نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا
| نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا | |
|---|---|
      نشان‌های شاخه‌های نیروهای مسلح ایالات متحده | |
| بنیان‌گذاری | ۱۴ ژوئن ۱۷۷۵[الف] |
| شاخه‌ها | |
| ستاد | پنتاگون، شهرستان آرلینگتون، ویرجینیا |
| وبگاه | |
| رهبری | |
| وزیر |  مارکوین مولین |
| فرمانده |  ژنرال دن کین، USAF
|
| جانشین رئیس ستاد مشترک |  ژنرال کریستوفر ماهونی، USMC |
| درجه‌دار ارشد مشاور رئیس ستاد مشترک |  دیوید آیسوم، USN |
| نیروی انسانی | |
| سن سربازی | ۱۷ سال با رضایت والدین، ۱۸ سال برای خدمت داوطلبانه.[ب] |
| نیروی فعال | (رتبه سوم) |
| صنعت | |
| واردات سالانه | ۶۵۲٫۶ میلیون دلار آمریکا (۲۰۱۴–۲۰۲۲)[۷] |
| صادرات سالانه | ۲۸٫۵۰ میلیارد دلار آمریکا (۲۰۱۴–۲۰۲۲)[۷] |
| جستارهای وابسته | |
نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا (به انگلیسی: United States Armed Forces) نیروهای نظامی ایالات متحده آمریکا هستند.[۸] قانون فدرال ایالات متحده شش نیروی مسلح را تعیین کرده است: ارتش، سپاه تفنگداران دریایی، نیروی دریایی، نیروی هوایی، نیروی فضایی و گارد ساحلی که برای هر کدام نقش‌ها و حوزه‌های عملیاتی ویژه‌ای تعیین‌شده است.[۹][۱۰][۱۱] به استثنای گارد ساحلی که در زمان صلح تحت نظر وزارت امنیت میهن (DHS) فعالیت می‌کند، سایر نیروها تحت نظر وزارت دفاع (DoD) سازماندهی شده‌اند.
این نیروها که در طول جنگ انقلاب آمریکا تأسیس شدند، ارتش و نیروی دریایی و بعدها سایر نیروها، نقشی تعیین‌کننده در تاریخ این کشور ایفا کرده‌اند. آن‌ها از طریق درگیری‌هایی مانند جنگ‌های بربری و جنگ ۱۸۱۲ به تحکیم ملی اولیه کمک کردند، تکامل سرزمینی کشور را شکل دادند و در درگیری‌های جهانی از جمله جنگ جهانی اول، جنگ جهانی دوم، جنگ سرد و جنگ علیه تروریسم مشارکت داشتند.[۱۲] لایحه امنیت ملی ۱۹۴۷ با ایجاد وزارت دفاع، نیروی هوایی و شورای امنیت ملی، تشکیلات نظامی را سازماندهی مجدد کرد؛ در سال ۱۹۴۹، اصلاحیه‌ای بر این قانون، وزارتخانه‌های هم‌تراز کابینه ارتش، نیروی دریایی و نیروی هوایی را در وزارت دفاع ادغام کرد[۱۳] و ساختار دفاعی یکپارچه‌ای را تحت کنترل غیرنظامی رسمی ساخت. نیروی فضایی در سال ۲۰۱۹ به عنوان جدیدترین شاخه تأسیس شد.
رئیس‌جمهور آمریکا به عنوان فرمانده کل قوا خدمت می‌کند و از طریق وزارت دفاع و برای گارد ساحلی در زمان صلح، از طریق وزارت امنیت میهن، بر نیروهای مسلح اعمال قدرت می‌کند. از سال ۱۹۷۳، ایالات متحده نیروی تمام‌داوطلب را حفظ کرده است، اگرچه سیستم خدمات انتخابی همچنان مجاز است که اکثر شهروندان و ساکنان مرد بین ۱۸ تا ۲۵ سال را برای خدمت وظیفه ثبت‌نام کند. هر شش نیرو همچنین در میان هشت خدمت یکپارچه ایالات متحده قرار دارند. نیروهای مسلح شامل پرسنل وظیفه فعال، اجزای ذخیره و گارد ملی هستند.
نیروهای مسلح ایالات متحده به طور گسترده‌ای قدرتمندترین[۱۴][۱۵] و پیشرفته‌ترین[۱۶] نیروی نظامی جهان محسوب می‌شوند. بودجه نظامی ایالات متحده در سال ۲۰۲۵ برابر با ۹۵۷ میلیارد دلار آمریکا بود که بالاترین میزان در جهان است و ۳۳٪ از هزینه‌های نظامی جهان را تشکیل می‌دهد.[۱۷] تعداد پرسنل شش نیروی مسلح در کنار هم، آن‌ها را در میان بزرگ‌ترین نیروهای مسلح دولتی جهان قرار می‌دهد. نیروهای مسلح ایالات متحده به دلیل بودجه کلان خود، قابلیت‌های قابل‌توجهی در دفاع و اعمال قدرت دارند که منجر به فناوری‌های پیشرفته و قدرتمندی‌شده است که استقرار گسترده نیرو در سطح جهانی را ممکن می‌سازد، از جمله حدود ۸۰۰ پایگاه نظامی در سراسر جهان.[۱۸]
تاریخچه
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]تاریخچه نیروهای مسلح ایالات متحده به ۱۴ ژوئن ۱۷۷۵، با ایجاد ارتش قاره‌ای بازمی‌گردد، حتی پیش از آنکه اعلامیه استقلال، تأسیس ایالات متحده را رقم بزند.[۱۹] نیروی دریایی قاره‌ای که در ۱۳ اکتبر ۱۷۷۵ تأسیس شد و تفنگداران دریایی قاره‌ای که در ۱۰ نوامبر ۱۷۷۵ ایجاد شدند، در فاصله‌ای کوتاه توسط کنگره قاره‌ای برای دفاع از ملت جدید در برابر امپراتوری بریتانیا در جنگ انقلاب آمریکا تشکیل شدند.[۲۰][۲۱]
این نیروها در سال ۱۷۸۴ پس از آنکه معاهده پاریس به جنگ انقلاب پایان داد، منحل شدند. کنگره کنفدراسیون در ۳ ژوئن ۱۷۸۴، ارتش ایالات متحده کنونی را ایجاد کرد.[۱۹] کنگره ایالات متحده در ۲۷ مارس ۱۷۹۴ نیروی دریایی کنونی و در ۱۱ ژوئیه ۱۷۹۸ سپاه تفنگداران دریایی کنونی را ایجاد کرد.[۲۰][۲۲] هر سه نیرو ریشه خود را به پیشینیان قاره‌ای مربوطه خود می‌رسانند.
تصویب قانون اساسی در سال ۱۷۸۷ به کنگره قدرت «ایجاد و پشتیبانی از ارتش‌ها»، «تدارک و نگهداری نیروی دریایی» و «تدوین قوانین برای اداره و تنظیم نیروهای زمینی و دریایی» و همچنین قدرت اعلام جنگ را داد. رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا فرمانده کل قوای نیروهای مسلح ایالات متحده است.[۲۳]
گارد ساحلی ایالات متحده ریشه خود را در تشکیل سرویس کاتر درآمد در ۴ اوت ۱۷۹۰ می‌داند که در ۲۸ ژانویه ۱۹۱۵ با سرویس نجات غریق ایالات متحده ادغام شد تا گارد ساحلی را تشکیل دهد.[۲۴][۲۵]
نیروی هوایی ایالات متحده در ۱۸ سپتامبر ۱۹۴۷ به عنوان یک شاخه مستقل تأسیس شد؛ این نیرو ریشه خود را در تشکیل بخش هوانوردی، سپاه سیگنال ارتش ایالات متحده می‌داند که در ۱ اوت ۱۹۰۷ شکل گرفت و پیش از آنکه در لایحه امنیت ملی ۱۹۴۷ به عنوان یک شاخه مستقل به رسمیت شناخته شود، بخشی از نیروهای هوایی ارتش ایالات متحده بود.[۲۶]
سپاه افسران خدمات بهداشت عمومی ایالات متحده پیش‌تر از ۲۹ ژوئیه ۱۹۴۵ تا ۳ ژوئیه ۱۹۵۲ به عنوان شاخه‌ای از نیروهای مسلح ایالات متحده در نظر گرفته می‌شد و اکنون یکی از هشت سرویس یونیفرم‌پوش ایالات متحده است.[۲۷] در صورتی که این نهاد دوباره به خدمت فعال فراخوانده شود، هفتمین شاخه نیروهای مسلح را تشکیل خواهد داد.[۲۸]
نیروی فضایی ایالات متحده در ۲۰ دسامبر ۲۰۱۹ به عنوان یک شاخه مستقل تأسیس شد. این ششمین شاخه ارتش ایالات متحده و نخستین شاخه جدید در ۷۲ سال گذشته است.[۲۹] ریشه نیروی فضایی را می‌توان در فرماندهی عملیات فضایی جستجو کرد که در ۱ سپتامبر ۱۹۸۲ شکل گرفت و یکی از فرماندهی‌های اصلی نیروی هوایی ایالات متحده بود.[۳۰]
دفتر خدمات پژوهشی کنگره ایالات متحده از سال ۱۷۹۸ سالانه «فهرست استقرار نیروهای نظامی ایالات متحده در خارج از کشور» را منتشر می‌کند.[۳۱]
ساختار
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]فرماندهی رئیس‌جمهور بر نیروهای مسلح ایالات متحده در اصل دوم قانون اساسی تثبیت‌شده است که بر اساس آن، رئیس‌جمهور به عنوان «فرمانده کل ارتش و نیروی دریایی ایالات متحده و شبه‌نظامیان ایالت‌های مختلف، هنگامی که به خدمت واقعی ایالات متحده فراخوانده شوند» نامیده می‌شود.[۳۲]
نیروهای مسلح ایالات متحده میان دو وزارتخانه کابینه تقسیم شده‌اند؛ وزارت دفاع به عنوان وزارتخانه اصلی کابینه برای امور نظامی عمل می‌کند و وزارت امنیت میهن مسئول اداره گارد ساحلی ایالات متحده است.[۳۳]
زنجیره فرماندهی نظامی از رئیس‌جمهور ایالات متحده به وزیر دفاع (برای سرویس‌های تحت نظر وزارت دفاع) یا وزیر امنیت میهن (برای سرویس‌های تحت نظر وزارت امنیت میهن) جریان دارد که کنترل غیرنظامی نیروهای نظامی را تضمین می‌کند.
در درون وزارت دفاع، وزارتخانه‌های نظامی (وزارت ارتش، وزارت نیروی دریایی و وزارت نیروی هوایی) نهادهایی با رهبری غیرنظامی هستند که بر شاخه‌های نظامی هم‌تراز که در هر وزارتخانه سازماندهی شده‌اند، نظارت می‌کنند. وزارتخانه‌ها و سرویس‌های نظامی مسئول سازماندهی، آموزش و تجهیز نیروها هستند و زنجیره فرماندهی عملیاتی از طریق فرماندهی رزمی یکپارچه جریان دارد.[۳۴]
ستاد مشترک نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]_pose_for_a_photo_in_the_Pentagon_on_January_5.jpg)
ستاد مشترک نیروهای مسلح، اگرچه خارج از زنجیره فرماندهی عملیاتی قرار دارد، ارشدترین نهاد نظامی وزارت دفاع است. این ستاد توسط رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح هدایت می‌شود که مشاور اصلی رئیس‌جمهور و وزیر دفاع در امور نظامی است. معاون آن‌ها نایب‌رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح است. هم رئیس و هم نایب‌رئیس از اعمال فرماندهی نظامی بر ستاد مشترک یا هر یک از نیروهای مسلح، به استثنای ستاد مشترک، منع شده‌اند.[۳۵][۳۶][۳۷]
سایر اعضا شامل رئیس ستاد نیروی زمینی، فرمانده سپاه تفنگداران دریایی، فرمانده عملیات نیروی دریایی، رئیس ستاد نیروی هوایی، فرمانده عملیات‌های فضایی و رئیس دفتر گارد ملی هستند.[۳۸]
فرمانده گارد ساحلی عضو رسمی ستاد مشترک نیست، اما گاهی به عنوان یکی از روسای سرویس‌های نظامی در جلسات شرکت می‌کند.
مشاور ارشد درجه‌دار رئیس ستاد مشترک، ارشدترین درجه‌دار غیرکمیسیونی (NCO) در نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا است و یک درجه نظامی منحصربهفرد برای نیروهای وظیفه است که تنها یک نفر می‌تواند آن را در اختیار‌داشته باشد. او مشاور اصلی نیروهای وظیفه برای رئیس ستاد مشترک است و تحت نظر وزیر دفاع خدمت می‌کند.[۳۹]
رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا، وزیر دفاع، وزیر امنیت میهن و رئیس ستاد مشترک، اعضای شورای امنیت ملی ایالات متحده آمریکا هستند که به رئیس‌جمهور در امور امنیت ملی، نظامی و سیاست خارجی مشاوره می‌دهند.[۴۰]
مشاور امنیت ملی، مشاور امنیت میهن و قائم‌مقام مشاور امنیت ملی نیز ممکن است از اعضای نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا باشند.[۴۱][۴۲]
کمیته قائم‌مقام‌های شورای امنیت ملی همچنین شامل قائم‌مقام وزیر دفاع، قائم‌مقام وزیر امنیت میهن و نایب‌رئیس ستاد مشترک است.[۴۳]
رهبری نظامی، شامل وزیر دفاع، وزیر امنیت میهن و رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح نیز در شورای ملی فضایی حضور دارند.[۴۴]
فرماندهی‌های رزمی یکپارچه
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]فرماندهی‌های رزمی یکپارچه، فرماندهی‌های نظامی مشترکی هستند که از نیروهای چندین دپارتمان نظامی تشکیل شده‌اند و زنجیره فرماندهی آن‌ها از رئیس‌جمهور به وزیر دفاع و سپس به فرماندهان فرماندهی‌های رزمی می‌رسد.
هر شاخه نظامی، نیروهایی را سازماندهی، آموزش و تجهیز می‌کند که سپس از طریق فرماندهی‌های مولفه شاخه، به فرماندهی‌های رزمی یکپارچه ارائه می‌شوند. فرماندهی عملیات ویژه و فرماندهی سایبری نیز فرماندهی‌های عملیات ویژه تئاتر یا ستاد فرماندهی نیروی مشترک – سایبری را به سایر فرماندهان رزمی ارائه می‌دهند.
مولفه‌های نیروی زمینی معمولاً دارای نقش دوگانه به عنوان فرمانده مولفه نیروی مشترک زمینی، مولفه‌های نیروی دریایی معمولاً دارای نقش دوگانه به عنوان فرمانده مولفه نیروی مشترک دریایی و مولفه‌های نیروی هوایی معمولاً دارای نقش دوگانه به عنوان فرمانده مولفه نیروی مشترک هوایی هستند؛ همچنین فرماندهی عملیات ویژه تئاتر دارای نقش دوگانه به عنوان مولفه عملیات ویژه نیروی مشترک و مولفه نیروی فضایی معمولاً دارای نقش دوگانه به عنوان مولفه فضایی نیروی مشترک است.[۴۵]
 |
فرماندهی آفریقای ایالات متحده (USAFRICOM) | انجام عملیات‌های نظامی ایالات متحده در آفریقا. | پادگان کلی، آلمان | |
 |
فرماندهی مرکزی ایالات متحده (USCENTCOM) | انجام عملیات‌های نظامی ایالات متحده در خاورمیانه و آسیای مرکزی. | پایگاه نیروی هوایی مک‌دیل، فلوریدا | |
 |
فرماندهی سایبری ایالات متحده (USCYBERCOM) | انجام عملیات‌های سایبری نظامی ایالات متحده. | فورت جورج جی. مید، مریلند |  نیروی مأموریت ملی سایبری |
 |
فرماندهی اروپای ایالات متحده (USEUCOM) | انجام عملیات‌های نظامی ایالات متحده در اروپا. | پادگان پچ، آلمان | |
 |
فرماندهی شمالی ایالات متحده (USNORTHCOM) | انجام عملیات‌های نظامی ایالات متحده در آمریکای شمالی و عملیات‌های دفاع از میهن. | پایگاه نیروی فضایی پترسون، کلرادو |  فرماندهی آلاسکا |
 |
فرماندهی هند و اقیانوس آرام ایالات متحده (USPACOM) | انجام عملیات‌های نظامی ایالات متحده در منطقه هند و اقیانوس آرام. | کمپ اچ. ام. اسمیت، هاوایی | |
 |
فرماندهی جنوبی ایالات متحده (USSOUTHCOM) | انجام عملیات‌های نظامی ایالات متحده در آمریکای مرکزی، آمریکای جنوبی و کارائیب. | دورال، فلوریدا | |
 |
فرماندهی فضایی ایالات متحده (USSPACECOM) | انجام عملیات‌های نظامی ایالات متحده در ماورای جو. | پایگاه نیروی فضایی پترسون، کلرادو | |
 |
فرماندهی عملیات ویژه ایالات متحده (USSOCOM) | توسعه و به‌کارگیری نیروهای عملیات ویژه. | پایگاه نیروی هوایی مک‌دیل، فلوریدا | |
 |
فرماندهی راهبردی ایالات متحده (USSTRATCOM) | انجام بازدارندگی راهبردی، عملیات‌های هسته‌ای، فرماندهی، کنترل و ارتباطات هسته‌ای، عملیات‌های طیف الکترومغناطیسی مشترک و تهاجم جهانی.[۴۶] | پایگاه نیروی هوایی اوففوت، نبراسکا | |
 |
فرماندهی ترابری ایالات متحده (USTRANSCOM) | انجام عملیات‌های تحرک یکپارچه جهانی. | پایگاه نیروی هوایی اسکات، ایلینوی |
.svg){kind=small}
_CSIB.png){kind=small}
_CSIB.png){kind=small}
_CSIB.png){kind=small}
_CSIB.png){kind=small}
آژانس‌های پشتیبانی رزمی
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]آژانس‌های پشتیبانی رزمی، آژانس‌های وزارت دفاع هستند که مأموریت‌های پشتیبانی رزمی دارند و به نیروهای عملیاتی که در حال برنامه‌ریزی یا انجام عملیات‌های نظامی هستند، خدمات ارائه می‌دهند. این شامل پشتیبانی در طول درگیری یا در انجام سایر فعالیت‌های نظامی مرتبط با مقابله با تهدیدات علیه امنیت ملی ایالات متحده است. این مأموریت بر ارائه پشتیبانی به سطوح فرماندهی رزمی (CCMD) و پایین‌تر متمرکز است و ممکن است تمام ابعاد مأموریت آژانس پشتیبانی رزمی را در بر نگیرد.[۴۷]
 |
آژانس مدیریت قراردادهای دفاعی (DCMA) | ارائه خدمات مدیریت قرارداد برای وزارت دفاع.[۴۸] | فورت گرگ-آدامز، ویرجینیا |
 |
آژانس بهداشت دفاعی (DHA) | ارائه و تقویت توانمندی‌های پزشکی برای فرماندهی‌های رزمی.[۴۹] | فالز چرچ، ویرجینیا |
 |
آژانس سیستم‌های اطلاعات دفاعی (DISA) | ارائه، بهره‌برداری و تضمین قابلیت‌های فرماندهی، کنترل و اشتراک‌گذاری اطلاعات.[۵۰] | فورت جورج جی. مید، مریلند |
 |
آژانس اطلاعات دفاعی (DIA) | ارائه اطلاعات نظامی به رزمندگان، سیاست‌گذاران دفاعی و برنامه‌ریزان نیرو در وزارت دفاع و جامعه اطلاعاتی، در پشتیبانی از برنامه‌ریزی و عملیات‌های نظامی ایالات متحده و اکتساب سامانه‌های تسلیحاتی.[۵۱] | ستاد آژانس اطلاعات دفاعی، پایگاه مشترک آناکوستیا-بولینگ، واشینگتن دی. سی. |
 |
آژانس لجستیک دفاعی (DLA) | مدیریت زنجیره تأمین دفاعی جهانی از ابتدا تا انتها.[۵۲] | فورت بلوار، ویرجینیا |
 |
آژانس کاهش تهدید دفاعی (DTRA) | شناسایی، توسعه و به‌کارگیری راهکارهایی برای مقابله با سلاح‌های کشتار جمعی و تهدیدات نوظهور.[۵۳] | فورت بلوار، ویرجینیا |
 |
آژانس ملی اطلاعات مکانی (NGA) | ارائه اطلاعات مکانی به سیاست‌گذاران، اعضای نیروهای نظامی، متخصصان اطلاعاتی و امدادگران اولیه.[۵۴] | فورت بلوار، ویرجینیا |
  |
آژانس امنیت ملی / سرویس امنیت مرکزی (NSA/CSS) | ارائه پشتیبانی، دانش و کمک‌های رمزنگاری به‌موقع و دقیق به جامعه رمزنگاری نظامی.[۵۵] ارائه اطلاعات سیگنالی عملیاتی و پشتیبانی امنیت سایبری به نیروهای مسلح.[۵۶] | فورت جورج جی. مید، مریلند |
شاخه‌های خدمتی
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]نیروهای مسلح ایالات متحده از شش شاخه خدمتی نظامی هم‌تراز تشکیل‌شده است. پنج شاخه از این نیروها، یعنی ارتش ایالات متحده، سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده، نیروی دریایی ایالات متحده، نیروی هوایی ایالات متحده و نیروی فضایی ایالات متحده، بخشی از وزارت دفاع هستند.
