محاذ ملی اسلامی افغانستان: این حزب در سال ۱۳۵۷ توسط پیر سید احمد گیلانی تأسیس شد. این حزب از حامیان حامد کرزی بود و در انتخابات ۱۳۹۳ از اشرف غنی حمایت کرد.[۱۱۳][۱۱۴] پس از درگذشت پیر سید احمد گیلانی در سال ۲ بهمن/دلو ۱۳۹۵ رهبری این حزب به فرزندش سید حامد گیلانی سپرده شد.[۱۱۵]
  • تنظیم دعوت اسلامی افغانستان: این حزب توسط عبدالرب رسول سیاف تأسیس شد و توانستن در سال ۱۳۸۴ مجوز فعالیت را از وزارت عدلیه افغانستان اخذ کند. رسول سیاف در انتخابات ۱۳۹۳ شرکت کرد و توانست ۷٫۰۴٪ آراء را کسب کند.[۱۱۶]
  • حزب وحدت اسلامی افغانستان: این حزب در سال ۱۳۶۸ و با ائتلاف ۸ حزب و تنظیم شیعه مذهب و هزاره تأسیس شد. محمد اکبری اولین رهبر این حزب بود و پس از آن عبدالعلی مزاری در نخستین کنگره حزب در سال ۱۳۷۰ تعیین شد. این حزب در سنبله/شهریور ۱۳۷۳ و پس از اختلافات میان مزاری و اکبری منشعب شد. پس از کشته شدن مزاری در سال ۱۳۷۳ رهبری این حزب بر عهده کریم خلیلی است.[۱۱۷] پس از سقوط طالبان، کریم خلیلی رهبر این حزب در دوره‌های اول و دوم ریاست جمهوری حامد کرزی به عنوان معاون دوم در دولت حضور داشت. در انتخابات ۱۳۹۳ کریم خلیلی از اشرف غنی حمایت کرد و سرور دانش به نمایندگی از این حزب هم‌اکنون در دولت وحدت ملی حضور دارد. این حزب از زمان تشکیل تا کنون به ۵ حزب انشعاب یافته‌است.[۱۰۴] انشعابات حزب وحدت اسلامی:
  • جنبش ملی اسلامی افغانستان: این حزب در سال ۱۳۷۰ توسط عبدالرشید دوستم تأسیس شد و بیشتر طرفداران این حزب را مردمان ازبک‌ها و ترکمن‌های افغانستان تشکیل می‌دهد. عبدالرشید دوستم رهبر این حزب در انتخابات سال ۱۳۸۳ توانست ۱۰٪ کل آراء را کسب کند.[۱۲۲] در انتخابات ۱۳۹۳، دوستم در تیم اشرف غنی حضور یافت و هم‌اکنون در سمت معاون اول ریاست جمهوری افغانستان فعالیت می‌کند.[۱۰۴]
  • حزب انسجام ملی افغانستان: این حزب در سال ۱۳۸۶ به رهبری صادق مدبر تأسیس شده‌است. بیشتر طرفداران این حزب را مردمان هزاره تشکیل می‌دهد.