گارد ساحلی ایالات متحده به‌طور معمول تحت نظر وزارت امنیت میهن ایالات متحده آمریکا قرار دارد، اما ممکن است به دستور رئیس‌جمهور یا کنگره به وزارت نیروی دریایی (که نهاد غیرنظامی ناظر بر سپاه تفنگداران دریایی و نیروی دریایی ایالات متحده است) در وزارت دفاع منتقل شود.
به استثنای گارد ساحلی، شاخه‌های نظامی تنها وظیفه سازماندهی، آموزش و تجهیز نیروها را بر عهده دارند. فرماندهی‌های رزمی یکپارچه مسئولیت کنترل عملیاتی نیروهای غیرخدمتی را بر عهده دارند.
به هر یک از شاخه‌های نظامی، نقش و حوزه‌ای اختصاص داده‌شده است. ارتش ایالات متحده عملیات‌های زمینی را هدایت می‌کند، در حالی که نیروی دریایی و سپاه تفنگداران دریایی عملیات‌های دریایی را انجام می‌دهند؛ سپاه تفنگداران دریایی در عملیات‌های آبی-خاکی و ساحلی در پشتیبانی از نیروی دریایی تخصص دارد. نیروی هوایی عملیات‌های هوایی و نیروی فضایی عملیات‌های فضایی را هدایت می‌کنند.
گارد ساحلی ایالات متحده از این جهت منحصربهفرد است که یک شاخه نظامی متخصص در عملیات‌های دریایی و همچنین یک نهاد مجری قانون است.[۹][۱۰]
ارتش ایالات متحده
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
ارتش ایالات متحده (USA) نیروی زمینی نیروهای مسلح ایالات متحده و بزرگ‌ترین و قدیمی‌ترین شاخه خدمتی است. این نیرو که در اصل در سال ۱۷۷۵ به عنوان ارتش قاره‌ای تأسیس شد، شامل یک میلیون سرباز در ارتش منظم، ارتش ایالات متحده (ذخیره)، و گارد ملی ارتش است.[۹] ارتش به عنوان شاخه اصلی زمینی نیروهای مسلح عمل می‌کند و مسئولیت هدایت عملیات‌های جنگ زمینی را بر عهده دارد.[۵۷]
ارتش ایالات متحده تحت وزارت ارتش ایالات متحده سازماندهیشده است که یک وزارتخانه نظامی تحت رهبری وزیر ارتش ایالات متحده و معاون وزیر ارتش ایالات متحده است.
خودِ ارتش ایالات متحده توسط رئیس ستاد ارتش و معاون رئیس ستاد ارتش هدایت می‌شود که هر دو ژنرال هستند و توسط گروهبان یکم ارتش مشاوره می‌شوند.[۵۸]
مسئولیت اصلی ارتش، هدایت نبرد زمینی سریع و پایدار به عنوان بخشی از نیروی مشترک است. قدرت زمینی ارتش بر نابودی نیروهای مسلح دشمن، اشغال قلمرو آن و درهم‌شکستن اراده دشمن متمرکز است.[۵۹]
پنج شایستگی اصلی ارتش عبارتند از:
- نبرد زمینی سریع و پایدار
- عملیات‌های تسلیحات ترکیبی:
- مانور تسلیحات ترکیبی و امنیت مناطق وسیع
- عملیات‌های زرهی و مکانیزه
- عملیات‌های هوابرد و یورش هوایی
- عملیات‌های ویژه
- آماده‌سازی و پشتیبانی از تئاتر عملیاتی برای نیروی مشترک
- یکپارچه‌سازی قدرت ملی، چندملیتی و مشترک در زمین[۵۹]
سیزده وظیفه مشخص‌شده برای ارتش عبارتند از:
- هدایت عملیات‌های رزمی تسلیحات ترکیبی سریع و پایدار در زمین در تمامی محیط‌ها و انواع عوارض، از جمله محیط‌های پیچیده شهری، به منظور شکست نیروهای زمینی دشمن و تصرف، اشغال و دفاع از مناطق زمینی.[۶۰]
- هدایت پدافند هوایی و دفاع موشکی برای پشتیبانی از کارزارهای مشترک و کمک به دستیابی به برتری هوایی. این وظیفه توسط شاخه توپخانه پدافند هوایی ایالات متحده آمریکا، به‌ویژه توسط فرماندهی دهم پدافند هوایی و موشکی ارتش، فرماندهی سی و دوم پدافند هوایی و موشکی ارتش، فرماندهی نود و چهارم پدافند هوایی و موشکی ارتش، فرماندهی دویست و شصت و سوم پدافند هوایی و موشکی ارتش و فرماندهی دفاع موشکی و فضایی ارتش انجام می‌شود.[۶۰]
- هدایت عملیات‌های هوابرد، یورش هوایی و آبی-خاکی. ارتش مسئولیت اصلی توسعه دکترین، تاکتیک‌ها، تکنیک‌ها و رویه‌های هوابرد را بر عهده دارد. عملیات‌های هوابرد و یورش هوایی ارتش توسط سپاه هجدهم هوابرد، لشکر ۱۱ هوابرد، لشکر ۸۲ام هوابرد، لشکر ۱۰۱ هوابرد و تیپ ۱۷۳ هوابرد انجام می‌شود.[۶۰]
- هدایت عملیات‌های امور غیرنظامی. عملیات‌های امور غیرنظامی توسط ستاد فرماندهی عملیات‌های ویژه نیروی زمینی ایالات متحده، عمدتاً تحت نظر فرماندهی امور غیرنظامی و عملیات‌های روانی ارتش ایالات متحده و تیپ ۹۵ امور غیرنظامی انجام می‌شود.[۶۰]
- هدایت عملیات‌های رودخانه‌ای.[۶۰]
- اشغال قلمروها در خارج از کشور و فراهم‌سازی مقدمات اولیه برای استقرار یک دولت نظامی تا زمان انتقال این مسئولیت به سایر مقامات.[۶۰]
- ممانعت از قدرت دریایی، قدرت فضایی، قدرت هوایی و ارتباطات دشمن از طریق عملیات در زمین و از مبدأ زمین.[۶۰]
- ارائه آماد (لجستیک) به عملیات‌ها و کارزارهای مشترک، شامل ترابری مشترک ساحلی و درون‌تئاتری پرسنل و تجهیزات حیاتی و حساس به زمان. این وظیفه عمدتاً از طریق شاخه لجستیک ارتش ایالات متحده، شامل سپاه تدارکات ارتش ایالات متحده، سپاه مهمات ارتش ایالات متحده، سپاه ترابری و از طریق فرماندهی تجهیزات نیروی زمینی ایالات متحده و فرماندهی استقرار و توزیع سطحی نظامی انجام می‌شود.[۶۰]
- ارائه پشتیبانی به عملیات‌های فضایی برای تقویت کارزارهای مشترک، با هماهنگی سایر شاخه‌های نظامی (عمدتاً نیروی فضایی ایالات متحده)، فرماندهی‌های رزمی (عمدتاً فرماندهی فضایی ایالات متحده) و سایر وزارتخانه‌ها و سازمان‌های دولتی ایالات متحده. عملیات‌های فضایی ارتش توسط فرماندهی دفاع موشکی و فضایی ارتش انجام می‌شود.[۶۰]
- هدایت برنامه‌های مجاز کارهای عمرانی، شامل پروژه‌های بهبود ناوبری، مهار سیل، کنترل فرسایش ساحلی و سایر توسعه‌های منابع آبی در ایالات متحده، قلمروها و دارایی‌های آن، و هدایت سایر فعالیت‌های غیرنظامی مقرر‌شده توسط قانون. این موارد توسط سپاه مهندسی ارتش ایالات متحده انجام می‌شود.[۶۰]
- ارائه تخلیه پزشکی هوایی درون‌تئاتری. این مأموریت‌ها توسط سپاه خدمات پزشکی ارتش ایالات متحده و شاخه هوانوردی ارتش ایالات متحده انجام می‌شود.[۶۰]
- هدایت عملیات شناسایی، نظارت و کشف هدف.
- بهره‌برداری از خطوط ارتباطی زمینی. این وظیفه عمدتاً از طریق سپاه ترابری و فرماندهی استقرار و توزیع سطحی نظامی انجام می‌شود.[۶۰]
پیاده‌نظام
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
شاخه پیاده‌نظام هسته اصلی قدرت رزمی زمینی این نیرو را تشکیل می‌دهد. پیاده‌نظام ارتش ایالات متحده به‌طور کلی به ام۴ کارباین و ام۲۴۹ مجهز است که قرار است با تفنگ XM7 و XM250 جایگزین شوند.[۶۱]
پیاده‌نظام بخش اصلی «تیم‌های رزمی تیپ» ارتش است. پرتعدادترین نوع آن، «تیم رزمی تیپ پیاده‌نظام» است که از گردان‌های پیاده‌نظام سبک تشکیل‌شده که به‌صورت پیاده می‌جنگند.
تیم‌های رزمی تیپ پیاده‌نظامِ لشکر ۸۲ام هوابرد دارای قابلیت یورش هوایی هستند و سربازان پیاده‌نظام توسط بالگردهای یو‌اچ-۶۰ بلک‌هاوک و سی‌اچ-۴۷ شینوک هوانوردی ارتش ایالات متحده جابه‌جا می‌شوند.[۶۲]
تیم‌های رزمی تیپ پیاده‌نظامِ لشکر ۱۱ هوابرد، لشکر ۸۲ام هوابرد و تیپ ۱۷۳ هوابرد قادر به انجام عملیات‌های هوابرد با همکاری هواگردهای ترابری نیروی هوایی ایالات متحده هستند.[۶۳]
در نهایت، تیم‌های رزمی تیپ پیاده‌نظام که به لشکر ۱۰ کوهستان اختصاص یافته‌اند، در جنگ کوهستانی تخصص دارند.[۶۴] تیم‌های رزمی تیپ پیاده‌نظام استاندارد به لشکر ۲۵ پیاده اختصاص دارند که آموزش‌های تکمیلی در زمینه جنگ جنگل ارائه می‌دهد.[۶۵]
تیم‌های رزمی تیپ زرهی شامل گردان‌های پیاده‌نظام مکانیزه هستند که بر روی خودرو جنگی پیاده‌نظام ام۲ برادلی سوار می‌شوند. لشکرهایی که دارای تیم‌های رزمی تیپ زرهی هستند عبارتند از: لشکر یکم پیاده، لشکر ۳ پیاده، لشکر ۴ پیاده، لشکر ۱ زرهی و لشکر یکم سواره‌نظام.[۶۶]
تیم‌های رزمی تیپ استرایکر حول محور گردان‌های پیاده‌نظام استرایکر متمرکز هستند که با خودروی استرایکر عملیات انجام می‌دهند. لشکرهایی که دارای تیم‌های رزمی تیپ استرایکر هستند عبارتند از: لشکر ۲ پیاده، لشکر ۴ پیاده، لشکر ۱۱ هوابرد، هنگ دوم سواره‌نظام و هنگ سوم سواره‌نظام.[۶۶]
تکاوران ارتش ایالات متحده در هنگ ۷۵ تکاوران، یک نیروی پیاده‌نظام نخبه عملیات ویژه در ستاد فرماندهی عملیات ویژه نیروی زمینی ایالات متحده هستند که در روش‌های یورش هوایی و نفوذ هوابرد تخصص دارند. سه مأموریت اصلی هنگ ۷۵ تکاوران عبارتند از: حملات عملیات ویژه، عملیات ورود اجباری (مانند تصرف فرودگاه برای فراهم کردن امکان ورود نیروهای بیشتر توسط نیروی هوایی) و شناسایی ویژه.[۶۷][۶۸] به‌عنوان یک نیروی عملیات ویژه، تکاوران ارتش به‌طور کلی نسبت به پیاده‌نظام استاندارد تجهیزات بهتری دارند و از تفنگ اف‌ان اسکار استفاده می‌کنند.[۶۹]
نیروهای ویژه ارتش
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
نیروهای ویژه ارتش که به دلیل کلاه‌های نمادین‌شان معمولاً با نام «کلاه‌سبزها» شناخته می‌شوند، از نخبه‌ترین سربازان ارتش هستند. نیروهای ویژه اقدامات زیر را انجام می‌دهند:[۷۰]
- ضدشورش: تمایز قائل شدن بین غیرنظامیان و جنگجویان دشمن در حین کمک به تثبیت، دفاع و آموزش کشورهای در حال توسعه که با تهدیدات شورشی مواجه هستند.
- اقدام مستقیم: تصرف، دستگیری، بازیابی یا نابودی تجهیزات دشمن؛ یا استفاده از حملات سریع برای بازیابی پرسنل.
- دفاع داخلی خارجی: آموزش و تجهیز نیروهای نظامی متحد خارجی برای دفاع در برابر شورش، خرابکاری، تروریسم و سایر تهدیدات امنیتی.
- شناسایی ویژه: اجرای نظارت در محیط‌های متخاصم، ممنوعه یا حساس از نظر دیپلماتیک یا سیاسی برای جمع‌آوری یا تأیید اطلاعات با اهمیت استراتژیک.
- جنگ نامتقارن: توانمندسازی یک جنبش مقاومت یا شورش برای اجبار، اخلال یا سرنگونی یک دولت یا قدرت اشغالگر از طریق فعالیت در یک نیروی زیرزمینی در یک منطقه ممنوعه.
نیروهای ویژه ارتش در مهارت‌های چتربازی سقوط آزاد نظامی و غواصی رزمی آموزش دیده‌اند.[۷۰] آن‌ها به‌عنوان همه‌فن‌حریف‌ترین نیروی عملیات ویژه در سراسر جهان شناخته می‌شوند که از سال ۱۹۵۲ به‌عنوان یک نیروی چندمنظوره فعالیت می‌کنند.[۷۱]
زرهی و سواره‌نظام
[ویرایش | اشتراک‌گذاری].jpg)
شاخه زرهی تاریخچه خود را به سواره‌نظام ایالات متحده پیوند می‌دهد و مسئول عملیات‌های تانک و شناسایی سواره‌نظام است.[۷۲]
ارتش ایالات متحده از تانک تانک اصلی میدان نبرد ام۱ آبرامز در گردان‌های زرهی به‌عنوان بخشی از تیم‌های رزمی تیپ زرهی در سراسر لشکر ۱ زرهی، لشکر یکم سواره‌نظام، لشکر یکم پیاده، لشکر ۳ پیاده و لشکر ۴ پیاده استفاده می‌کند. هر تیم رزمی تیپ زرهی همچنین دارای یک اسکادران سواره‌نظام مجهز به ام۲ برادلی برای شناسایی و امنیت است.
تیم‌های رزمی تیپ استرایکر از لشکر ۲ پیاده، لشکر ۴ پیاده، لشکر ۱۱ هوابرد، هنگ دوم سواره‌نظام و هنگ سوم سواره‌نظام دارای یک اسکادران سواره‌نظام مجهز به استرایکر هستند.
تیم‌های رزمی تیپ پیاده‌نظام از لشکر ۱۰ کوهستان، لشکر ۱۱ هوابرد، لشکر ۲۵ پیاده (ایالات متحده آمریکا)، لشکر ۸۲ام هوابرد، لشکر ۱۰۱ هوابرد و تیپ ۱۷۳ هوابرد دارای یک اسکادران سواره‌نظام مجهز به خودروی تاکتیکی سبک مشترک هستند.[۷۳]
توپخانه صحرایی
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
مأموریت توپخانه صحرایی، نابودی، سرکوب یا خنثی‌سازی دشمن از طریق آتش توپ، راکت یا موشک است.[۷۴]
سامانه‌های راکتی شامل هیمارس ام۱۴۲ و راکت‌انداز چندگانه ام۲۷۰ هستند که دارایی‌های سطح سپاه محسوب‌شده و در تیپ‌های توپخانه صحرایی یافت می‌شوند.