  • حرکت اسلامی افغانستان: این حزب در سال ۱۳۵۸ به رهبری محمدآصف محسنی تأسیس شد. پس از سقوط طالبان، محمد آصف محسنی از فعالیت‌های سیاسی این حزب کناره‌گیری کرد. پس از کناره‌گیری محسنی درون حزب انشعاباتی صورت گرفت و این حزب به دو شاخه سید محمدعلی جاوید و سید حسین انوری تقسیم شد. شاخه سید محمدعلی جاوید مدتی تحت رهبری وی فعالیت می‌کرد اما مدتی بعد، عبدالغنی کاظمی رهبری آن را بر عهده گرفت. شاخه انوری نیز پس از درگذشت وی در ۱۵ سرطان/تیر ۱۳۹۵ دچار اختلافات و انشعابات شد.[۱۰۴]
  • حزب کنگره ملی افغانستان: این حزب در سال ۲۰۰۴ توسط لطیف پدرام تأسیس شد. برجسته‌ترین خواسته این حزب، فدرالیسم شدن افغانستان است.[۱۲۳] رهبر این حزب با حضور در انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۱۳۸۳ توانست در جایگاه پنجم قرار بگیرد.[۱۲۲]
  • حزب جبهه ملی نجات افغانستان: این حزب در سال ۱۳۵۷ در پاکستان شکل گرفت و رهبری آن بر عهده صبغت‌الله مجددی بود. مجددی رهبر این حزب پس از سقوط محمد نجیب‌الله در طی توافقنامه پیشاور برای شش ماه ریاست کشور را برای دوره‌ای موقت بر عهده داشت.[۱۲۴] حامد کرزی رئیس‌جمهور پیشین افغانستان، در گذشته عضویت این حزب را در اختیار داشت. مجددی رهبر این حزب پس از سقوط طالبان در دوره‌ای رئیس مجلس سنا افغانستان بود و در انتخابات ریاست جمهوری‌های گذشته از حامیان حامد کرزی و اشرف غنی به حساب می‌آمد.[۱۰۴][۱۲۵][۱۲۶]

مشارکت‌های بین‌المللی[ویرایش]

افغانستان عضو سازمان‌های زیر است:



منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ ۱٫۴ ۱٫۵ «قانون اساسی افغانستان». وزارت عدلیه جمهوری اسلامی افغانستان. بایگانی‌شده از روی نسخه اصلی در ۲۰۱۸-۱۰-۳۰. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۲۸.
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ «ساختار سیاسی افغانستان چقدر دموکراتیک است؟». بی‌بی‌سی فارسی. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۱-۱۴. بایگانی‌شده در ۱۴ نوامبر ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
  3. ماده هشتم قانون اساسی افغانستان
  4. «انتخابات شوراهای محلی افغانستان کی برگزار می‌شود؟». بی‌بی‌سی فارسی. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۱-۱۴. بایگانی‌شده در ۲۹ اکتبر ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
  5. محمدی، زینب. «همه چیز در مورد انتخابات افغانستان». بی‌بی‌سی فارسی. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۱-۱۴. بایگانی‌شده در ۱۴ نوامبر ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
  6. «پیام آفتاب - میرویس هوتک». پایگاه خبری پیام آفتاب. ۲۰۱۸-۰۴-۳۰. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۵-۲۲. بایگانی‌شده در ۱۹ نوامبر ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
  7. «پیام آفتاب - شاه محمود افغان (هوتک)». پایگاه خبری پیام آفتاب. ۲۰۱۸-۱۲-۲۰. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۵-۲۲. بایگانی‌شده در ۱۹ نوامبر ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
  8. غبار، میر غلام محمد. افغانستان در مسیر تاریخ. ۲. صص. ۳۴۹.
  9. غبار، میر غلام محمد. افغانستان در مسیر تاریخ. ۲. ص. ۵۳.
  10. غبار، میرغلام محمد. افغانستان در مسیر تاریخ. ۲. ص. ۶۴۰.
  11. «خبرگزاری فارس - افغانستان چگونه به استقلال رسید». خبرگزاری فارس. ۲۰۱۲-۰۸-۱۶. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۴-۲۴.
  12. «نگاهی به زندگی داوود خان». بی‌بی‌سی فارسی. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۱-۱۲. بایگانی‌شده در ۱۳ نوامبر ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
  13. ۱۳٫۰ ۱۳٫۱ «روز شمار: اشغال افغانستان از سوی اتحاد جماهیر شوروی». بی‌بی‌سی فارسی. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۱-۱۲. بایگانی‌شده در ۱۳ نوامبر ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
  14. «‮ربانی:از اتهام 'جنایتکار جنگی' تا فرشته صلح‬». بی‌بی‌سی فارسی. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۱-۱۲. بایگانی‌شده در ۱۲ نوامبر ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
  15. ۱۵٫۰ ۱۵٫۱ پیکان، وحید. «آن روز 'ورود طالبان به کابل' مهمترین خبر جهان بود». بی‌بی‌سی فارسی. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۲۸. بایگانی‌شده در ۱۳ اکتبر ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
  16. "Map of areas controlled in Afghanistan '96". CNN.