توپخانه‌های کششی شامل هویتزر ام۱۱۹ در تیم‌های رزمی تیپ پیاده‌نظام و هویتزر ام۷۷۷ هستند که در هر دو تیم‌های رزمی تیپ پیاده‌نظام و استرایکر یافت می‌شوند.
هویتزر خودکششی ام۱۰۹ در تیم‌های رزمی تیپ زرهی به‌کار گرفته می‌شود.[۷۵]
در طول جنگ سرد، توپخانه صحرایی ارتش مسئول برنامه‌های موشک بالستیک این نیرو بود، از جمله پی‌جی‌ام-۱۱ رداستون که نخستین موشک بالستیک بزرگ در زرادخانه ایالات متحده بود، ام‌جی‌ام-۳۱ پرشینگ و پرشینگ ۲.[۷۶]
در سال ۲۰۲۳، ارتش قصد دارد سلاح هایپرسونیک دوربرد را عملیاتی کند و تشکیلات توپخانه‌ای بزرگ‌تری مانند فرماندهی ۵۶ توپخانه را بازسازی کرده است.[۷۷][۷۸][۷۹]
توپخانه پدافند هوایی
[ویرایش | اشتراک‌گذاری].jpg)
توپخانه پدافند هوایی مسئول دفاع از دارایی‌های ژئوپلیتیک و فراهم کردن آزادی عمل برای نیروهای مانوری در میدان نبرد از طریق بازدارندگی دشمن و نابودی تهدیدات هوایی، حملات موشکی و سکوهای نظارتی است.[۸۰]
سلاح‌های به‌کار گرفته‌شده توسط توپخانه پدافند هوایی شامل اف‌آی‌ام-۹۲ استینگر (سامانه پدافند هوایی همراه)، سامانه دفاع هوایی اونجر برای پدافند هوایی کوتاه‌برد و سامانه توپ ۲۰ میلی‌متری ضد راکت، توپخانه و خمپاره است.
گنبد آهنین پدافند هوایی در برابر راکت‌ها، توپخانه، خمپاره‌ها، موشک‌ها و پهپادها فراهم می‌کند. ام‌آی‌ام-۱۰۴پاتریوت قادر به شکست طیف گسترده‌ای از تهدیدات از جمله هواپیماها، بالگردها، پهپادها، موشک‌های بالستیک و کروز و سلاح‌های کشتار جمعی است.[۸۰]
سامانه دفاعی تاد با انجام رهگیری‌های دوربرد درون‌جو و برون‌جو موشک‌های بالستیک با استفاده از بزرگ‌ترین رادار باند ایکس قابل حمل هوایی جهان، از دارایی‌های استراتژیک حیاتی محافظت می‌کند.
سامانه دفاع موشکی زمین‌پایه یک سامانه موشک ضدبالستیک است که توسط فرماندهی دفاع موشکی و فضایی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا برای دفاع از سرزمین اصلی ایالات متحده در برابر حمله موشک بالستیک قاره‌پیما اداره می‌شود.[۸۰]
واحدهای اصلی توپخانه پدافند هوایی شامل فرماندهی ۳۲ پدافند هوایی و موشکی ارتش و تیپ ۱۰۰ دفاع موشکی تحت فرماندهی دفاع موشکی و فضایی ارتش هستند.[۸۱][۸۲]
توپخانه پدافند هوایی به دلیل نقش‌های مشترک در دفاع موشکی و فضا، از طریق فرماندهی‌های پدافند هوایی و موشکی خود با نیروی هوایی و از طریق فرماندهی دفاع موشکی و فضایی ارتش با نیروی فضایی، رابطه بسیار نزدیکی دارد.
در سال ۱۹۶۲، توپخانه پدافند هوایی با یک نایک زئوس مجهز به کلاهک هسته‌ای به نخستین رهگیری موشک بالستیک دست یافت و پس از انجام یک رهگیری موفق در سال ۱۹۶۳، نایک زئوس را به عنوان یک جنگ‌افزار ضدماهواره عملیاتی کرد.[۸۳][۸۴]
هوانوردی ارتش
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
هوانوردی ارتش، که از نیروی هوایی ایالات متحده و پیشینیان آن متمایز است، در سال ۱۹۴۲ به عنوان بخشی از توپخانه صحرایی آغاز شد. هواپیماهای کوچک دیده‌بان برای دیده‌بانی توپخانه و بمباران دریایی و همچنین انجام عملیات شناسایی استفاده می‌شدند.
این تعداد اندک هواپیما، پس از استقلال نیروی هوایی ایالات متحده، هسته اصلی هوانوردی ارتش را تشکیل دادند. در سال ۱۹۸۳، ارتش «شاخه هوانوردی» را ایجاد کرد که برای نخستین بار پس از استقلال نیروی هوایی، هوانوردی را تحت یک سازمان واحد ادغام کرد.[۸۵]
مأموریت هوانوردی ارتش، یافتن، تثبیت و نابودی هر دشمن از طریق آتش و مانور و فراهم کردن پشتیبانی رزمی و پشتیبانی خدمات رزمی در عملیات‌های هماهنگ به عنوان عضوی جدایی‌ناپذیر از تیم تسلیحات ترکیبی است.[۸۶]
هواگردهای اصلی شامل بوئینگ ای‌اچ-۶۴ آپاچی که به عنوان بالگرد تهاجمی ارتش خدمت می‌کند، سیکورسکی اس‌اچ-۶۰ سیهاوک و بوئینگ سی‌اچ-۴۷ شینوک برای ترابری نیرو و بار هستند. هوانوردی ارتش همچنین پهپاد جنرال اتمیکس ام‌کیو-۱سی گری ایگل را به پرواز درمی‌آورد.[۸۷]
یک واحد تخصصی در هوانوردی ارتش، هنگ ۱۶۰ عملیات ویژه به عنوان یک واحد عملیات ویژه خدمت می‌کند و نسخه‌های اصلاح‌شده ام‌اچ-۶۰ بلک هاوک، ام‌اچ-۴۷ شینوک و ام‌اچ۶ پرنده کوچک را عملیاتی می‌کند.[۸۸]
فرماندهی‌های ارتش
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]ارتش ایالات متحده به چهار فرماندهی اصلی ارتش، نه فرماندهی مؤلفه خدمات ارتش که به عنوان مولفه ارتش و فرمانده مؤلفه زمینی نیروی مشترک برای فرماندهی رزمی یکپارچه عمل می‌کنند، و سیزده واحد گزارش‌دهی مستقیم سازماندهیشده است.[۸۹]
 |
ستاد وزارت نیروی زمینی (HQDA) | ستاد خدمات نیروی زمینی به رهبری رئیس ستاد نیروی زمینی. | پنتاگون، ویرجینیا |
 |
فرماندهی نیروهای ارتش ایالات متحده (FORSCOM) | تأمین نیروهای زمینی ارتش برای فرماندهی رزمی یکپارچه.[۹۰] | فورت برگ، کارولینای شمالی |
 |
فرماندهی تدارکات ارتش ایالات متحده (AMC) | تأمین فناوری، پشتیبانی اکتساب و آماد برای نیروهای زمینی ارتش.[۹۱] | ردستون آرسنال، آلاباما |
 |
فرماندهی آموزش و دکترین ارتش ایالات متحده (TRADOC) | سربازگیری، آموزش و تعلیم سربازان ارتش و توسعه دکترین ارتش.[۹۲] | فورت یوستیس، ویرجینیا |
 |
فرماندهی آینده نیروی زمینی ایالات متحده (AFC) | هدایت تلاش‌های نوسازی ارتش، شامل توسعه نیازمندی‌های نیروی آینده، طراحی سازمان‌های نیروی آینده و ارائه قابلیت‌های تدارکاتی.[۹۳] | آستین، تگزاس |
 |
ارتش ذخیره ایالات متحده (USAR) | نظارت و نگهداری نیروهای ذخیره ارتش. | فورت برگ، کارولینای شمالی |
 |
گارد ملی ارتش (ARNG) | جزء نیروی زمینی گارد ملی. | پنتاگون، ویرجینیا |
سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا (USMC) به عنوان نیروی زمینی دریایی نیروهای مسلح ایالات متحده خدمت می‌کند و مسئول اجرای عملیات آبی خاکی و فعالیت در مناطق ساحلی دریایی در پشتیبانی از نیروی دریایی ایالات متحده است. سپاه تفنگداران دریایی که در اصل در سال ۱۷۷۵ به عنوان تفنگداران دریایی قاره‌ای تأسیس شد، از سپاه تفنگداران دریایی منظم و ذخیره سپاه تفنگداران دریایی تشکیل‌شده است.[۹۴]
سپاه تفنگداران دریایی رابطه بسیار نزدیکی با نیروی دریایی ایالات متحده، که شاخه همتای آن در وزارت نیروی دریایی است، حفظ می‌کند. اگرچه سپاه تفنگداران دریایی پیش‌تر به عنوان یک نیروی زمینی مستقل در کنار ارتش فعالیت می‌کرد، هدف اصلی آن خدمت به عنوان بخشی از یک سرویس دریایی یکپارچه در کنار نیروی دریایی در حوزه دریایی است.[۹۵]
سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده تحت وزارت نیروی دریایی سازماندهیشده است که یک وزارتخانه نظامی تحت رهبری وزیر نیروی دریایی و قائم‌مقام وزیر نیروی دریایی است.
خود سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده توسط فرمانده سپاه تفنگداران دریایی و دستیار فرمانده سپاه تفنگداران دریایی رهبری می‌شود که هر دو ژنرال هستند و توسط گروهبان‌یکم سپاه تفنگداران دریایی مشاوره می‌شوند.[۹۴]
مأموریت قانونی سپاه تفنگداران دریایی در 10 U.S.C. § 5063 و همان‌طور که در ابتدا تحت لایحه امنیت ملی ۱۹۴۷ معرفی شد، ترسیم شده است و سه حوزه اصلی مسئولیت آن عبارتند از:
- تصرف یا دفاع از پایگاه‌های دریایی پیشرفته و سایر عملیات‌های زمینی برای پشتیبانی از کارزارهای دریایی؛
- توسعه تاکتیک‌ها، فنون و تجهیزات مورد استفاده توسط نیروهای فرود آبی-خاکی با هماهنگی ارتش و نیروی هوایی؛ و
- سایر وظایفی که رئیس‌جمهور یا وزارت دفاع ممکن است دستور دهد.
هفت کارکرد مشخص‌شده برای سپاه تفنگداران دریایی عبارتند از:
- تصرف و دفاع از پایگاه دریایی‌های پیشرفته یا مواضع برای تسهیل عملیات‌های مشترک بعدی.[۶۰]
- تأمین پشتیبانی هوایی نزدیک برای نیروهای زمینی.[۶۰]
- اجرای عملیات‌های زمینی و هوایی ضروری برای پیگیری یک کارزار دریایی یا طبق دستور.[۶۰]
- اجرای عملیات‌های برون‌مرزی پیچیده در مناطق ساحلی شهری و سایر محیط‌های چالش‌برانگیز.[۶۰]
- اجرای عملیات‌های آبی-خاکی، شامل تعامل، مدیریت شرایط اضطراری و عملیات‌های اعمال قدرت برای تضمین دسترسی. سپاه تفنگداران دریایی مسئولیت اصلی توسعه دکترین، تاکتیک‌ها، فنون و تجهیزات آبی-خاکی را بر عهده دارد.[۶۰]
- اجرای عملیات‌های امنیتی و ثبات و کمک به استقرار اولیه یک دولت نظامی تا زمان انتقال مسئولیت به سایر مقامات.[۶۰]
- تأمین یگان‌ها و دسته‌های امنیتی برای خدمت در شناورهای مسلح نیروی دریایی، تأمین حفاظت از اموال نیروی دریایی در ایستگاه‌ها و پایگاه‌های دریایی، تأمین امنیت در سفارتخانه‌ها و کنسولگری‌های تعیین‌شده ایالات متحده و انجام سایر وظایفی که رئیس‌جمهور یا وزیر دفاع ممکن است دستور دهد. این وظایف اضافی نباید از عملیاتی که سپاه تفنگداران دریایی در درجه اول برای آن سازماندهی شده است، بکاهد یا در آن تداخل ایجاد کند.
هنگ نیروی امنیتی سپاه تفنگداران دریایی مسئول پشتیبانی از نیروی دریایی در عملیات‌های امنیتی تفنگداران دریایی است، در حالی که گارد امنیتی تفنگداران دریایی از سفارتخانه‌ها و کنسولگری‌های وزارت امور خارجه ایالات متحده محافظت می‌کند.[۶۰]
نیروی تفنگداران دریایی ناوگان
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]_during_the_Lightning_Carrier_Proof_of_Concept_Demonstration_(30357956614).jpg)
قدرت رزمی سپاه تفنگداران دریایی در نیروی تفنگداران دریایی ناوگان (FMF) متمرکز است که خود به نیروی تفنگداران دریایی ناوگان اقیانوس اطلس، برای پشتیبانی از فرماندهی نیروهای ناوگان نیروی دریایی ایالات متحده، و نیروی تفنگداران دریایی ناوگان اقیانوس آرام، که از نیروی دریایی ایالات متحده در ناوگان اقیانوس آرام ایالات متحده پشتیبانی می‌کند، سازماندهی شده است.[۹۵]
یگان پایه سپاه تفنگداران دریایی برای اجرای عملیات‌ها، نیروی ضربت هوایی-زمینی تفنگداران دریایی (MAGTF) است که قابلیت‌های زمینی، هوایی، دریایی و سایبری سپاه تفنگداران دریایی و نیروی دریایی را در یک فرماندهی واحد ترکیب می‌کند. سه نوع اندازه برای نیروی ضربت هوایی-زمینی تفنگداران دریایی وجود دارد، اما هر کدام شامل یک عنصر فرماندهی، عنصر رزمی زمینی، عنصر رزمی هوایی و عنصر رزمی لجستیکی است.[۹۶]
یک عنصر رزمی زمینی (GCE) سپاه تفنگداران دریایی حول محور پیاده‌نظام تفنگداران دریایی متمرکز است که معمولاً به ام۲۷ مسلح هستند.[۹۷]
برخلاف نیروی زمینی، سپاه تفنگداران دریایی آموزش پزشکیاران رزمی خود را بر عهده ندارد و برای تأمین پزشکیاران به نیروی دریایی متکی است.[۹۸]
این یگان‌های پیاده‌نظام توسط مهندسان رزمی سپاه تفنگداران دریایی پشتیبانی می‌شوند که وظیفه شناسایی مهندسی، ایجاد سامانه‌های مانع و عملیات رخنه را بر عهده دارند؛ همچنین تیم‌های نیروی شناسایی سپاه تفنگداران دریایی نیز در این پشتیبانی نقش دارند.
در حالی که سپاه تفنگداران دریایی دیگر تانک‌های عملیاتی خود را در اختیار ندارد و در صورت نیاز از نیروی زمینی درخواست پشتیبانی می‌کند، اما همچنان گردان‌های شناسایی زرهی سبک را حفظ کرده است که از خودروی شناسایی زرهی آبی-خاکی LAV-25 استفاده می‌کنند.
گردان‌های تهاجم آبی-خاکی از Assault Amphibious Vehicle و Amphibious Combat Vehicle استفاده می‌کنند که به عنصر رزمی زمینی امکان اجرای عملیات پیاده‌سازی آبی-خاکی را می‌دهد.[۹۹]
توپخانه سپاه تفنگداران دریایی از هویتزر ام۷۷۷ و هیمارس ام۱۴۲ استفاده می‌کند که هر دو علاوه بر پشتیبانی از عنصر رزمی زمینی، با هدف قرار دادن کشتی‌های دشمن، از نیروی دریایی در دریا نیز پشتیبانی می‌کنند.[۱۰۰][۱۰۱]
عنصر رزمی هوانوردی (ACE) بازوی عملیاتی هوانوردی سپاه تفنگداران دریایی است که برای پشتیبانی از عنصر رزمی زمینی فعالیت می‌کند. هواگردهای اف-۳۵بی لایتنینگ ۲ و ای‌وی-۸بی هریر ۲ از روی کشتی‌های تهاجم آبی-خاکی نیروی دریایی پرواز می‌کنند، در حالی که اف-۳۵سی لایتنینگ ۲ و اف/ای-۱۸ هورنت توسط خلبانان سپاه تفنگداران دریایی از روی ناوهای هواپیمابر نیروی دریایی به پرواز در می‌آیند.
سپاه تفنگداران دریایی همچنین از لاکهید مارتین کی‌سی-۱۳۰ به عنوان سکوی سوخت‌رسان و ترابری تاکتیکی استفاده می‌کند.
بالگرد یو‌اچ-۱وای ونوم، ترابری سبک و پشتیبانی رزمی را برای سپاه تفنگداران دریایی فراهم می‌کند، در حالی که بل ای‌اچ-۱زد وایپر یک بالگرد تهاجمی اختصاصی است.
اسکادران‌های ترابری متوسط از بل بوئینگ وی-۲۲ آسپری و اسکادران‌های ترابری سنگین از سیکورسکی سی‌اچ-۵۳کی کینگ استالیون استفاده می‌کنند.