  17. «سالروز سقوط طالبان در کابل». دویچه وله دری. ۱۲ نوامبر ۲۰۰۷. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۲۸. بایگانی‌شده در ۱۱ ژوئن ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
  18. «افغانستان؛ از کنفرانس بن تا امروز». بی‌بی‌سی فارسی. ۹ خرداد ۱۳۹۳. بایگانی‌شده در ۱۱ نوامبر ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
  19. «افغانستان؛ دستاوردها و چالشهای 'نشست بن'». بی‌بی‌سی فارسی. ۱۴ آذر ۱۳۸۸. بایگانی‌شده در ۱۱ نوامبر ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
  20. ۲۰٫۰ ۲۰٫۱ «پس از موافقتنامه بن؛ نگاهی به آنچه گذشت». دویچه وله. ۲۰۱۱. بایگانی‌شده در ۹ ژوئن ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
  21. ۲۱٫۰ ۲۱٫۱ ۲۱٫۲ «پیام آفتاب - سقوط طالبان و تشکیل دولت حامد کرزی». پایگاه خبری پیام آفتاب. ۲۰۱۶-۰۱-۲۵. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۲۸. بایگانی‌شده در ۱۳ اوت ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
  22. «چگونگی تصویب قانون اساسی». وبگاه رسمی سرور دانش. بایگانی‌شده در ۱۱ نوامبر ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
  23. "ساختار دولت جمهوری اسلامی افغانستان". elections.pajhwok.com (به dr). Retrieved 2019-06-02.
  24. "Polls Closed in Afghan Elections | 10. اکتبر 2004". DW.COM.
  25. "Karzai declared Afghan president". BBC. 3 November 2004. Archived from the original on 7 November 2011. Retrieved 28 October 2018.
  26. «نخستین انتخابات افغانستان؛ آمار و اطلاعات». BBC News فارسی. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۶-۰۲.
  27. «صبغت الله مجددی به سمت رئیس مجلس سنا در افغانستان برگزیده شد». رادیو فردا. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۶-۰۲.
  28. «یونس قانونی؛ رئیس مجلس نمایندگان». BBC News فارسی. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۶-۰۲.
  29. ۲۹٫۰ ۲۹٫۱ ۲۹٫۲ "ساختار دولت جمهوری اسلامی افغانستان". آژانس خبری پژواک (به dr). Retrieved 28 October 2018. بایگانی‌شده در ۱۰ آوریل ۲۰۱۹ توسط Wayback Machine
  30. «قانون اساسی افغانستان». وزارت عدلیه جمهوری اسلامی افغانستان. دریافت‌شده در ۲۸ اکتبر ۲۰۱۸. بایگانی‌شده در ۳۰ اکتبر ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
  31. ۳۱٫۰ ۳۱٫۱ ۳۱٫۲ ۳۱٫۳ ۳۱٫۴ «حکومت سیزده ساله کرزی». بی‌بی‌سی فارسی. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۲۸. بایگانی‌شده در ۳۰ اکتبر ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
  32. میران، هادی (۲۰۱۹-۰۲-۱۵). «خروج نیروهای ایالات متحده یا پایان دموکراسی در افغانستان؟» (به انگلیسی). دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۶-۰۲.
  33. Tavernise, Sabrina; Landler, Mark; Cooper, Helene (20 October 2009). "With New Afghan Vote, Path to Stability Is Unclear". The New York Times. Archived from the original on 14 August 2018. Retrieved 28 October 2018.