سپاه تفنگداران دریایی همچنین استفاده از هواگردهای بدون سرنشین مانند جنرال اتمیکس ام‌کیو ۹ ریپر و نورثروپ گرومن ام‌کیو-۸ فایر اسکات را آغاز کرده است.[۱۰۲] شایان ذکر است که عنصر رزمی هوانوردی شامل گردان‌های پدافند هوایی ارتفاع پست نیز می‌شود که از موشک‌های زمین‌به‌هوای اف‌آی‌ام-۹۲ استینگر استفاده می‌کنند.[۱۰۳]
کوچک‌ترین واحد MAGTF، واحد اعزامی تفنگداران دریایی (MEU) است که معمولاً به صورت پیشرو بر روی یک کشتی نیروی دریایی مستقر می‌شود. یک واحد اعزامی تفنگداران دریایی که توسط یک سرهنگ فرماندهی می‌شود، متشکل از ۲۲۰۰ تفنگدار دریایی است که در یک تیم پیاده‌سازی گردانی (عنصر رزمی زمینی)، یک اسکادران بالگردی ترکیبی (عنصر رزمی هوانوردی) و یک عنصر لجستیک رزمی (عنصر لجستیک) تقسیم شده‌اند. واحدهای اعزامی تفنگداران دریایی برای ۱۵ روز تدارکات دریافت می‌کنند.[۹۶] واحدهای اعزامی تفنگداران دریایی که به صورت پیشرو مستقر شده‌اند، اغلب به عنوان بخشی از یک گروه آماده آبی-خاکی بر روی کشتی‌های تهاجم آبی-خاکی نیروی دریایی سوار می‌شوند.[۱۰۴]
واحد MAGTF با اندازه متوسط، تیپ اعزامی تفنگداران دریایی (MEB) است که برای مأموریت‌های خاص سازماندهی می‌شود. تیپ‌های اعزامی تفنگداران دریایی که توسط یک سرتیپ فرماندهی می‌شوند، متشکل از ۴۰۰۰ تا ۱۶۰۰۰ تفنگدار دریایی در قالب یک عنصر رزمی زمینی در سطح هنگ، یک گروه هوایی تفنگداران دریایی و یک هنگ لجستیک رزمی هستند. تیپ‌های اعزامی تفنگداران دریایی برای ۳۰ روز تدارکات دریافت می‌کنند و نسبت به واحد اعزامی تفنگداران دریایی، قدرت آتش و قدرت هوایی بیشتری ارائه می‌دهند.[۹۶]
بزرگ‌ترین واحد MAGTF، نیروی اعزامی تفنگداران دریایی (MEF) است که نیروی اصلی رزم برای عملیات‌های بزرگ‌تر محسوب می‌شود. یک نیروی اعزامی تفنگداران دریایی توسط یک سپهبد فرماندهی می‌شود و متشکل از ۴۶۰۰۰ تا ۹۰۰۰۰ تفنگدار دریایی است. در حال حاضر تنها سه نیروی اعزامی تفنگداران دریایی وجود دارد که هر کدام دارای لشکر تفنگداران دریایی، بال هوایی تفنگداران دریایی، گروه لجستیک تفنگداران دریایی و گروه اطلاعاتی نیروی اعزامی تفنگداران دریایی مختص به خود هستند. نیروهای اعزامی تفنگداران دریایی برای ۶۰ روز تدارکات دریافت می‌کنند.[۹۶] برخی عناصر در سطح نیروی اعزامی تفنگداران دریایی حفظ می‌شوند، مانند نیروی شناسایی.
گروه اطلاعاتی نیروی اعزامی تفنگداران دریایی (MIG) همچنین وظایف متعددی را ارائه می‌دهد، از جمله گردان اطلاعات؛ گردان رادیویی که عملیات‌های اطلاعات سیگنالی، جنگ الکترونیک و عملیات‌های فضای سایبری را انجام می‌دهد؛ گردان ارتباطات؛ گردان پشتیبانی نیروی اعزامی تفنگداران دریایی؛ و شرکت رابط آتش‌باری هوایی و دریایی.[۱۰۵][۱۰۶]
اگرچه این یگان‌ها بخشی از MAGTF نیستند، اما سپاه تفنگداران دریایی سازماندهی مجدد برخی از هنگ‌های خود را به هنگ‌های ساحلی تفنگداران دریایی (MRL) آغاز کرده است که از نظر اندازه مشابه واحد اعزامی تفنگداران دریایی هستند. هنگ ساحلی تفنگداران دریایی یک نیروی خود-مستقر است که برای ماهیت دریایی و فعالیت در مناطق ساحلی طراحی‌شده است. یک هنگ ساحلی تفنگداران دریایی متشکل از یک تیم رزمی ساحلی، یک گردان ضد هوایی ساحلی و یک گردان لجستیک رزمی است. شایان ذکر است که برخلاف واحد اعزامی تفنگداران دریایی، هنگ ساحلی تفنگداران دریایی فاقد عنصر رزمی هوانوردی است.[۱۰۷]
یکی دیگر از عناصر سپاه تفنگداران دریایی که به عنوان بخشی از MAGTF عمل نمی‌کند، هنگ تفنگداران دریایی مهاجم است که تحت ستاد فرماندهی عملیات‌های ویژه نیروی تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا فعالیت می‌کند. تفنگداران دریایی مهاجم در مأموریت‌های اقدام مستقیم، جنگ نامتقارن، ممانعت دریایی، شناسایی ویژه، دفاع داخلی خارجی، مبارزه با تروریسم و ضدشورش تخصص دارند.[۱۰۸]
فرماندهی‌های سپاه تفنگداران دریایی
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]تحت ستاد فرماندهی سپاه تفنگداران دریایی، این سپاه در قالب نیروی تفنگداران دریایی ناوگان ایالات متحده آمریکا، چندین فرماندهی و اجزای خدماتی سپاه تفنگداران دریایی برای فرماندهی رزمی یکپارچه سازماندهیشده است.
نیروی دریایی ایالات متحده
[ویرایش | اشتراک‌گذاری],_left,_and_USS_Ronald_Reagan_(CVN_76)_conduct_dual_aircraft_carrier_strike_group_operations_(27142323334).jpg)
(چپ) و ترجمه‌ها:
در حال انجام عملیات دوگانه ناوگروه ضربت به عنوان بخشی از ناوگان هفتم ایالات متحده
نیروی دریایی ایالات متحده (USN) نیروی دریایی نیروهای مسلح ایالات متحده است. نیروی دریایی ایالات متحده که در اصل در سال ۱۷۷۵ به عنوان نیروی دریایی قاره‌ای تأسیس شد، از نیروی دریایی منظم و نیروی ذخیره نیروی دریایی تشکیل‌شده است. نیروی دریایی، اصلی‌ترین نیروی دریایی ایالات متحده است که مسئول عملیات‌های جنگ دریایی می‌باشد.[۱۰۹]
نیروی دریایی ایالات متحده تحت وزارت نیروی دریایی سازماندهیشده است که یک وزارتخانه نظامی تحت رهبری وزیر نیروی دریایی و قائم‌مقام وزیر نیروی دریایی است.
خودِ نیروی دریایی ایالات متحده توسط فرمانده عملیات نیروی دریایی آمریکا و معاون فرمانده عملیات نیروی دریایی آمریکا هدایت می‌شود که هر دو ادمیرال هستند و توسط مهناوی ارشد نیروی دریایی مشاوره می‌شوند.[۱۰۹]
پنج کارکرد پایدار نیروی دریایی عبارتند از:[۱۱۰]
,_and_the_guided_missile_destroyers_USS_Roosevelt_(DDG_80),_USS_Carney_(DDG_64)_and_USS_The_Sullivans_(DDG_68)_launch_a_coordinated_volley_of_missiles_d.jpg)
، و ناوشکن‌های موشک‌انداز ترجمه‌ها:
، ترجمه‌ها:
و ترجمه‌ها:
در حال شلیک یک رگبار هماهنگ موشکی
نه وظیفه مشخص‌شده نیروی دریایی عبارتند از:
- انجام عملیات‌های تهاجمی و تدافعی مرتبط با حوزه دریایی شامل دستیابی و حفظ کنترل دریا، که شامل زیرسطحی، سطحی، زمینی، هوایی، فضایی و فضای سایبری است.[۶۰]
- فراهم کردن اعمال قدرت از طریق حمله جهانی مبتنی بر دریا، شامل قابلیت‌های هسته‌ای و کلاسیک؛ قابلیت‌های ممانعت و رهگیری؛ آتش‌های دریایی و ساحلی، شامل آتش‌های سطحی دریایی؛ و پشتیبانی هوایی نزدیک برای نیروهای زمینی.[۶۰]
- انجام دفاع موشکی بالستیک. این کار از طریق سیستم دفاع موشکی بالستیک ایجیس نیروی دریایی اجرا می‌شود.[۶۰]
- انجام نقشه‌برداری و بازسازی اقیانوسی، هیدروگرافی و رودخانه‌ای.[۶۰]
- انجام عملیات‌های رودخانه‌ای. این عملیات توسط نیروی امنیتی اعزامی دریایی و ستاد فرماندهی جنگاوری ویژه نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا انجام می‌شود.[۶۰]
- ایجاد، حفظ و دفاع از پایگاه‌های دریایی در پشتیبانی از عملیات‌های دریایی، آبی-خاکی، زمینی، هوایی یا سایر عملیات‌های مشترک طبق دستور.[۶۰]
- فراهم کردن آماد اعزامی دریایی برای افزایش استقرار، پشتیبانی و استقرار مجدد نیروهای دریایی و سایر نیروهایی که در حوزه دریایی فعالیت می‌کنند، شامل پایگاه‌های دریایی مشترک، و فراهم کردن حمل‌ونقل دریایی برای نیروهای مسلح فراتر از آنچه که مختص شاخه‌های نظامی فردی، ستاد فرماندهی عملیات ویژه ایالات متحده و ستاد فرماندهی سایبری ایالات متحده است. این کار توسط گروه پشتیبانی آماد اعزامی نیروی دریایی و فرماندهی ترابری دریایی نظامی انجام می‌شود.[۶۰]
- فراهم کردن پشتیبانی برای عملیات‌های فضایی مشترک جهت افزایش عملیات‌های دریایی، با هماهنگی سایر شاخه‌های نظامی (عمدتاً نیروی فضایی ایالات متحده آمریکا)، فرماندهی‌های رزمی (عمدتاً ستاد فرماندهی فضایی ایالات متحده)، و سایر ادارات و سازمان‌های دولت ایالات متحده. عملیات‌های فضایی نیروی دریایی ایالات متحده توسط فرماندهی فضایی نیروی دریایی انجام می‌شود.[۶۰]
- انجام عملیات‌های هسته‌ای در پشتیبانی از بازدارندگی استراتژیک، شامل فراهم کردن و حفظ اطمینان و قابلیت‌های هسته‌ای.[۶۰]
نیروهای سطحی دریایی
[ویرایش | اشتراک‌گذاری].jpg)
در کنار ترجمه‌ها:
نیروهای سطحی دریایی (NAVSURFOR) ستون فقرات قدرت رزمی نیروی دریایی ایالات متحده هستند که عملیات‌های جنگ ضدسطح را انجام داده و ناوگان کشتی‌های سطحی رزمی آن را اداره می‌کنند.[۱۱۱]
نیروهای سطحی دریایی یازده ناو هواپیمابر هسته‌ای (CVN) را اداره می‌کنند که بین رده نیمیتز و رده جرالد آر. فورد جدیدتر تقسیم شده‌اند. ناوهای هواپیمابر محور اصلی قدرت رزمی نیروی دریایی ایالات متحده هستند و هسته مرکزی یازده ناوگروه ضربت (CSG) آن را تشکیل می‌دهند. هر ناو هواپیمابر دارای یک واحد هواگرد ناوی مستقر از نیروهای هوایی دریایی است.[۱۱۲]
نیروهای سطحی دریایی همچنین ۱۱۶ شناور رزمی سطحی را اداره می‌کنند. این‌ها شامل رزم‌ناوهای موشک‌انداز کلاس تایکوندروگا، ناوشکن‌های موشک‌انداز (DDG) کلاس آرلی برک و ناوشکن‌های موشک‌انداز پنهان‌کار کلاس زاموالت هستند.
رزم‌ناوها و ناوشکن‌ها اغلب به عنوان بخشی از تشکیلات بزرگ‌تر عمل می‌کنند، جایی که به عنوان اسکورت برای عملیات‌های جنگ ضدهوایی و جنگ ضدزیردریایی خدمت می‌کنند. با این حال، آن‌ها همچنین قادرند با موشک‌های کروز تاماهاوک خود، عملیات‌های کنترل دریا و حمله به اهداف ساحلی را انجام دهند.
نیروی دریایی همچنین مجموعه‌ای از ناو جنگی ساحلی‌های کوچک‌تر کلاس فریدام و ایندیپندنس (LCS) را در اختیار دارد که می‌توانند به‌صورت ماژولار برای مجموعه‌مأموریت‌های خاص پیکربندی شوند.[۱۱۳][۱۱۴]
از آنجا که نیروی دریایی پس از از رده خارج شدن ناوهای کلاس الیور هازارد پری فاقد ناوچه بود، در حال حاضر در فرایند دستیابی به ناوچه موشک‌انداز‌های جدید کلاس کانسلیشن (FFG) قرار دارد.[۱۱۵]
در نهایت، نیروهای سطحی دریایی ۳۱ کشتی جنگی آبی-خاکی را برای پشتیبانی از نیروی تفنگداران دریایی ناوگان ایالات متحده آمریکا و نیروی ضربت هوایی-زمینی تفنگداران دریایی مستقر در آن، به عنوان بخشی از یک گروه آماده آبی-خاکی یا ناوگروه ضربت اعزامی عملیاتی می‌کنند. این شامل کشتی‌های کلاس آمریکا (LHA) است که می‌توانند جنگنده‌های اف-۳۵بی لایتنینگ ۲ و بالگردهای سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده را حمل کنند؛ و همچنین کشتی‌های کلاس واسپ (LHD) که می‌توانند هم جنگنده‌های اف-۳۵بی، هم بالگردها و هم شناورهای آبی-خاکی را حمل کنند. این‌ها علاوه بر ناوهای ترابری آبی-خاکی کلاس سن آنتونیو (LPD) و کشتی‌های لندینگ داک کلاس ویدبی آیلند و کلاس هارپرز فری هستند.[۱۱۶][۱۱۷]
نیروهای زیردریایی دریایی
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]_LOS_ANGELES_CLASS-_Attack_Submarine_USS_ALBUQUERQUE_(SSN_706),_underway_in_the_Atlantic_Ocean,_while_participating_in_Exercise_MAJESTIC_EAGLE_20_-_DPLA_-_cd72cc6879754214027b11472a72fa7d.jpeg)
در حال حرکت در اقیانوس اطلس
نیروهای زیردریایی دریایی (NAVSUBFOR) که اغلب «خدمت خاموش» نامیده می‌شوند، شامل ۶۸ زیردریایی عملیاتی هستند.[۱۱۸]
زیردریایی‌های کلاس لس آنجلس، کلاس سی‌ولف و کلاس ویرجینیا که با انرژی هسته‌ای کار می‌کنند، زیردریایی تهاجمی‌هایی هستند که قادر به انجام مأموریت‌های کنترل دریا از طریق نابودی زیردریایی‌ها و کشتی‌های سطحی دشمن، انجام نظارت و شناسایی، اجرای جنگ نامنظم، نفوذ مخفیانه نیروها، عملیات مین‌گذاری و ضدمین، و مأموریت‌های حمله به خشکی با موشک‌های کروز تاماهاوک هستند.[۱۱۹]
زیردریایی‌های کلاس اوهایو که با انرژی هسته‌ای کار می‌کنند، زیردریایی موشک بالستیک (SSBN) هستند که تنها مأموریت آن‌ها، سکوی پرتاب بودن برای موشک بالستیک زیردریایی‌پرتاب (SLBM) هسته‌ای است. هر کدام از آن‌ها ۲۰ موشک ترایدنت ۲ حمل می‌کنند.
نیروی دریایی در حال حاضر در فرایند تهیه زیردریایی‌های کلاس کلمبیا (SSBN) برای جایگزینی کلاس اوهایو است.[۱۲۰] برخی از زیردریایی‌های کلاس اوهایو به زیردریایی موشک کروز (SSGN) تبدیل شده‌اند که قادر به حمل ۱۵۴ موشک کروز تاماهاوک و استقرار ۶۶ پرسنل عملیات ویژه، مانند یگان ویژه نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا هستند.[۱۲۱]
نیروهای هوایی دریایی
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
، بزرگ‌ترین ناو هواپیمابر جهان و بزرگ‌ترین کشتی جنگی ساخته‌شده تا به امروز، پرواز می‌کند
نیروهای هوایی دریایی (NAVAIRFOR) بازوی هوانوردی دریایی نیروی دریایی است که حول محور واحد هواگرد ناوی متمرکز‌شده است. هسته اصلی واحد هواگرد ناوی، اسکادران‌های جنگنده تهاجمی (VFA) نیروهای هوایی دریایی هستند که با جنگنده پنهان‌کار اف-۳۵سی لایتنینگ ۲ و اف/ای-۱۸ سوپر هورنت پرواز می‌کنند.
یک مدل از اف/ای-۱۸، یعنی ئی‌ای-۱۸جی گرولر، یک هواگرد جنگ الکترونیک است که توسط اسکادران‌های حمله الکترونیک (VAQ) از روی ناوها یا پایگاه‌های زمینی به پرواز در می‌آید.
ئی-۲ هاوک آی برای ناوها قابلیت آواکس و فرماندهی و کنترل را فراهم می‌کند، در حالی که سی-۲ گریهوند وظیفه تدارکات ناوها را بر عهده دارد.
سی‌ام‌وی-۲۲بی آسپری در حال حاضر در فرایند جایگزینی سی-۲ گریهوند برای تدارکات ناوها است.[۱۲۲]
نیروهای هوایی دریایی همچنین از ام‌اچ-۶۰ سیهاوک برای جنگ ضدزیردریایی، جنگ ضدسطح و عملیات جستجو و نجات استفاده می‌کنند.
ام‌اچ-۵۳ئی عمدتاً برای جنگ ضدمین استفاده می‌شود اما می‌تواند برای پشتیبانی تهاجمی نیز به کار گرفته شود.[۱۲۲]
اگرچه نیروهای هوایی دریایی عمدتاً بر ناوها متمرکز هستند، اما تعداد کمی هواپیمای مستقر در خشکی نیز دارند. این‌ها شامل پی-۳ اوریون و پی-۸ پوسایدون هستند که عملیات جنگ ضدزیردریایی را انجام می‌دهند و به عنوان هواپیمای گشت دریایی در کنار ام‌کیو-۴سی تریتون بدون سرنشین خدمت می‌کنند.