  34. Farmer, Ben (20 October 2009). "Hamid Karzai agrees to run-off amid fears of more violence and fraud". The Daily Telegraph. Archived from the original on 3 October 2018. Retrieved 28 October 2018.
  35. "Afghanische Regierung: Karzai hält an seinen Vertrauten fest". Der Spiegel. 19 December 2009. Archived from the original on 3 February 2016. Retrieved 22 May 2019.
  36. Rubin, Alissa J. (19 December 2009). "Afghan Cabinet Nominations Show Little Change". The New York Times. Archived from the original on 24 September 2018. Retrieved 28 October 2018.
  37. Walsh, Declan; Ahmed, Azam (30 September 2014). "Mending Alliance, U.S. and Afghanistan Sign Long-Term Security Agreement". The New York Times. Archived from the original on 23 September 2018. Retrieved 28 October 2018.
  38. داوی، اکمل. «کابینه نو افغانستان – ۱۳ وزیر از غنی، ۱۲ از عبدالله». صدای امریکا. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۱-۱۰. بایگانی‌شده در ۱۱ نوامبر ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
  39. «متن موافقتنامه تشکیل دولت وحدت ملی در افغانستان». بی‌بی‌سی فارسی. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۱-۱۰. بایگانی‌شده در ۲ اکتبر ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
  40. متن کامل توافق‌نامه حکومت وحدت ملی (PDF). ۱۳۹۳.
  41. «کابینه دولت وحدت ملی افغانستان معرفی شد». بی‌بی‌سی فارسی. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۱-۲۳. بایگانی‌شده در ۲۳ نوامبر ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
  42. «عبدالله و اشرف غنی سوگند یاد کردند». پایگاه اطلاع‌رسانی شبکه خبر صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۱-۲۳. بایگانی‌شده در ۲۳ نوامبر ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
  43. Afghanistan، 1TV؛ Naderi. «محمد فهیم هاشمی از سوی ریییس جمهور غنی سرپرست وزارت مخابرات گماشته شد». www.1tvnewsaf. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۶-۰۲.
  44. «هفت سفیر تازه به هفت کشور معرفی شد». دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۶-۰۲.
  45. ۴۵٫۰ ۴۵٫۱ «نکاتی‌که باید دربارهٔ نظام انتخاباتی افغانستان بدانید» (به انگلیسی). بی‌بی‌سی فارسی. ۲۰۱۸-۱۰-۰۹. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۳۰. بایگانی‌شده در ۲۰ اکتبر ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
  46. آروین، ایوب. «شورای ملی افغانستان اختیارات و ساختار». بی‌بی‌سی فارسی. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۶-۰۲.
  47. ۴۷٫۰ ۴۷٫۱ آروین، ایوب (۲۲ دی ۱۳۸۸). «شورای ملی افغانستان اختیارات و ساختار». بی‌بی‌سی فارسی. بایگانی‌شده در ۱۱ نوامبر ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
  48. قانون اساسی افغانستان. صص. ماده نودم.
  49. قانون اساسی. صص. ماده نود و یکم.
  50. ماده چهل و هشتم قانون انتخابات
  51. ماده هشتادم قانون اساسی افغانستان (PDF). صص. صفحه ۴۲.
  52. ماده هشتاد و چهارم قانون اساسی افغانستان (PDF). صص. صفحه ۴۳.
  53. «سهمیه کرسی‌های ۳۴ ولایت در انتخابات پارلمانی». شبکه اطلاع‌رسانی افغانستان. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۳-۲۱.
  54. «نکاتی‌که باید دربارهٔ نظام انتخاباتی افغانستان بدانید». بی‌بی‌سی فارسی. ۲۰۱۸-۱۰-۰۹. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۳-۲۱.
  55. ۵۵٫۰ ۵۵٫۱ ماده یکصد و شانزدهم قانون اساسی جمهوری اسلامی افغانستان
  56. «ماده دوم قانون تشکیلات و صلاحیت‌های قوه قضائیه افغانستان» (PDF).
  57. «ماده شانزدهم قانون تشکیلات و صلاحیت‌های قوه قضائیه افغانستان» (PDF).
  58. ماده صد و شانزدهم قانون اساسی افغانستان.
  59. ماده یکصد و هفدهم قانون اساسی جمهوری اسلامی افغانستان
  60. «ماده سی و سوم قانون تشکیلات و صلاحیت‌های قوه قضائیه افغانستان» (PDF).
  61. «فصل چهارم قانون تشکیلات و صلاحیت‌های قوه قضائیه افغانستان» (PDF).
  62. ماده یکصد و سی و ششم قانون اساسی افغانستان (PDF). صص. صفحه ۷۲.
  63. ماده یکصد و سی و هفتم (PDF). صص. صفحه ۷۳.
  64. «شبکه اطلاع‌رسانی افغانستان - اطلاعات عمومی». www.afghanpaper.com. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۶-۰۲.
  65. ماده یکصد و سی و هشتم قانون اساسی افغانستان (PDF). صص. صفحه ۷۳.
  66. ماده یکصد و سی و نهم قانون اساسی افغانستان (PDF). صص. صفحه ۷۳.
  67. ۶۷٫۰ ۶۷٫۱ محمدی، زینب. «جایگاه شوراهای ولایتی در افغانستان». بی‌بی‌سی فارسی. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۱-۱۱. بایگانی‌شده در ۱۱ نوامبر ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
  68. ماده یکصد و چهلم قانون اساسی افغانستان (PDF). صص. صفحه ۷۲.
  69. ماده یکصد و چهل و یکم قانون اساسی افغانستان (PDF). صص. صفحه ۷۴.
  70. «انتخابات شوراهای محلی افغانستان کی برگزار می‌شود؟». بی‌بی‌سی فارسی. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۲۹. بایگانی‌شده در ۲۹ اکتبر ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
  71. "Joint Electoral Management Body – Profile, J. Ray Kennedy". Archived from the original on 3 September 2009.
  72. Andrew North (July 24, 2004). "Afghan candidate list published". BBC News. Archived from the original on 16 November 2018. Retrieved 2010-01-25. Zakim Shah, the chairman of the joint electoral management body, said 23 people had met the Monday deadline to register for the October poll.
  73. Simon Jeffreys (August 11, 2004). "Rumsfeld visits Afghanistan for talks". The Guardian. Archived from the original on 4 January 2019. Retrieved 2010-01-25.
  74. "Afghan presidential poll on October 9". Daily Times. July 10, 2004. Archived from the original on June 6, 2011. Retrieved 2010-01-25. But parliamentary polls, which were meant to have been held at the same time, will be delayed until April, Zakim Shah, the chairman of the Joint Electoral Management Body (JEMB), said in an announcement on state-run Kabul TV.
  75. "18 out of 23 candidates qualified for Afghan presidential race". Xinhua News Agency. August 10, 2004. Archived from the original on 3 March 2016. Retrieved 2010-01-25.
  76. Adam Jay (November 3, 2004). "Karzai confirmed as Afghan president". The Guardian. Archived from the original on 4 January 2019. Retrieved 2010-01-25.
  77. «تاریخ بدنام انتخابات افغانستان – پیک». دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۵-۲۳.
  78. «واکنش نامزدهای ریاست جمهوری افغانستان پس از انتخابات». بی‌بی‌سی فارسی. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۵-۲۳. بایگانی‌شده در ۲۳ مه ۲۰۱۹ توسط Wayback Machine
  79. «آرای حامد کرزی در انتخابات 'زیر پنجاه درصد رفت'». بی‌بی‌سی فارسی. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۵-۲۳. بایگانی‌شده در ۲۳ مه ۲۰۱۹ توسط Wayback Machine
  80. "Karzai Campaign Declares Victory". RadioFreeEurope/RadioLiberty. Archived from the original on 21 April 2019. Retrieved 22 May 2019.