ئی-۶ مرکوری نیز توسط نیروی دریایی برای مخابره دستور به نیروهای استراتژیک ایالات متحده به پرواز در می‌آید.[۱۲۳][۱۲۲]
فرماندهی‌های نیروی دریایی
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]نیروی دریایی ایالات متحده به هشت فرماندهی مؤلفه نیروی دریایی که فرماندهی نیروهای عملیاتی را بر عهده دارند و به عنوان فرماندهی مؤلفه دریایی نیروی مشترک خدمت می‌کنند؛ پانزده فرماندهی ساحلی که از نیروهای عملیاتی ناوگان پشتیبانی می‌کنند؛ پنج فرماندهی سیستم که بر الزامات فنی نیروی دریایی نظارت دارند؛ و نه فرماندهی نوع که به‌طور اداری یگان‌های یک نوع خاص را مدیریت می‌کنند، سازماندهی شده است.
| ستاد فرماندهی سپاه تفنگداران دریایی (HQMC) | ستاد خدماتی سپاه تفنگداران دریایی که توسط فرمانده سپاه تفنگداران دریایی هدایت می‌شود. | پنتاگون، ویرجینیا |
.jpg)
| نیروی تفنگداران دریایی ناوگان، آتلانتیک (FMFLANT) / فرماندهی نیروهای تفنگداران دریایی ایالات متحده (MARFORCOM) | نیروهای سپاه تفنگداران دریایی را در پشتیبانی از فرماندهی نیروهای ناوگان ایالات متحده نیروی دریایی ایالات متحده فراهم می‌کند. همچنین به عنوان فرماندهی نیروهای تفنگداران دریایی ایالات متحده عمل می‌کند، نیروهای خدماتی حفظ‌شده سپاه تفنگداران دریایی را فرماندهی کرده و نیروهایی را برای نیازهای مشترک، دریایی و خدماتی تأمین می‌کند.[۱۲۴] | فعالیت پشتیبانی دریایی همپتون رودز، ویرجینیا |
| نیروی تفنگداران دریایی ناوگان، اقیانوس آرام (FMFPAC) | نیروهای سپاه تفنگداران دریایی را در پشتیبانی از ناوگان اقیانوس آرام ایالات متحده نیروی دریایی ایالات متحده فراهم می‌کند.[۱۲۵] | کمپ اچ. ام. اسمیت، هاوایی |
| فرماندهی سامانه‌های سپاه تفنگداران دریایی (MARCORSYSCOM) | فرماندهی تدارکات برای تمامی برنامه‌های زمینی و فناوری اطلاعات سپاه تفنگداران دریایی.[۱۲۶] | پایگاه سپاه تفنگداران دریایی کوانتیکو، ویرجینیا |
.png){kind=spacer}
| نیروهای ذخیره سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده (MARFORRES) | نظارت و نگهداری نیروهای ذخیره سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده را بر عهده دارد.[۱۲۷] | تأسیسات پشتیبانی سپاه تفنگداران دریایی نیواورلئان، لوئیزیانا |
نیروی هوایی ایالات متحده
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
نیروی هوایی ایالات متحده (USAF) نیروی هوایی نیروهای مسلح ایالات متحده است که در ابتدا در سال ۱۹۴۷ هنگامی که استقلال خود را از ارتش ایالات متحده به دست آورد، تأسیس شد. تاریخچه آن از طریق نیروهای هوایی ارتش ایالات متحده، سپاه هوایی ارتش ایالات متحده، سرویس هوایی ارتش ایالات متحده، بخش هوانوردی نظامی، بخش هوانوردی، سپاه سیگنال ارتش ایالات متحده تا زمان تولد بخش هوانوردی، سپاه سیگنال ارتش ایالات متحده در ۱ اوت ۱۹۰۷ قابل ردیابی است.
نیروی هوایی ایالات متحده به عنوان اصلی‌ترین سرویس هوایی، مسئول عملیات‌های جنگ هوایی است. نیروی هوایی ایالات متحده از نیروی هوایی منظم، ذخیره نیروی هوایی و گارد ملی هوایی تشکیل‌شده است.[۱۲۹]
نیروی هوایی ایالات متحده تحت وزارت نیروی هوایی سازماندهیشده است که یک وزارتخانه نظامی تحت رهبری وزیر نیروی هوایی و معاون وزیر نیروی هوایی است.
خودِ نیروی هوایی ایالات متحده توسط رئیس ستاد نیروی هوایی و معاون رئیس ستاد نیروی هوایی هدایت می‌شود که هر دو ژنرال هستند و توسط سرگروهبان نیروی هوایی مشاوره می‌شوند.
پنج مأموریت اصلی نیروی هوایی عبارتند از:[۱۳۰]
هشت کارکرد مشخص نیروی هوایی عبارتند از:[۱۳۱]
- انجام عملیات‌های هسته‌ای در پشتیبانی از بازدارندگی راهبردی، شامل تأمین و حفظ اطمینان و توانمندی‌های هسته‌ای.
- انجام عملیات‌های تهاجمی و تدافعی، شامل پدافند هوایی و دفاع موشکی مناسب، برای کسب و حفظ برتری هوایی و برتری هوایی در صورت نیاز، جهت امکان‌پذیر ساختن انجام عملیات توسط نیروهای زمینی، دریایی، هوایی، فضایی و عملیات ویژه ایالات متحده و متحدانش.
- انجام حمله دقیق جهانی، شامل حمله راهبردی، ممانعت، پشتیبانی هوایی نزدیک و حمله سریع جهانی.
- فراهم کردن توانمندی و ظرفیت اطلاعات، نظارت و شناسایی یکپارچه جهانی و به‌موقع از مکان‌های مستقر در خط مقدم و مراکز توزیع‌شده در سطح جهانی برای پشتیبانی از عملیات‌های سراسر جهان.
- فراهم کردن تحرک سریع جهانی برای به‌کارگیری و پشتیبانی از نیروهای هوایی و فضایی ارگانیک و سایر نیروهای نظامی و نیروهای فرماندهی عملیات ویژه ایالات متحده، طبق دستور، شامل نیروهای ترابری هوایی برای عملیات‌های هوابرد، پشتیبانی لجستیکی هوایی، نیروهای تانکر برای سوخت‌گیری در حین پرواز و دارایی‌هایی برای تخلیه پزشکی هوایی.
- فراهم کردن پشتیبانی رزمی چابک برای تقویت کارزار هوایی و فضایی و استقرار، به‌کارگیری، پشتیبانی و استقرار مجدد نیروهای هوایی و فضایی و سایر نیروهایی که در حوزه‌های هوایی و فضایی فعالیت می‌کنند، شامل پایگاه‌های هوایی و فضایی مشترک، و برای نیروهای مسلح غیر از آنچه که برای سرویس‌های نظامی فردی و فرماندهی عملیات ویژه ایالات متحده ارگانیک است، با هماهنگی سایر سرویس‌های نظامی، فرماندهی‌های رزمی و وزارتخانه‌ها و سازمان‌های دولت ایالات متحده.
- انجام عملیات‌های بازیابی پرسنل در سطح جهانی شامل جستجو و نجات رزمی و غیرنظامی در سطح تئاتر عملیات با هماهنگی سایر سرویس‌های نظامی، فرماندهی‌های رزمی و مولفه‌های وزارت دفاع.
- انجام فرماندهی و کنترل یکپارچه جهانی برای عملیات‌های هوایی و فضایی.
نیروی هوایی رزمی
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
نیروی هوایی رزمی (CAF) بخش عمده‌ای از قدرت رزمی نیروی هوایی را تشکیل می‌دهد که شامل نیروهای جنگنده، بمب‌افکن، موشک بالستیک قاره‌پیما و عملیات ویژه آن است.[۱۳۲]
نیروهای جنگنده نیروی هوایی توسط نیروی هوایی پانزدهم از فرماندهی نبرد هوایی هدایت می‌شوند و سایر واحدهای جنگنده تحت فرماندهی نیروهای هوایی اقیانوس آرام و نیروهای هوایی ایالات متحده در اروپا قرار دارند. جنگنده‌های نیروی هوایی عمدتاً برای دستیابی به برتری هوایی و حمله به نیروهای زمینی و دریایی دشمن استفاده می‌شوند.
نیروی هوایی در حال بهره‌برداری از نیروی رو به گسترش جنگنده نسل پنجم است. جنگنده رادارگریز لاکهید مارتین اف-۲۲ رپتور برای جایگزینی اف-۱۵سی در عملیات‌های برتری هوایی طراحی‌شده است که دو موشک ایم-۹ سایدوایندر و شش موشک ایم-۱۲۰ آمرام را حمل می‌کند. این جنگنده همچنین دارای مأموریت مهم هوا به زمین است که علاوه بر دو موشک ایم-۹ و دو موشک ایم-۱۲۰، دو بمب جی‌بی‌یو-۳۲ را حمل می‌کند.[۱۳۳] در نهایت، قرار است اف-۲۲ با جنگنده نسل ششم، برنامه برنامه نسل بعدی برتری هوایی جایگزین شود.[۱۳۴] اف-۲۲ با تعداد بیشتری از جنگنده‌های رادارگریز چندمنظوره لاکهید مارتین اف-۳۵ لایتنینگ ۲ تکمیل می‌شود که در حال جایگزینی جنگنده‌های اف-۱۶سی و هواگردهای تهاجمی ای-۱۰ در نقش‌های برتری هوایی و حمله زمینی، از جمله مأموریت حمله هسته‌ای هستند.[۱۳۵][۱۳۶]
نیروی هوایی همچنان ناوگان بسیار بزرگی از جنگنده نسل چهارم را در اختیار دارد. اف-۱۵ سی ایگل یک جنگنده اختصاصی برای کسب برتری هوایی است، در حالی که اف-۱۵ئی استرایک ایگل برای ایفای نقش دوگانه به عنوان یک جنگنده تهاجمی اصلاح‌شده است که قادر به حمل تسلیحات متعارف و هسته‌ای می‌باشد.[۱۳۷][۱۳۸] هر دو مدل اف-۱۵ سی ایگل و اف-۱۵ئی استرایک ایگل در حال جایگزینی با اف-۱۵ئی-ایکس ایگل ۲ هستند که به‌مراتب پیشرفته‌تر است.[۱۳۹]
اف-۱۶سی فایتینگ فالکن یک جنگنده چندمنظوره است که برای چندین دهه به عنوان جنگنده اصلی نیروی هوایی خدمت کرده و از جمله نقش‌های آن، جنگنده تاکتیکی با قابلیت دوگانه حمل سلاح هسته‌ای‌بوده است.[۱۴۰][۱۴۱]
ای-۱۰سی تاندربولت ۲ به عنوان یک هواگرد تهاجمی، نخستین جنگنده نیروی هوایی بود که به‌طور اختصاصی برای مأموریت‌های پشتیبانی هوایی نزدیک طراحی شد تا با استفاده از توپ گاتلینگ جی‌ای‌یو-۸ اونجر و مجموعه‌ای از مهمات هوا به زمین، علیه نیروهای زمینی دشمن و کشتی‌های سبک دریایی عملیات انجام دهد.[۱۴۲]
نیروهای بمب‌افکن نیروی هوایی تحت فرماندهی فرماندهی تهاجم جهانی و نیروی هوایی هشتم سازماندهی شده‌اند و عملیات‌های تهاجمی دوربرد را اجرا می‌کنند. بمب‌افکن رادارگریز بی-۲ای اسپیریت قادر است با عبور از پدافندهای هوایی، عملیات‌های تهاجمی متعارف و هسته‌ای را انجام دهد.[۱۴۳]
در مقابل، بی-۱بی لنسر یک بمب‌افکن مافوق صوت است که تنها مهمات متعارف حمل می‌کند و به عنوان ستون فقرات نیروی بمب‌افکن عمل می‌کند.[۱۴۳] هر دو مدل بی-۲ای اسپیریت و بی-۱بی لنسر در حال جایگزینی با بمب‌افکن رادارگریز بی-۲۱ ریدر هستند که می‌تواند به مهمات متعارف و هسته‌ای مجهز شود.[۱۴۴]
بی-۵۲اچ استراتوفورترس یک بمب‌افکن سنگین دوربرد است که نیروی هوایی از دهه ۱۹۵۰ آن را به پرواز درآورده و از انواع مهمات متعارف و هسته‌ای، از جمله موشک کروز هواپرتاب ای‌جی‌ام-۸۶ استفاده می‌کند.[۱۴۵]
نیروهای موشک بالستیک قاره‌پیما در نیروی هوایی تحت فرماندهی نیروی هوایی بیستم از فرماندهی تهاجم جهانی سازماندهی شده‌اند و به عنوان مولفه زمینی سه‌گانه هسته‌ای عمل می‌کنند.
ال‌جی‌ام-۳۰جی مینتمن ۳ تنها موشک بالستیک تحت عملیات نیروی هوایی است که ۴۰۰ فروند از آن در سیلوهای مستحکم مستقر شده‌اند.[۱۴۶] ال‌جی‌ام-۳۰جی با موشک بالستیک قاره‌پیما ال‌جی‌ام-۳۵ای سنتینل جایگزین خواهد شد.[۱۴۷]
نیروهای عملیات ویژه نیروی هوایی تحت ستاد فرماندهی عملیات‌های ویژه سازماندهی شده‌اند و شامل هوانوردی عملیات ویژه و نیروهای تاکتیک ویژه نیروی هوایی در زمین هستند. گانشیپ‌های ای‌سی-۱۳۰جی گوست‌رایدر مأموریت اصلی پشتیبانی هوایی نزدیک و ممانعت هوایی را با استفاده از توپ‌ها و مهمات هدایت‌شونده دقیق بر عهده دارند.[۱۴۸]
ام‌سی-۱۳۰جی کماندو ۲ که گونه‌ای از سی-۱۳۰ هرکولس است، عملیات‌های نفوذ و تدارکات برای نیروهای عملیات ویژه را انجام می‌دهد و در کنار آن، سوخت‌گیری هوا به هوا برای بالگردها را نیز بر عهده دارد.[۱۴۹]
سی‌وی-۲۲ آسپری یک هواگرد تیلت‌روتور است که برای نفوذ و خروج نیروهای عملیات ویژه استفاده می‌شود.[۱۵۰]
اگرچه عملیات‌های نجات تحت فرماندهی عملیات‌های ویژه نیروی هوایی نیستند، اما توسط هواگردهای نجات رزمی اچ‌سی-۱۳۰جی کامبت کینگ ۲ و اچ‌اچ-۶۰دبلیو جالی گرین ۲ پشتیبانی می‌شوند.[۱۵۱]
ام‌کیو-۹ ریپر نیز به عنوان یک هواگرد شناسایی و تهاجمی از راه دور، تحت فرماندهی عملیات‌های ویژه نیروی هوایی و فرماندهی نبرد هوایی خدمت می‌کند.[۱۵۲]
تاکتیک‌های ویژه نیروی هوایی، نیروی جنگاوری زمینی ویژه نیروی هوایی ایالات متحده هستند که عملیات‌های هوایی-زمینی را یکپارچه می‌کنند. تاکتیک‌های ویژه چهار مأموریت اصلی را انجام می‌دهند.
تیم‌های دسترسی جهانی، فرودگاه‌ها را از باندهای خاکی گرفته تا فرودگاه‌های بین‌المللی، در مکان‌های مجاز یا متخاصم ارزیابی و بازگشایی می‌کنند تا فرود و عملیات نیروهای هوایی تسهیل شود. تیم‌های ضربت دقیق برای هدایت هواگردها و سایر نیروها جهت انجام حملات جنبشی و غیرجنبشی و همچنین پرتاب کمک‌های بشردوستانه آموزش دیده‌اند. تیم‌های تاکتیک ویژه همچنین مأموریت‌های بازیابی پرسنل را انجام می‌دهند و از تجربه پزشکی و نجات قابل‌توجهی برخوردارند. در نهایت، تیم‌های جراحی عملیات ویژه، جراحی و عملیات‌های پزشکی را در میدان نبرد در پشتیبانی از عملیات‌های ویژه انجام می‌دهند.[۱۵۳]
نیروی هوایی همچنین طیف گسترده‌ای از هواگرد شناسایی را تحت نیروی هوایی شانزدهم از فرماندهی نبرد هوایی اداره می‌کند که شامل پهپاد آرکیو-۴ گلوبال هاوک، یو-۲ دراگون لیدی و آرسی-۱۳۵ ریوت جوینت می‌شود.
عملیات‌های نیروی هوایی معمولاً توسط هواگردهای فرماندهی و کنترل، مانند ئی-۳ سنتری که یک آواکس است، پشتیبانی می‌شوند. ئی-۳ سنتری در حال جایگزینی با ئی-۷ای وج‌تیل است.[۱۵۴]
نیروی هوایی تحرک
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]نیروی هوایی تحرک (MAF) تحت فرماندهی تحرک هوایی سازماندهیشده و شامل نیروهای ترابری هوایی، سوخت‌گیری هوایی و تخلیه پزشکی هوایی نیروی هوایی است.[۱۵۵]
.jpg)
نیروهای ترابری هوایی از سه هواگرد اصلی استفاده می‌کنند. سی-۵ام سوپر گالکسی بزرگ‌ترین هواگرد نیروی هوایی است که به عنوان یک هواگرد ترابری راهبردی خدمت می‌کند.[۱۵۶]
بوئینگ سی-۱۷ گلوبمستر ۳ منعطف‌ترین هواگرد نیروی ترابری هوایی است که هم عملیات ترابری راهبردی و هم تاکتیکی را انجام می‌دهد. این هواگرد همچنین قادر به انجام عملیات هوابرد برای نیروی زمینی و تأمین تدارکات هوایی از طریق پرتاب محموله است.[۱۵۷]
در نهایت، لاکهید مارتین سی-۱۳۰جی سوپر هرکولس یک هواپیمای ترابری تاکتیکی است که هم ترابری محموله و هم پشتیبانی از عملیات هوابرد نیروی زمینی را بر عهده دارد.[۱۵۸]
دیگر پلتفرم‌های اصلی ترابری هوایی شامل وی‌سی-۲۵ است که به عنوان هواپیمای اختصاصی رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا خدمت می‌کند و بیشتر با نام ایر فورس وان شناخته می‌شود.[۱۵۹]
نیروی هوایی همچنین سه تانکر اصلی سوخت‌گیری هوایی را عملیاتی می‌کند. بوئینگ کی‌سی-۴۶ پگاسوس مدرن‌ترین تانکر آن است که جایگزین مک‌دانل داگلاس کی‌سی-۱۰ اکستندرهای قدیمی می‌شود.[۱۶۰] تانکر باقی‌مانده بوئینگ کی‌سی-۱۳۵ استراتوتانکر است که از دهه ۱۹۵۰ پرواز کرده است.[۱۶۱] تانکرها همچنین قادر به انجام عملیات محدود ترابری هوایی هستند.