  81. Cooper, Helene; Zeleny, Jeff (2 November 2009). "Obama Warns Karzai to Focus on Tackling Corruption". The New York Times. Archived from the original on 2018-10-13. Retrieved 2018-10-28.
  82. "Obama calls Afghan election 'messy' but upholds its final outcome -". web.archive.org. 5 November 2009. Archived from the original on 2009-11-05.
  83. «متن موافقتنامه تشکیل دولت وحدت ملی در افغانستان». بی‌بی‌سی فارسی. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۲۸. بایگانی‌شده در ۲ اکتبر ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
  84. «کمیسیون انتخابات دکتور اشرف غنی را به حیث برنده انتخابات اعلام کرد». آژانس خبری باختر. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۲۸. بایگانی‌شده در ۲۳ سپتامبر ۲۰۱۴ توسط Wayback Machine
  85. Refugees, United Nations High Commissioner for. "Refworld | Afghanistan parliamentary election turnout lower than expected". Refworld. Retrieved 2019-06-02.
  86. «اعلام نتایج نهایی انتخابات پارلمانی افغانستان». رادیو فردا. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۱-۲۱. بایگانی‌شده در ۲۱ ژانویه ۲۰۱۹ توسط Wayback Machine
  87. «نتایج نهایی انتخابات پارلمانی افغانستان اعلام شد». بی‌بی‌سی فارسی. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۱-۲۱. بایگانی‌شده در ۲۲ ژانویه ۲۰۱۹ توسط Wayback Machine
  88. «انتخابات ولسی جرگه در ۲۸ میزان سال جاری برگزار می‌شود». خبرگزاری افق. ۲۰۱۸-۰۴-۰۱. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۲۸. بایگانی‌شده در ۲۴ دسامبر ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
  89. «برگزاری انتخابات پارلمانی پس از یک هفته تأخیر در قندهار | DW | 27.10.2018». دویچه وله دری. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۲۸. بایگانی‌شده در ۱۸ نوامبر ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
  90. «آغاز سومین دوره انتخابات مجلس افغانستان با سه سال تاخیر». شبکه العالم. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۲۸.
  91. «پایان انتخابات افغانستان؛ چهار میلیون رای با ۳۲ کشته» (به انگلیسی). بی‌بی‌سی فارسی. ۲۰۱۸-۱۰-۲۱. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۲۸. بایگانی‌شده در ۲۲ اکتبر ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
  92. «نتایج انتخابات پارلمانی وشوراهای ولایتی افغانستان». آریایی. دریافت‌شده در ۲۴ آوریل ۲۰۱۹. بایگانی‌شده در ۴ فوریه ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
  93. «گزارش روز انتخابات - انتخابات ولسی جرگه و شوراهای ولایتی سال ۱۳۸۴–۲۹ سنبله ۱۳۸۴» (PDF). دفتر مشترک تنظیم انتخابات. دریافت‌شده در ۲۴ آوریل ۲۰۱۹. بایگانی‌شده در ۱۵ مارس ۲۰۱۷ توسط Wayback Machine
  94. «نتایج انتخابات شورای ولایتی 30 ولایت اعلان گردید». رادیو آزادی. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۲۸. بایگانی‌شده در ۱۱ نوامبر ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
  95. «نتایج اولیه انتخابات شوراهای ولایتی». شبکه اطلاع‌رسانی افغانستان. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۲۸. بایگانی‌شده در ۱۱ نوامبر ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
  96. «نتایج نهایی انتخابات شوراهای ولایتی افغانستان اعلام شد». بی‌بی‌سی فارسی. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۲۸. بایگانی‌شده در ۱۱ نوامبر ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
  97. «نتایج انتخابات شوراهای ولایتی افغانستان اعلام شد | DW | 25.10.2014». دویچه وله دری. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۲۸.