فرماندهی‌های نیروی هوایی
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]نیروی هوایی ایالات متحده در نه فرماندهی اصلی سازماندهیشده است که اکثریت وظایف سازماندهی، آموزش و تجهیز این نیرو را بر عهده دارند. این نیرو، یگان‌های متصل به فرماندهی‌های رزمی را به عنوان فرماندهی‌های مولفه هوایی نیروی مشترک هدایت می‌کند.[۱۶۲]
 |
ستاد نیروی هوایی (HAF) | ستاد خدمات نیروی هوایی که توسط رئیس ستاد نیروی هوایی هدایت می‌شود. | پنتاگون، ویرجینیا |
 |
فرماندهی نبرد هوایی (ACC) | تأمین‌کننده اصلی نیروهای هوایی رزمی برای فرماندهی‌های رزمی یکپارچه. فرماندهی نبرد هوایی، هواگردهای جنگنده، شناسایی، مدیریت نبرد و جنگ الکترونیک را عملیاتی می‌کند.[۱۶۳] | پایگاه مشترک لنگلی-یوستیس، ویرجینیا |
 |
فرماندهی آموزش و تمرین هوایی (AETC) | نیروهای هوایی را جذب، آموزش و تعلیم می‌دهد و دکترین نیروی هوایی را توسعه می‌دهد.[۱۶۴] | پایگاه مشترک سن آنتونیو، تگزاس |
 |
فرماندهی تجهیزات نیروی هوایی (AFMC) | مدیریت تأسیسات و پشتیبانی مأموریت، اکتشاف و توسعه، آزمایش و ارزیابی، و خدمات مدیریت چرخه عمر و پایداری برای هر سامانه تسلیحاتی اصلی نیروی هوایی را بر عهده دارد.[۱۶۵] | پایگاه نیروی هوایی رایت-پترسون، اوهایو |
 |
فرماندهی تهاجم جهانی نیروی هوایی (AFGSC) | نیروهای بمب‌افکن راهبردی و موشک‌های بالستیک قاره‌پیمای نیروی هوایی را عملیاتی می‌کند. مولفه نیروی هوایی و فرماندهی مولفه هوایی نیروی مشترک برای فرماندهی راهبردی ایالات متحده آمریکا.[۱۶۶] | پایگاه نیروی هوایی بارکسدال، لوئیزیانا |
 |
ستاد فرماندهی عملیات‌های ویژه نیروی هوایی (AFSOC) | کماندوهای هوایی را سازماندهی، آموزش و تجهیز می‌کند. مولفه نیروی هوایی و فرماندهی مولفه هوایی نیروی مشترک برای فرماندهی عملیات ویژه ایالات متحده آمریکا.[۱۶۷] | فرودگاه صحرایی هرلبرت، فلوریدا |
 |
فرماندهی تحرک هوایی (AMC) | تأمین‌کننده اصلی نیروهای تحرک هوایی برای فرماندهی‌های رزمی یکپارچه. مولفه نیروی هوایی و فرماندهی مولفه هوایی نیروی مشترک برای فرماندهی ترابری ایالات متحده آمریکا.[۱۶۸] | پایگاه نیروی هوایی اسکات، ایلینوی |
 |
نیروهای هوایی اقیانوس آرام (PACAF) | مولفه نیروی هوایی و فرماندهی مولفه هوایی نیروی مشترک برای فرماندهی هند و اقیانوس آرام ایالات متحده آمریکا. | پایگاه مشترک پرل هاربر–هیکام، هاوایی |
  |
نیروهای هوایی ایالات متحده در اروپا – نیروهای هوایی آفریقا (USAFE–AFAFRICA) | مولفه نیروی هوایی و فرماندهی مولفه هوایی نیروی مشترک برای فرماندهی اروپای ایالات متحده آمریکا و فرماندهی آفریقای ایالات متحده آمریکا. | پایگاه هوایی رامشتاین، آلمان |
 |
فرماندهی ذخیره نیروی هوایی (AFRC) | نیروهای ذخیره نیروی هوایی را مدیریت می‌کند. | پایگاه نیرو هوایی رابینز، جورجیا |
 |
گارد ملی هوایی (ANG) | مولفه هوایی گارد ملی ایالات متحده آمریکا. | پنتاگون، ویرجینیا |
نیروی فضایی ایالات متحده
[ویرایش | اشتراک‌گذاری].jpg)
نیروی فضایی ایالات متحده (USSF) نیروی فضایی نیروهای مسلح ایالات متحده و جدیدترین شاخه نظامی است. این نیرو که در سال ۲۰۱۹ تأسیس شد، تاریخچه خود را از طریق فرماندهی فضایی نیروی هوایی و بخش توسعه غربی تا سال ۱۹۵۴ دنبال می‌کند.
نیروی فضایی ایالات متحده، سرویس اصلی فضایی است که مسئول عملیات جنگ فضایی می‌باشد.[۱۶۹] نیروی فضایی ایالات متحده از نیروی فضایی منظم تشکیل‌شده است و هنوز مولفه ذخیره‌ای خارج از نیروی هوایی سازماندهی نکرده است.
نیروی فضایی ایالات متحده تحت وزارت نیروی هوایی سازماندهیشده است که یک وزارتخانه نظامی تحت رهبری وزیر نیروی هوایی و معاون وزیر نیروی هوایی است.
خودِ نیروی فضایی ایالات متحده توسط فرمانده عملیات‌های فضایی و معاون فرمانده عملیات‌های فضایی هدایت می‌شود که هر دو ژنرال هستند و توسط ارشدترین درجه‌دار نیروی فضایی مشاوره می‌شوند.[۱۷۰]
.jpeg)
پنج شایستگی اصلی نیروی فضایی عبارتند از:[۱۷۱]
پنج کارکرد مشخص نیروی فضایی عبارتند از:
- تأمین آزادی عملیات برای ایالات متحده در فضا، از فضا و به سمت فضا.[۶۰]
- تأمین عملیات‌های فضایی فوری و پایدار.[۶۰]
- حفاظت از منافع ایالات متحده در فضا.[۶۰]
- بازدارندگی در برابر تجاوز در فضا، از فضا و به سمت فضا.[۶۰]
- انجام عملیات‌های فضایی.[۶۰]
جنگ مداری و جنگ الکترومغناطیس فضایی
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]توان رزمی نیروی فضایی بر محور «اسپیس دلتا ۳» متمرکز است که به جنگ الکترومغناطیس فضایی می‌پردازد و «اسپیس دلتا ۹» که جنگ مداری را هدایت می‌کند.[۱۷۲]
عملیات‌های نمایش توان رزمی، آزادی عمل در فضا را برای ایالات متحده و متحدانش تضمین کرده و آزادی عمل در فضا را از دشمن سلب می‌کند.
این عملیات‌ها به دو دسته عملیات‌های فضایی تهاجمی و تدافعی تقسیم می‌شوند.
عملیات‌های تدافعی، توانمندی‌های فضایی ایالات متحده و متحدانش را حفظ و محافظت می‌کنند که خود به اقدامات فعال و غیرفعال تقسیم می‌شوند.
عملیات‌های تهاجمی، توانمندی‌های فضایی و ضدفضایی دشمن ایالات متحده را هدف قرار داده و به برتری فضایی دست می‌یابند.[۱۷۱]
نیروهای جنگ مداری، عملیات‌های حفاظت و دفاع را انجام می‌دهند و گزینه‌های واکنشی را برای مقامات تصمیم‌گیر ملی ایالات متحده فراهم می‌کنند تا بازدارندگی ایجاد کرده و در صورت لزوم، تهدیدهای مداری را شکست دهند.
نیروهای جنگ الکترومغناطیس فضایی، عملیات‌های کنترل فضایی تهاجمی و تدافعی را انجام می‌دهند. نیروهای سایبری نیروی فضایی، عملیات‌های سایبری تدافعی را برای محافظت از دارایی‌های فضایی اجرا می‌کنند.[۱۷۳][۱۷۴]
عملیات‌های سایبری و شبکه کنترل ماهواره‌ای
[ویرایش | اشتراک‌گذاری].jpeg)
اگرچه نیروی فضایی ایالات متحده یک نیروی سایبری نیست، اما عملیات‌های گسترده عملیات‌های سایبری را تحت «اسپیس دلتا ۶» انجام می‌دهد.
تمرکز اصلی عملیات‌های سایبری نیروی فضایی، دفاع از شبکه‌های نیروی فضایی ایالات متحده و تضمین عملیات‌های فضاپیماهای آن است که از راه دور از ایستگاه‌های زمینی کنترل می‌شوند.[۱۷۵] تمامی یگان‌های عملیات فضایی، اسکادران‌های سایبری را برای دفاع از خود در اختیار دارند و عملیات‌های سایبری تهاجمی را نیز در دستور کار قرار می‌دهند.[۱۷۶][۱۷۷][۱۷۸]
علاوه بر این، «اسپیس دلتا ۶» مسئولیت مدیریت شبکه کنترل ماهواره‌ای را بر عهده دارد؛ شبکه‌ای جهانی از آنتن‌ها که برای ارتباط با فضاپیماهای این نیرو استفاده می‌شود.
اسکادران بیست و دوم عملیات فضایی مسئولیت عملیات‌های کلی را بر عهده دارد و اسکادران بیست و یکم عملیات فضایی و اسکادران بیست و سوم عملیات فضایی، سایت‌های ایستگاه زمینی را در پایگاه نیروی فضایی وندنبرگ، پایگاه نیروی فضایی نیو بوستون، پایگاه نیروی فضایی کائنا پوینت، دیگو گارسیا، گوام، گرینلند و بریتانیا مدیریت می‌کنند.[۱۷۸]
آگاهی از حوزه فضا
[ویرایش | اشتراک‌گذاری].jpeg)
«اسپیس دلتا ۲» در نیروی فضایی، شبکه نظارت فضایی ایالات متحده را اداره می‌کند که تا سال ۲۰۲۲، ۴۷٬۰۰۰ شیء را در فضا ردیابی می‌کرد.[۱۷۹][۱۸۰]
آگاهی از حوزه فضا شامل شناسایی، توصیف و درک هر عاملی است که با حوزه فضا مرتبط‌بوده و می‌تواند بر عملیات‌های فضایی تأثیر بگذارد.[۱۷۱]
حسگرهای «اسپیس دلتا ۲» شامل رادار آرایه فازی AN/FPS-85 در پایگاه نیروی هوایی اگلین و رادار Space Fence در آب‌سنگ حلقوی کواجالین است که توسط اسکادران بیستم نظارت فضایی اداره می‌شود؛ همچنین یک شبکه جهانی متشکل از سه تلسکوپ سامانه نظارت الکترواپتیکی زمینی فضای دور که توسط اسکادران پانزدهم نظارت فضایی هدایت می‌شوند.[۱۸۱][۱۸۲][۱۸۳]
اسکادران هجدهم دفاع فضایی که در کنار مرکز عملیات فضایی ترکیبی مستقر است، فرماندهی و کنترل شبکه نظارت فضایی را اجرا کرده و کاتالوگ فضایی تمامی اشیاء موجود در مدار زمین را مدیریت می‌کند.
اسکادران نوزدهم دفاع فضایی بر اشیاء دورتر در ماورای جو، فراتر از مدار زمین‌همگام تمرکز دارد و توجه ویژه‌ای به پشتیبانی از برنامه فضایی آرتمیس متعلق به ناسا و سایر عملیات‌های پرواز فضایی انسانی دارد.[۱۸۴]
هشدار موشکی
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
«اسپیس دلتا ۴» در نیروی فضایی از فضاپیماهای مداری و رادارهای زمینی برای انجام هشدارهای موشکی راهبردی و تئاتری برای ایالات متحده و شرکای بین‌المللی آن استفاده می‌کند.[۱۸۵]
این شبکه شامل مجموعه‌ای از رادارهای هشدار زودهنگام ارتقایافته در پایگاه نیروی هوایی بیل، ایستگاه نیروی فضایی کلیر، ایستگاه نیروی فضایی کیپ کاد، پایگاه فضایی پیتوفیک و آرای‌اف فیلینگ‌دیلز، در کنار رادار ای‌ان/اف‌پی‌کیو-۱۶ پارکس در ایستگاه نیروی فضایی کاوالیر است.[۱۸۶][۱۸۷]
در حال حاضر، نیروی فضایی با آژانس دفاع موشکی همکاری می‌کند تا رادار تشخیص دوربرد را در ایستگاه نیروی فضایی کلیر در آلاسکا مستقر کند. این رادارهای مستقر در زمین نیز به شبکه نظارت فضایی کمک می‌کنند.[۱۸۸]
سامانه‌های هشدار موشکی مبتنی بر فضا شامل برنامه پشتیبانی دفاعی و فضاپیماهای سامانه مادون قرمز مبتنی بر فضا (SIBRS) هستند که از حسگرهای مادون قرمز برای انجام دفاع موشکی و هشدار موشکی استفاده می‌کنند. SIBRS همچنین مأموریت آگاهی از فضای نبرد و اطلاعات فنی را بر عهده دارد.[۱۸۹]
فضاپیماهای برنامه پشتیبانی دفاعی علاوه بر پرتاب‌های فضایی و موشکی، قادر به شناسایی انفجارهای هسته‌ای نیز هستند.[۱۹۰]
سامانه موقعیت‌یاب جهانی و ارتباطات ماهواره‌ای نظامی
[ویرایش | اشتراک‌گذاری].jpeg)
اسکادران دلتا ۸ نیروی فضایی، اپراتور سامانه موقعیت‌یاب جهانی و آرایه‌ای از فضاپیماهای ارتباطی ارتش است.[۱۹۱]
سامانه موقعیت‌یاب جهانی توسط اسکادران دوم عملیات فضایی اداره می‌شود و اطلاعات ناوبری ماهواره‌ای را برای کاربران غیرنظامی و نظامی در سراسر جهان فراهم می‌کند.[۱۹۲]
سامانه جی‌پی‌اس نیروی فضایی به عنصری جدایی‌ناپذیر از زیرساخت‌های اطلاعاتی جهانی تبدیل‌شده است و تقریباً در تمامی بخش‌های اقتصادی از جمله کشاورزی، هوانوردی، ترابری دریایی، نقشه‌برداری و ناوبری ترانزیت استفاده می‌شود. سیگنال زمان‌بندی آن برای همگام‌سازی سامانه‌های ارتباطی جهانی، شبکه‌های برق و شبکه‌های مالی به کار می‌رود.[۱۹۳]
سامانه موقعیت‌یاب جهانی همچنین مأموریت ثانویه‌ای برای حمل حسگرهای سامانه تشخیص انفجار هسته‌ای دارد.[۱۹۴]
سامانه‌های ارتباطی ماهواره‌ای نظامی شامل سامانه ارتباطات ماهواره‌ای ناوگان، ماهواره یو‌اچ‌اف فالو-آن و سامانه هدف کاربری سیار هستند که توسط اسکادران دهم عملیات فضایی اداره می‌شوند و از نیروی دریایی ایالات متحده به ارث رسیده‌اند.[۱۹۵]
محموله‌های سامانه ارتباطات ماهواره‌ای جهانی پهن‌باند و سامانه ارتباطات ماهواره‌ای دفاعی توسط اسکادران پنجاه و سوم عملیات فضایی اداره می‌شوند؛ نقشی که از نیروی زمینی ایالات متحده به ارث رسیده است.[۱۹۶]
در نهایت، عملیات فضاپیماها برای سامانه‌های ارتباطات ماهواره‌ای جهانی پهن‌باند و ارتباطات ماهواره‌ای دفاعی توسط اسکادران چهارم عملیات فضایی انجام می‌شود؛ علاوه بر این، ماهواره‌های میل‌استار و فرکانس بسیار بالای پیشرفته نیز توسط این اسکادران اداره می‌شوند که هر دو از فرماندهی و کنترل نیروهای راهبردی هسته‌ای پشتیبانی می‌کنند.[۱۹۷][۱۹۸]
پرتاب فضایی
[ویرایش | اشتراک‌گذاری].jpg)
تشکیلات پرتاب فضایی نیروی فضایی تحت فرماندهی سامانه‌های فضایی سازماندهیشده است، به طوری که دلتا ۳۰ پرتاب فضایی مدیریت محدوده غربی را از پایگاه نیروی فضایی وندنبرگ و دلتا ۴۵ پرتاب فضایی مدیریت محدوده شرقی را از ایستگاه نیروی فضایی کیپ کاناورال بر عهده دارند.[۱۹۹]
نیروی فضایی نه تنها پرتاب‌های فضایی نظامی را مدیریت می‌کند، بلکه از پرتاب‌های فضایی ناسا و تجاری نیز پشتیبانی می‌نماید.[۱۹۹]
وسایل پرتاب فضایی اصلی که از محدوده‌های پرتاب نیروی فضایی پرواز کرده یا برای پرواز برنامه‌ریزی شده‌اند، شامل سامانه پرتاب فضایی ناسا، استارشیپ اسپیس‌اکس، فالکون هوی و فالکون ۹، و همچنین ولکان از شرکت اتحادیه پرتاب‌های ایالات متحده هستند که جایگزین اتلس ۵ و دلتا ۴ سنگین خواهند شد.
در حال حاضر، وسایل نقلیه برای برنامه پرتاب فضایی امنیت ملی شامل موشک‌های ولکان، اتلس ۵، فالکون هوی و فالکون ۹ هستند.[۲۰۰]
یک برنامه پیشگام آزمایشی در آزمایشگاه تحقیقات نیروی هوایی که نیروی فضایی آن را هدایت می‌کند، با نام راکت کارگو، در حال بررسی استفاده از موشک‌ها برای تکمیل ترابری دریایی و هوایی جهت تحویل سریع تدارکات به نیروها در سراسر زمین است.[۲۰۱] موشک استارشیپ یکی از سامانه‌هایی است که در حال حاضر مورد بررسی قرار دارد.[۲۰۲]
فرماندهی‌های نیروی فضایی
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]نیروی فضایی به سه فرماندهی میدانی و چندین فرماندهی میدانی جزء سازماندهیشده است که به عنوان فرماندهی‌های مولفه فضایی نیروی مشترک برای فرماندهی‌های رزمی یکپارچه عمل می‌کنند.[۲۰۳]
 |
ستاد نیروی فضایی (HSF) | ستاد خدمات نیروی فضایی که توسط فرمانده عملیات‌های فضایی هدایت می‌شود. | پنتاگون، ویرجینیا |
 |
فرماندهی نیروهای رزمی نیروی فضایی (CFC) | ایجاد، ارائه و حفظ توانمندی رزم فضایی برای فرماندهان رزمی | پایگاه نیروی فضایی پترسون، کلرادو |
 |
فرماندهی سامانه‌های فضایی (SSC) | توسعه، اکتساب، تجهیز، استقرار و حفظ توانمندی‌های فضایی مرگبار و تاب‌آور | پایگاه نیروی هوایی لس آنجلس، کالیفرنیا |
 |
فرماندهی آموزش و آمادگی فضایی (STARCOM) | افزایش آمادگی نگهبانان برای پیروزی در رقابت و درگیری از طریق آموزش، تمرین، دکترین و آزمایش | پایگاه نیروی فضایی پترسون، کلرادو |
 |
نیروهای فضایی ایالات متحده – فضا (SPACEFOR–SPACE) | مولفه نیروی فضایی ایالات متحده برای فرماندهی فضایی ایالات متحده که قدرت نظامی فضایی را برای تمامی عملیات‌های نظامی ایالات متحده که از خط کارمان (۶۲ مایل/۱۰۰ کیلومتر بالاتر از سطح متوسط دریا) آغاز می‌شود، برنامه‌ریزی، اجرا و در عملیات‌های جهانی چنددامنه ادغام می‌کند. | پایگاه نیروی فضایی وندنبرگ، کالیفرنیا |
 |
نیروهای فضایی ایالات متحده – مرکزی (SPACEFOR–CENT) | مولفه نیروی فضایی ایالات متحده برای فرماندهی مرکزی ایالات متحده که قدرت نظامی را در سراسر منطقه مسئولیت شامل شمال شرق آفریقا، خاورمیانه، و آسیای مرکزی و جنوبی برنامه‌ریزی، اجرا و ادغام می‌کند. | پایگاه نیروی هوایی مک‌دیل، فلوریدا |
 |
نیروهای فضایی ایالات متحده – اروپا و آفریقا (SPACEFOR–EURAF) | مولفه نیروی فضایی ایالات متحده برای فرماندهی اروپایی ایالات متحده و فرماندهی آفریقای ایالات متحده که قدرت نظامی فضایی را در سراسر منطقه مسئولیت شامل اروپا، بخش‌های بزرگی از آسیا، خاورمیانه، اقیانوس منجمد شمالی، اقیانوس اطلس و آفریقا برنامه‌ریزی، اجرا و ادغام می‌کند. | پایگاه هوایی رامشتاین، آلمان |
 |
نیروهای فضایی ایالات متحده – هند و اقیانوس آرام (SPAFOR-INDOPAC) | مولفه نیروی فضایی ایالات متحده برای فرماندهی هند و اقیانوس آرام ایالات متحده که قدرت نظامی فضایی را در سراسر منطقه مسئولیت شامل منطقه آسیا-اقیانوسیه برنامه‌ریزی، اجرا و ادغام می‌کند. | پایگاه مشترک پرل هاربر–هیکام، هاوایی |
 |
نیروهای فضایی ایالات متحده – جنوبی (SPACEFOR–SOUTH) | مولفه نیروی فضایی ایالات متحده برای فرماندهی جنوبی ایالات متحده که مسئول ادغام قدرت فضایی با شرکای مشترک، بین‌سازمانی و چندملیتی برای حمایت از امنیت منطقه‌ای، بازدارندگی و ثبات در سراسر آمریکای مرکزی، آمریکای جنوبی و کارائیب است. | پایگاه نیروی هوایی دیویس–مونتهن، آریزونا |
 |
نیروهای فضایی ایالات متحده – شمالی (SPACEFOR-NORTH) | مولفه نیروی فضایی ایالات متحده برای فرماندهی شمالی ایالات متحده که مسئول گنجاندن دفاع از سرزمین اصلی، آگاهی چنددامنه؛ هشدار و ردیابی موشکی؛ سامانه موقعیت‌یاب جهانی، ناوبری و زمان‌بندی؛ و جنگ مداری و الکترومغناطیسی است. | پایگاه نیروی فضایی پترسون، کلرادو |
 |
عنصر نیروی فضایی در دفتر ملی شناسایی (SFELM NRO) | پشتیبانی از طراحی، توسعه، پرتاب و نگهداری ماهواره‌های اطلاعاتی آمریکا | چنتیلی (ویرجینیا) |
گارد ساحلی ایالات متحده
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
گارد ساحلی ایالات متحده (USCG) نیروی امنیت دریایی، جستجو و نجات دریایی و مجری قوانین دریایی نیروهای مسلح ایالات متحده است. این نیرو نخستین بار در سال ۱۷۹۰ به عنوان خدمات درآمد دریایی تأسیس شد و شامل گارد ساحلی منظم و گارد ساحلی ذخیره است.
اگرچه این نیرو همواره یکی از شش شاخه نظامی‌بوده است، اما گارد ساحلی تحت وزارت امنیت میهن و به رهبری وزیر امنیت میهن و قائم‌مقام وزیر امنیت میهن سازماندهی می‌شود.
در زمان جنگ، گارد ساحلی ایالات متحده می‌تواند به وزارت نیروی دریایی منتقل شود.[۲۰۴]
گارد ساحلی توسط فرمانده گارد ساحلی و معاون فرمانده گارد ساحلی هدایت می‌شود که هر دو ادمیرال هستند و توسط ارشدترین درجه‌دار گارد ساحلی مشاوره می‌شوند.[۲۰۵]
گارد ساحلی دارای شش برنامه مأموریت عملیاتی اصلی است که از طریق آن‌ها ۱۱ مأموریت قانونی خود را اجرا می‌کند:[۲۰۶]
- مجری قوانین دریایی
- واکنش دریایی
- پیشگیری دریایی
- مدیریت سیستم ترابری دریایی
- عملیات‌های امنیت دریایی
- عملیات‌های دفاعی
عملیات‌های مجری قوانین دریایی بر حفاظت از مرزهای دریایی ایالات متحده و تضمین حاکمیت دریایی آن تمرکز دارد.
گارد ساحلی عملیات‌هایی را برای سرکوب نقض قوانین ایالات متحده در دریا، از جمله مقابله با مهاجرت غیرقانونی و عملیات‌های جرایم سازمان‌یافته فراملی انجام می‌دهد. مأموریت‌های تدوین‌شده‌ای که تحت برنامه مجری قوانین دریایی اجرا می‌شوند شامل ممانعت از قاچاق مواد مخدر، ممانعت از مهاجرت غیرقانونی، منابع دریایی زنده و سایر امور اجرایی قانون است.[۲۰۶]
در عملیات‌های واکنش دریایی، گارد ساحلی به انجام عملیات‌های جستجو و نجات و نجات دریانوردان در واکنش به فجایع دریایی می‌پردازد. مأموریت‌های تدوین‌شده شامل جستجو و نجات و حفاظت از محیط زیست دریایی (فعالیت‌های واکنشی) است.[۲۰۶]
عملیات‌های پیشگیری دریایی از تلفات دریایی و خسارات مالی جلوگیری کرده، خطرات امنیتی را به حداقل می‌رساند و از محیط زیست دریایی محافظت می‌کند.
گارد ساحلی این کار را از طریق تدوین و اجرای مقررات فدرال، انجام بازرسی‌های ایمنی و امنیتی، و تحلیل ارزیابی‌های ریسک امنیت بندری انجام می‌دهد. مأموریت‌های تدوین‌شده شامل امنیت بنادر، آبراه‌ها و سواحل، ایمنی دریایی و حفاظت از محیط زیست دریایی (فعالیت‌های حفاظتی) است.[۲۰۶]
مدیریت سیستم ترابری دریایی، یک سیستم آبراهی ایمن، مطمئن و سازگار با محیط زیست را تضمین می‌کند. مأموریت‌های تدوین‌شده شامل نگهداری از کمک‌ناوبری‌ها و عملیات‌های یخ‌شکنی است.[۲۰۶]
عملیات‌های امنیت دریایی شامل فعالیت‌هایی برای شناسایی، بازدارندگی، پیشگیری و مختل کردن حملات تروریستی و سایر اقدامات مجرمانه در حوزه دریایی ایالات متحده است. این شامل اجرای عملیات‌های ضدتروریسم، واکنش و عملیات‌های بازیابی منتخب می‌باشد.
این مأموریت، عنصر عملیاتی مأموریت امنیت بنادر، آبراه‌ها و سواحل گارد ساحلی را اجرا کرده و مکمل تلاش‌های آن در زمینه واکنش و پیشگیری دریایی است. مأموریت‌های تدوین‌شده شامل امنیت بنادر، آبراه‌ها و سواحل (فعالیت‌های واکنشی) است.[۲۰۶]
عملیات‌های دفاعی گارد ساحلی، این نیرو را در سطح جهانی تحت فرماندهی‌های رزمی یکپارچه وزارت دفاع مستقر می‌کند، جایی که تحت فرماندهی‌های مؤلفه دریایی نیروی مشترک فعالیت می‌کند. مأموریت‌های تدوین‌شده شامل آمادگی دفاعی است.[۲۰۶]
فرماندهی‌های گارد ساحلی
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]گارد ساحلی ایالات متحده در دو فرماندهی منطقه‌ای سازماندهی شده است که کل جهان را پوشش می‌دهند.[۲۰۷]
 |
ستاد گارد ساحلی (USCG HQ) | ستاد خدمات گارد ساحلی که توسط فرمانده گارد ساحلی هدایت می‌شود. | ساختمان ستاد گارد ساحلی داگلاس ای. مونرو، واشینگتن دی. سی. |
 |
منطقه آتلانتیک گارد ساحلی (LANTAREA) | هدایت عملیات‌های گارد ساحلی در شرق رشته‌کوه آپالاش، شامل اقیانوس اطلس، کارائیب، اروپا، آفریقا و خاورمیانه. | ایستگاه گارد ساحلی پورتسموث، ویرجینیا |
 |
منطقه اقیانوس آرام گارد ساحلی (PACAREA) | هدایت عملیات‌های گارد ساحلی در غرب رشته‌کوه آپالاش، شامل منطقه هند-اقیانوس آرام. | پایگاه گارد ساحلی آلامدا، کالیفرنیا |
 |
فرماندهی سایبری گارد ساحلی (CGCYBER) | هدایت عملیات‌های سایبری گارد ساحلی و همکاری با فرماندهی سایبری ایالات متحده آمریکا.[۲۰۸] | واشینگتن دی. سی. |
 |
گارد ساحلی ذخیره ایالات متحده (USCGR) | نظارت و نگهداری نیروهای ذخیره گارد ساحلی. | ساختمان ستاد گارد ساحلی داگلاس ای. مونرو، واشینگتن دی. سی. |
نوسازی و بودجه
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]بودجه
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]ایالات متحده مدیریت بزرگ‌ترین بودجه نظامی جهان را بر عهده دارد و پس از آن جمهوری خلق چین، هند، بریتانیا و روسیه قرار دارند.[۲۰۹]
قانون مجوز دفاع ملی جیمز ام. اینهاف برای سال مالی ۲۰۲۳، سقف بودجه دفاعی را ۸۵۷. ۹ میلیارد دلار تعیین کرد که وزارت دفاع ۸۱۶. ۷ میلیارد دلار و برنامه‌های امنیت ملی وزارت انرژی ۳۰. ۳ میلیارد دلار دریافت کردند که نسبت به سال مالی ۲۰۲۲، ۸ درصد افزایش داشت.[۲۱۰][۲۱۱]
بودجه وزارت نیروی هوایی، برخلاف وزارت نیروی زمینی یا وزارت نیروی دریایی، بخش قابل‌توجهی از «بودجه عبوری» (Pass-through) را در اختیار دارد. این پولی است که توسط نیروی هوایی کنترل یا استفاده نمی‌شود، بلکه به سایر آژانس‌های وزارت دفاع منتقل می‌شود و می‌تواند تا ۱۷ درصد از بودجه این وزارتخانه باشد. این تخصیص بودجه عبوری این تصور را ایجاد می‌کند که نیروی هوایی، بیشترین بودجه را در میان وزارتخانه‌های نظامی دریافت می‌کند؛ در حالی که در واقع کمترین بودجه را دارد.[۲۱۲]
| حساب | دلار آمریکا (میلیارد) |
|---|---|
| تدارکات | ۱۶۳ |
| تحقیق، توسعه، آزمایش و ارزیابی | ۱۳۹ |
| عملیات و نگهداری | ۲۷۹ |
| پرسنل نظامی و بهداشت | ۲۱۰ |
| ساخت‌وساز نظامی | ۱۹ |
| برنامه‌های هسته‌ای مرتبط با دفاع | ۳۰ |
| شاخه | دلار آمریکا (میلیارد) |
|---|---|
| نیروی زمینی[۲۱۴] | ۱۸۵٫۵ |
| سپاه تفنگداران دریایی[۲۱۵] | ۵۳٫۲ |
| نیروی دریایی[۲۱۶] | ۲۰۲٫۶ |
| نیروی هوایی[۲۱۷] | ۱۸۵٫۱ |
| نیروی فضایی[۲۱۸] | ۳۰ |
| گارد ساحلی[۲۱۹] | ۱۳٫۴۵ |
| دفاع سراسری[۲۱۶] | ۱۴۱٫۳ |
نوسازی نیروی زمینی
[ویرایش | اشتراک‌گذاری].jpeg)
تلاش‌های نوسازی نیروی زمینی، به رهبری فرماندهی آینده نیروی زمینی ایالات متحده، در شش اولویت متمرکز‌شده است. هر اولویت توسط یک تیم چندمنظوره هدایت می‌شود.
آتش دقیق دوربرد، اولویت اصلی نوسازی نیروی زمینی است که بر بازسازی شاخه توپخانه میدانی در پاسخ به سامانه‌های توپخانه‌ای با برد بلندتر روسیه و چین تمرکز دارد.
برنامه توپخانه توپ دوربرد در حال توسعه یک قطعه توپخانه است که می‌تواند با دقت به اهدافی در فاصله ۷۰ کیلومتری شلیک کند، که افزایشی نسبت به فاصله ۳۰ کیلومتری توپخانه فعلی است.
موشک ضربه هدفمند یک موشک هدایت‌شونده سطح‌به‌سطح است که قرار است از راکت‌انداز چندگانه ام۲۷۰ و هیمارس ام۱۴۲ فعلی شلیک شود و جایگزین موشک‌های کنونی آن‌ها‌شده و نرخ آتش را دو برابر کند.
نیروی زمینی همچنین با آژانس دفاع موشکی، نیروی دریایی و نیروی هوایی ایالات متحده برای توسعه یک بدنه گلاید مافوق صوت مشترک همکاری می‌کند که نیروی زمینی آن را به عنوان بخشی از برنامه متحرک پرتاب زمینی سلاح مافوق صوت دوربرد به کار خواهد گرفت.
در نهایت، نیروی زمینی در حال تلاش برای اصلاح آرآی‌ام-۱۷۴ استاندارد ئی‌آرام و موشک کروز حمله زمینی یو‌جی‌ام-۱۰۹ توماهاوک نیروی دریایی برای پرتاب زمینی است تا توانایی توپخانه میان‌برد را برای نیروی زمینی فراهم کند.[۲۲۰]
برنامه خودروی رزمی نسل آینده در حال توسعه خانواده‌ای از خودروهای رزمی برای شاخه زرهی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا است تا قدرت آتش، سرعت و بقاپذیری را افزایش دهد.
خودروی رزمی سرنشین‌دار انتخابی با هدف جایگزینی ام۲/ام۳ برادلی طراحی‌شده است، در حالی که خودروی چندمنظوره زرهی جایگزین ام۱۱۳ خواهد شد که از زمان جنگ ویتنام مورد استفاده قرار گرفته‌اند.
سه گونه از خودروی چندمنظوره زرهی شامل کاربری عمومی، فرماندهی مأموریت و درمان پزشکی است. موشک‌انداز متحرک محافظت‌شده برای تبدیل شدن به یک تانک سبک برای تیم‌های رزمی تیپ پیاده‌نظام طراحی‌شده است.
در نهایت، خودروی رزمی رباتیک با هدف ارائه در گونه‌های سبک، متوسط و سنگین طراحی‌شده است که به عنوان پیش‌قراول و اسکورت برای خودروهای رزمی سرنشین‌دار عمل خواهند کرد.[۲۲۰]
برنامه لیفت عمودی آینده با هدف جایگزینی ناوگان فعلی بالگردهای مورد استفاده توسط شاخه هوانوردی ارتش ایالات متحده طراحی شده است.
هواگرد تهاجمی دوربرد آینده با هدف جایگزینی سیکورسکی اس‌اچ-۶۰ سیهاوک و بل یو‌اچ-۱ وای ونوم سپاه تفنگداران دریایی در نظر گرفته شده است که ارتش، هواگرد تیلت‌روتور بل وی-۲۸۰ والور را به عنوان برنده انتخاب کرده است.[۲۲۱]
هواگرد شناسایی تهاجمی آینده با هدف جایگزینی بوئینگ ای‌اچ-۶۴ آپاچی در نقش‌های تهاجمی و شناسایی در نظر گرفته‌شده است.[۲۲۰]
ارتش در حال تلاش برای مدرن‌سازی شبکه‌های ارتباطات نظامی خود برای سپاه سیگنال ارتش ایالات متحده است که شامل توسعه یک شبکه یکپارچه متشکل از یک شبکه تاکتیکی یکپارچه، یک شبکه سازمانی یکپارچه و قابلیت‌های توانمندساز شبکه یکپارچه می‌شود.
سایر تلاش‌های فرعی شامل توسعه یک محیط عملیاتی مشترک، اطمینان از قابلیت همکاری شبکه با سایر نیروها و کشورهای متحد، و افزایش تحرک و کاهش امضای فرماندهی و کنترل است.
تلاش‌ها همچنین شامل مدرن‌سازی فناوری سامانه موقعیت‌یاب جهانی برای فراهم کردن موقعیت‌یابی، ناوبری و زمان‌بندی مطمئن، و همکاری با جامعه اطلاعاتی ایالات متحده و شرکت‌های فضایی تجاری برای افزایش دسترسی ارتش به قابلیت‌های اطلاعات، نظارت و شناسایی مبتنی بر فضا است.[۲۲۰]
ارتش با درک اینکه بعید است ایالات متحده از برتری هوایی بی‌چون و چرا برخوردار باشد، در حال بازسازی گسترده پدافند هوایی و موشکی یکپارچه خود از طریق شاخه توپخانه پدافند هوایی ایالات متحده آمریکا است.
لایه اول دفاع، «درگیری پهپادی بالستیک در ارتفاع پایین» است که بر روی ایستگاه سلاح کنترل از راه دور مشترک نصب می‌شود و برای درگیری با هواگرد بدون سرنشین کوچک طراحی‌شده است.
لایه دوم، «لیزر پرانرژی چندمنظوره» است که پهپادها و مهمات کوچک را رهگیری خواهد کرد.
لایه سوم و چهارم شامل «فناوری پدافند هوایی مانورپذیر» و «رادار آتش نسل آینده» است که در سیستم‌های پدافند هوایی کوتاه‌برد ادغام خواهند شد.
لایه پنجم، یک «نمونه اولیه خودروی تاکتیکی لیزری پرانرژی» را بر روی یک خانواده خودروهای تاکتیکی متوسط قرار می‌دهد.