  98. «از علامه محمود طرزی، اولین وزیر خارجه کشور تجلیل شد - آوا». خبرگزاری صدای افغان (آوا). ۲۰۰۸-۰۸-۲۴. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۱-۰۴. بایگانی‌شده در ۱۲ آوریل ۲۰۱۹ توسط Wayback Machine
  99. «قانون اساسی افغانستان». وزارت عدلیه جمهوری اسلامی افغانستان. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۱-۰۴. بایگانی‌شده در ۳۰ اکتبر ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
  100. «افغانستان سیاست خارجی خود را تدوین کرد». بی‌بی‌سی فارسی. ۱۹ ثور ۱۳۸۷. بایگانی‌شده در ۴ ژانویه ۲۰۱۹ توسط Wayback Machine
  101. «وزارت امور خارجه؛ سیاست‌گذار، اجراکننده یا هیچ‌کدام!». روزنامه اطلاعات روز. ۲۰۱۵-۱۲-۱۹. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۱-۰۴. بایگانی‌شده در ۱۲ آوریل ۲۰۱۹ توسط Wayback Machine
  102. «Ministry of Foreign Affairs Afghanistan – Diplomatic Missions – Foreign Missions». web.archive.org. ۲۰۰۷-۱۰-۲۴. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۶-۰۲.
  103. «Ministry of Foreign Affairs Afghanistan – Afghan Diplomatic Missions». web.archive.org. ۲۰۰۸-۰۵-۱۶. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۶-۰۲.
  104. ۱۰۴٫۰ ۱۰۴٫۱ ۱۰۴٫۲ ۱۰۴٫۳ ۱۰۴٫۴ ۱۰۴٫۵ ۱۰۴٫۶ ۱۰۴٫۷ ۱۰۴٫۸ «9 حزب مشهور افغانستان؛ جریان‌هایی که بیش‌تر در زمان جهاد علیه شوروی شکل گرفته‌اند | خبرنامه». خبرنامه. ۲۰۱۷-۰۱-۳۱. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۲۸. بایگانی‌شده در ۱۱ نوامبر ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
  105. «شماری از اعضای افغان ملت از اشرف غنی احمدزی حمایت کردند». ۸ صبح. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۲۸. بایگانی‌شده در ۱۱ نوامبر ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
  106. «انورالحق احدی؛ رهبر حزب سوسیال دموکرات افغانستان». بی‌بی‌سی فارسی. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۲۸. بایگانی‌شده در ۱۱ نوامبر ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
  107. «سه حزب سیاسی از اشرف غنی احمدزی نامزد ا نتخابات حمایت می‌کنند». آژانس خبری پژواک. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۲۸. بایگانی‌شده در ۱۲ ژوئن ۲۰۱۵ توسط Wayback Machine
  108. «توافق‌نامه صلح اجرایی شد؛ حزب اسلامی دیگر دشمن نیست | خبرنامه». خبرنامه. ۲۰۱۶-۰۹-۲۹. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۲۸. بایگانی‌شده در ۱۱ نوامبر ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
  109. «اختلاف‌ها میان حزب اسلامی به رهبری حکمتیار و ارغندیوال | طلوع‌نیوز». طلوع‌نیوز. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۲۸. بایگانی‌شده در ۲۱ ژانویه ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
  110. «آتش اختلاف بین ارغندیوال و حکمتیار و دودی که به چشم دیگران رفت!». خبرگزاری آریانا نیوز. ۲۰۱۷-۱۱-۲۹. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۲۸.
  111. «خبرگزاری رشد، اختلاف بین حکمتیار و ارغندیوال شروع شد». خبرگزاری رشد. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۲۸. بایگانی‌شده در ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
  112. «اعضای رهبری جمعیت اسلامی برگزیده شدند | طلوع‌نیوز». طلوع‌نیوز. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۲۸.
  113. «خبرگزاری فارس - اعلام حمایت «حزب محاذ ملی» افغانستان از نامزدی «اشرف غنی احمدزی»». خبرگزاری فارس. ۲۰۱۴-۰۲-۱۳. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۲۸. بایگانی‌شده در ۲۱ آوریل ۲۰۱۹ توسط Wayback Machine
  114. «حمایت احزاب"حرکت انقلاب اسلامی"و"محاذ ملی افغانستان" از اشرف غنی احمد زی». شفقنا افغانستان. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۲۸.
  115. «پرس وپال: گفتگوی ویژه با سید حامد گیلانی رهبر حزب محاذ ملی». طلوع‌نیوز. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۲۸.
  116. «خبرگزاری فارس - هر کدام از کاندیداهای ریاست جمهوری افغانستان چقدر رای آوردند؟». خبرگزاری فارس. ۲۰۱۴-۰۵-۱۵. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۲۸. بایگانی‌شده در ۲۶ آوریل ۲۰۱۵ توسط Wayback Machine
  117. «پیام آفتاب - حزب وحدت اسلامی افغانستان». پایگاه خبری پیام آفتاب. ۲۰۱۸-۰۳-۱۴. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۲۸. بایگانی‌شده در ۲۷ نوامبر ۲۰۱۷ توسط Wayback Machine
  118. «پیام آفتاب - حزب وحدت ملی اسلامی افغانستان». پایگاه خبری پیام آفتاب. ۲۰۰۷-۱۲-۰۵. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۲۸. بایگانی‌شده در ۱ دسامبر ۲۰۱۷ توسط Wayback Machine
  119. «پیام آفتاب - حزب وحدت اسلامی ملت افغانستان». پایگاه خبری پیام آفتاب. ۲۰۰۷-۱۲-۰۵. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۲۸. بایگانی‌شده در ۱۲ آوریل ۲۰۱۹ توسط Wayback Machine
  120. «پیام آفتاب - حزب اقتدار ملی افغانستان». پایگاه خبری پیام آفتاب. ۲۰۰۷-۱۱-۱۹. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۲۸. بایگانی‌شده در ۱۲ آوریل ۲۰۱۹ توسط Wayback Machine
  121. «داکتر سید علی کاظمی، رهبر حزب اقتدار ملی افغانستان:بازگشایی پرونده حادثه بغلان‌سبب تقویت وحدت ملی خواهد شد – هفته نامه اقتدار ملی». هفته‌نامه اقتدار ملی. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۲۸. بایگانی‌شده در ۱۳ آوریل ۲۰۱۹ توسط Wayback Machine
  122. ۱۲۲٫۰ ۱۲۲٫۱ «نتایج نهایی شمارش آراء انتخابات افغانستان». بی‌بی‌سی فارسی. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۲۸. بایگانی‌شده در ۱۱ نوامبر ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
  123. فانی، عنایت. «لطیف پدرام: تنها راه حل افغانستان فدرالیسم است». بی‌بی‌سی فارسی. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۲۸. بایگانی‌شده در ۱۱ نوامبر ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
  124. «پیام آفتاب - حضرت صبغت الله مجددی». پایگاه خبری پیام آفتاب. ۲۰۱۴-۱۲-۰۹. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۲۸. بایگانی‌شده در ۱۲ نوامبر ۲۰۱۷ توسط Wayback Machine
  125. «مجددی: دربارهٔ حمایت از کرزی 'استخاره کردم'». بی‌بی‌سی فارسی. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۲۸. بایگانی‌شده در ۱۱ نوامبر ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
  126. «بنابر نتیجه استخاره از اشرف غنی حمایت می‌کنم». شبکه اطلاع‌رسانی افغانستان. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۲۸. بایگانی‌شده در ۱۱ نوامبر ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
  127. "Afghanistan becomes member of World Trade Organization (WTO)". Pajhwok Afghan News. 2015-12-17. Retrieved 2018-11-10.

پیوند به بیرون[ویرایش]