در حالی که لایه ششم شامل «پدافند هوایی با برد گسترده و هزینه کم» برای تکمیل موشک‌های ام‌آی‌ام-۱۰۴پاتریوت است.[۲۲۰]
در نهایت، ارتش به دنبال بهبود تجهیزات سربازان خود در شاخه پیاده‌نظام (ایالات متحده آمریکا) با سلاح جوخه نسل آینده، سیستم تقویت بصری یکپارچه و محیط آموزشی مصنوعی است.[۲۲۰] در سال ۲۰۲۲، ارتش تفنگ ایکس‌ام۷ و تیربار سبک ایکس‌ام۲۵۰ ساخت زیگ زاور را برای جایگزینی ام۴ کارباین و ام۲۴۹ از طریق برنامه سلاح جوخه نسل آینده انتخاب کرد.[۲۲۲]
مدرن‌سازی سپاه تفنگداران دریایی
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
مدرن‌سازی سپاه تفنگداران دریایی تحت نظارت طرح نیرو ۲۰۳۰ در حال اجراست که هدف آن بازگرداندن این نیرو به ریشه‌های دریایی و آبی-خاکی خود به عنوان یک نیروی «مستقر در محل» در مناطق مورد مناقشه در کرانه‌های دریایی است.[۲۲۳]
به عنوان بخشی از این تلاش، سپاه تفنگداران دریایی شروع به ایجاد «هنگ‌های ساحلی تفنگداران دریایی» با محوریت دریایی کرده است که شامل یک تیم رزمی ساحلی، گردان ضدهوایی ساحلی و یک گردان لجستیک رزمی است. تیم رزمی ساحلی حول یک گردان پیاده‌نظام با یک آتشبار موشک ضدکشتی سازماندهیشده و بر انجام عملیات‌های ممانعت دریایی در حمایت از نیروی دریایی متمرکز است.[۲۲۴]
سپاه تفنگداران دریایی در حال خرید خودروی رزمی آبی-خاکی است که قرار است جایگزین خودروی تهاجمی آبی-خاکی قدیمی شود. خودروی رزمی آبی-خاکی برای پشتیبانی از تفنگداران دریایی در طول حملات آبی-خاکی و پس از رسیدن به ساحل در نظر گرفته‌شده است.
سپاه تفنگداران دریایی همچنین موشک ضدکشتی نیروی دریایی را پذیرفته است که از یک خودروی تاکتیکی سبک مشترک اصلاح‌شده به عنوان بخشی از گردان‌های توپخانه تفنگداران دریایی شلیک می‌شود. مفهوم این است که واحدهای کوچک و متحرک تفنگداران دریایی با این سلاح‌ها در جزایر و خطوط ساحلی مختلف حرکت کنند تا به کشتی‌های دشمن شلیک کنند.[۲۲۵]
هوانوردی سپاه تفنگداران دریایی نیز در حال خرید بالگرد سیکورسکی سی‌اچ-۵۳کی کینگ استالیون برای ترابری سنگین است که جایگزین سیکورسکی سی‌اچ-۵۳ئی سوپر استالیون فعلی در این نقش می‌شود.
سپاه تفنگداران دریایی همچنین به دنبال جایگزینی بالگردهای بل یو‌اچ-۱ وای ونوم خود از طریق برنامه لیفت عمودی آینده است و در حال خرید تعداد قابل توجهی هواگرد بدون سرنشین مانند جنرال اتمیکس ام‌کیو ۹ ریپر می‌باشد.[۲۲۵]
مدرن‌سازی نیروی دریایی
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]_artist_rendering,_30_April_2020_(200430-N-NO101-150).JPG)
مانند سپاه تفنگداران دریایی، نیروی دریایی نیز در حال بازنگری و مدرن‌سازی ناوگان خود با تمرکز تازه است. در حالی که نیروی دریایی به خرید ناوشکن کلاس آرلی برک ادامه می‌دهد، در حال آغاز برنامه دی‌دی‌جی(ایکس) برای ناوشکن‌های موشک‌انداز جهت جایگزینی آن‌ها و رزم‌ناو کلاس تایکوندروگا است. دی‌دی‌جی(ایکس) شامل جنگ‌افزار انرژی هدایت‌شده و احتمالاً سلاح‌های هایپرسونیک خواهد بود.[۲۲۶]
ناوچه کلاس کانستلیشن اولین ناوچه‌های نیروی دریایی ایالات متحده از زمان بازنشستگی ناوچه کلاس الیور هازارد پری خواهند بود. ناوچه‌های کلاس کانستلیشن بر اساس ناوچه‌های ایتالیایی فرم (ناوچه) ساخته شده‌اند و جایگزین کشتی رزمی ساحلی خواهند شد.[۲۲۷]
.jpg)
نیروی دریایی در حال توسعه زیردریایی‌های تهاجمی اس‌اس‌ان(ایکس) است که برای جایگزینی زیردریایی کلاس ویرجینیا و زیردریایی کلاس سی‌ولف در نظر گرفته شده‌اند.
زیردریایی‌های کلاس کلمبیا جایگزینی برای زیردریایی‌های موشک بالستیک کلاس اوهایو را آغاز خواهند کرد. خرید زیردریایی‌های کلاس کلمبیا، نخستین اولویت نیروی دریایی است.[۲۲۸][۲۲۷]
در بخش هوانوردی دریایی، این نیرو به خرید ناوهای هواپیمابر کلاس جرالد آر. فورد و جنگنده‌های پنهان‌کار اف-۳۵سی لایتنینگ ۲ ادامه می‌دهد.
در نهایت، برنامه اف/ای-ایکس‌ایکس با هدف تولید یک جنگنده نسل ششم برای جایگزینی اف/ای-۱۸ئی/اف سوپر هورنتهای قدیمی به عنوان بخشی از واحد هواگرد ناوی در نظر گرفته شده است و از برنامه لیفت عمودی آینده برای جایگزینی ناوگان هلیکوپترهای اس‌اچ-۶۰ سیهاوک استفاده می‌کند.[۲۲۸][۲۲۷]
این نیرو همچنین سرمایه‌گذاری سنگینی بر روی پلتفرم‌های بدون سرنشین، مانند شناورهای سطحی بدون سرنشین انجام می‌دهد و از ناوگان شبح اورلرد برای آزمایش این مفهوم بهره می‌برد.
این نیرو همچنین در حال به‌کارگیری هواگردهای بدون سرنشین، مانند ام‌کیو-۴سی تریتون مستقر در خشکی برای گشت‌زنی دریایی و ام‌کیو-۲۵ای استینگری مستقر در ناو برای سوخت‌گیری هوایی است که جایگزین اف/ای-۱۸اف در این نقش می‌شود.[۲۲۷]
نوسازی نیروی هوایی
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
بمب‌افکن پنهان‌کار بی-۲۱ ریدر، نخستین بمب‌افکن جدید نیروی هوایی از زمان بی-۲آ اسپیریت است. بی-۲۱ جایگزین بی-۲ و راکول بی-۱ لنسر خواهد شد و در کنار بوئینگ بی-۵۲ استراتوفورترس پرواز خواهد کرد.[۲۲۹] توسعه بی-۲۱ ریدر توسط دفتر قابلیت‌های سریع وزارت نیروی هوایی هدایت شد.
این نیرو همچنین در حال توسعه موشک بالستیک قاره‌پیمای ال‌جی‌ام-۳۵ سنتینل برای جایگزینی ال‌جی‌ام-۳۰جی مینتمن ۳ها است.[۲۳۰]
نیروی هوایی ایالات متحده همچنین در حال توسعه برنامه نسل بعدی برتری هوایی است که یک جنگنده نسل ششم برای جایگزینی لاکهید مارتین اف-۲۲ رپتور تولید خواهد کرد.
این نیرو همچنین در حال خرید جنگنده نسل چهارم بوئینگ اف-۱۵ ئی-ایکس ایگل ۲ برای جایگزینی مک‌دانل داگلاس اف-۱۵ ایگل و مک‌دانل داگلاس اف-۱۵ئی استرایک ایگل‌های قدیمی است.
این نیرو در حال خرید جت آموزشی تی-۷ای رد هاوک برای جایگزینی تی-۳۸ تالونهای دوران دهه ۱۹۵۰ است.[۲۲۹]
اگرچه این یک هواگرد نیست، اما نیروی هوایی در حال سرمایه‌گذاری برای توسعه ای‌آی‌ام-۲۶۰ جی‌ای‌تی‌ام برای جایگزینی یا تکمیل ایم-۱۲۰ آمرام برای نیروهای جنگنده خود است.
این نیرو همچنین در حال خرید ای‌جی‌ام-۱۸۱ ال‌آر‌اس‌او برای جایگزینی ای‌جی‌ام-۸۶ ای‌ال‌سی‌ام به عنوان یک موشک کروز هسته‌ای هواپرتاب برای بی-۲۱ ریدر و بی-۵۲ استراتوفورترس است.
نیروی هوایی در حال سرمایه‌گذاری بر روی جنگ‌افزارهای فراصوت است و ای‌جی‌ام-۱۸۳ ای‌آر‌آردابلیو، مفهوم سلاح تنفسی هوای فراصوت و موشک کروز حمله فراصوت را در دست توسعه دارد.[۲۲۹]
نوسازی نیروی فضایی
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
نیروی فضایی ایالات متحده در حال انجام تلاش‌های فشرده برای نوسازی است. قابلیت رادار پیشرفته فضای عمیق (DARC) با هدف ردیابی اشیاء در مدار زمین‌همگام با سه سایت، یکی در ایالات متحده، یکی در هند و اقیانوس آرام و دیگری در اروپا طراحی شده است.[۲۳۱]
اوراکل (Oracle)، یک فضاپیما که توسط آزمایشگاه تحقیقات نیروی هوایی (ایالات متحده آمریکا) برای نیروی فضایی توسعه یافته است، فناوری‌هایی را که نیروی فضایی برای آگاهی از حوزه ماورای جو نیاز دارد، نشان خواهد داد؛ این فناوری‌ها شامل ردیابی اشیاء در خارج از مدار زمین‌همگام و بین زمین و ماه است.
این فضاپیما برای انجام عملیات به منطقه‌ای با پایداری گرانشی بین زمین و ماه پرتاب خواهد شد و از یک حسگر میدان‌وسیع و یک حسگر میدان‌باریک حساس‌تر برای کشف و حفظ نظارت بر اشیاء فعال در این منطقه استفاده خواهد کرد.
اوراکل مستقیماً از برنامه فضایی آرتمیس ناسا در بازگشت به ماه پشتیبانی خواهد کرد و اشیاء بالقوه خطرناک نزدیک به زمین را در راستای عملیات پرهیز از برخورد سیارک ردیابی خواهد کرد.[۲۳۲]
آراکن (Arachne) که آن هم برنامه‌ای از آزمایشگاه تحقیقات نیروی هوایی برای نیروی فضایی است، آزمایش اصلی در پروژه نمایش و تحقیقات افزایشی انرژی خورشیدی فضایی است که هدف آن اثبات و بلوغ فناوری‌های ضروری برای یک نمونه اولیه سیستم انتقال انرژی خورشیدی فضایی با قابلیت تأمین انرژی یک پایگاه عملیات خط مقدم است.
آراکن به‌طور خاص فناوری‌های مربوط به تولید انرژی کارآمدتر، شکل‌دهی فرکانس رادیویی و تابش فرکانس رادیویی را نمایش داده و به بلوغ می‌رساند.
پایگاه‌های عملیاتی خط مقدم کنونی برای انتقال سوخت جهت تأمین انرژی به کاروان‌های لجستیکی قابل‌توجهی متکی هستند؛ انرژی خورشیدی فضایی این خطوط تدارکاتی را به فضا منتقل می‌کند، جایی که به راحتی قابل حمله نیستند.
انرژی خورشیدی فضایی که توسط نیروی فضایی تأمین می‌شود، ممکن است همانند جی‌پی‌اس به استفاده غیرنظامی منتقل شود.[۲۳۳]
سایر نمایش‌های تابش انرژی فضایی شامل آزمایش‌های تنظیم و تحلیل مادون قرمز انرژی فضایی (SPIRRAL) و آزمایش قابل استقرار افزایشی انرژی فضایی (SPINDLE) است.[۲۳۴]
ماهواره فناوری ناوبری-۳ (NTS-3)، با تکیه بر صورت فلکی سامانه موقعیت‌یاب جهانی نیروی فضایی، یک فضاپیمای آزمایشگاه تحقیقات نیروی هوایی است که در مدار زمین‌همگام فعالیت خواهد کرد تا تکنیک‌ها و فناوری‌های پیشرفته را برای شناسایی و کاهش تداخل در قابلیت‌های موقعیت‌یابی، ناوبری و زمان‌بندی آزمایش کند و تاب‌آوری سیستم را برای کاربران نظامی، غیرنظامی و تجاری افزایش دهد. NTS-۳ یک برنامه پیشرو (Vanguard) است که هدف آن ارائه قابلیت‌های بالقوه تحول‌آفرین توصیف‌شده است.[۲۳۵]
برنامه محموله موشکی نیروی فضایی، یکی دیگر از برنامه‌های پیشرو آزمایشگاه تحقیقات نیروی هوایی است که بر اجاره خدمات پرتاب فضایی برای انتقال سریع تجهیزات نظامی به بنادر در سراسر جهان متمرکز است.
در صورت اثبات کارایی، فرماندهی عملیات فضایی نیروی فضایی مسئول انتقال آن به یک برنامه رسمی خواهد بود.
فرماندهی استقرار و توزیع سطحی نظامی کاربر اصلی این قابلیت خواهد بود که تا ۱۰۰ تن محموله را به سرعت به هر نقطه‌ای از جهان پرتاب می‌کند.[۲۰۱]
پرسنل
[ویرایش | اشتراک‌گذاری] | این بخش نیازمند روزآمدسازی است. دلیل ارائهشده چنین است: پاراگراف اول و بخش زنان. (ژوئن ۲۰۲۴) |
نیروی هوایی ایالات متحده و نیروی فضایی ایالات متحده
سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده
نیروی دریایی ایالات متحده
ارتش ایالات متحده
نیروهای مسلح ایالات متحده، فهرست کشورهای جهان بر پایه تعداد نیروهای نظامی و شبه نظامی از نظر پرسنل فعال پس از ارتش آزادی‌بخش خلق چین و نیروهای مسلح هند است که تا ۲۸ فوریه ۲۰۱۹، شامل ۱,۳۵۹,۶۸۵ عضو در نیروهای مسلح منظم و ۷۹۹,۸۴۵ عضو اضافی در نیروهای ذخیره بوده است.[۲۳۶]الگو:به‌روزرسانی درون‌خطی
اگرچه نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا یک نیروی نظامی تمام‌داوطلب است، اما خدمت وظیفه عمومی از طریق «سامانه خدمات انتخابی» می‌تواند به درخواست رئیس‌جمهور و تأیید کنگره اجرایی شود، و تمامی مردان ۱۸ تا ۲۵ ساله ساکن ایالات متحده ملزم به ثبت‌نام در سامانه خدمات انتخابی هستند.[۲۳۷]
اگرچه قانون اساسی بودن ثبت‌نام تنها برای مردان در سامانه خدمات انتخابی در سال ۲۰۱۹ توسط دادگاه ناحیه‌ای فدرال به چالش کشیده شد، اما قانونی بودن آن در سال ۲۰۲۰ توسط یک دادگاه استیناف فدرال تأیید شد.[۲۳۸]
همانند اکثر ارتش‌ها، اعضای نیروهای مسلح ایالات متحده دارای درجه‌ای هستند که یا «افسر»، «افسر فنی» یا «درجه‌دار» است تا ارشدیت و واجد شرایط بودن برای ترفیع تعیین شود. کسانی که خدمت کرده‌اند به عنوان «کهنه‌سرباز» شناخته می‌شوند.
نام درجات ممکن است بین شاخه‌های مختلف متفاوت باشد، اما آن‌ها بر اساس «درجه حقوقی خدمات یکپارچه ایالات متحده» با یکدیگر مطابقت داده می‌شوند.[۲۳۹]
افسرانی که دارای درجه یا رتبه حقوقی یکسانی هستند، بر اساس تاریخ دریافت درجه برای تعیین ارشدیت از یکدیگر متمایز می‌شوند. افسرانی که در سمت‌های مهمی که توسط قانون تعیین‌شده خدمت می‌کنند، صرف‌نظر از تاریخ دریافت درجه‌شان، بر سایر افسران هم‌درجه و هم‌رتبه در خدمت فعال ارشدیت دارند.[۲۴۰]
پرسنل بر پایه شاخه
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]تعداد کل پرسنل مجاز در سال مالی ۲۰۲۶.
| شاخه | کل | فعال | ذخیره | گارد ملی |
 ارتش ایالات متحده | الگو:Same ۹۵۴٬۰۰۰ |  ۴۵۴٬۰۰۰ |  ۱۷۲٬۰۰۰ | ۳۲۸٬۰۰۰ |
 سپاه تفنگداران دریایی | ۲۰۵٬۹۰۰ | ۱۷۲٬۳۰۰ | ۳۳٬۶۰۰ | |
 نیروی دریایی ایالات متحده | ۳۷۸٬۲۰۰ | ۳۴۴٬۶۰۰ | ۵۷٬۵۰۰ | |
 نیروی هوایی ایالات متحده | ۴۹۵٬۳۰۰ | ۳۲۱٬۵۰۰ | ۶۷٬۵۰۰ | ۱۰۶٬۳۰۰ |
 نیروی فضایی ایالات متحده | ۱۰٬۴۰۰ | ۱۰٬۴۰۰ | ||
 گارد ساحلی آمریکا | ۵۰٬۲۰۰ | ۴۱٬۷۰۰ | ۸٬۵۰۰ | |
| ۲٬۰۹۴٬۰۰۰ | ۱٬۳۴۴٬۵۰۰ | ۳۳۹٬۱۰۰ | ۴۳۴٬۳۰۰ |
ساختار درجات
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]درجه در نیروهای مسلح ایالات متحده به سه دسته متمایز تقسیم می‌شود: «افسران»، «افسران فنی» و پرسنل «درجه‌دار».
افسران رهبری ارتش را بر عهده دارند، دارای حکم از رئیس‌جمهور ایالات متحده هستند و درجه آن‌ها توسط «سنای ایالات متحده» تأیید می‌شود.
افسران فنی دارای حکمی از وزرای ادارات نظامی هستند و به عنوان متخصص در فناوری‌ها و توانمندی‌های نظامی خاص خدمت می‌کنند. پس از ترفیع به درجه «افسر فنی ارشد ۲»، آن‌ها حکمی از رئیس‌جمهور ایالات متحده دریافت می‌کنند.
پرسنل درجه‌دار اکثریت نیروهای مسلح را تشکیل می‌دهند و به عنوان متخصص و رهبران سطح تاکتیکی خدمت می‌کنند تا زمانی که به درجه‌داران ارشد یا مهناوی‌های ارشد تبدیل شوند.
درجات نظامی در شاخه‌های مختلف را می‌توان با «درجه حقوقی خدمات یکپارچه ایالات متحده» یا کد درجه ناتو مقایسه کرد.[۲۴۱]
بدنه افسری
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
افسران ۱۸ درصد بالای نیروهای مسلح را تشکیل می‌دهند و در نقش‌های رهبری و فرماندهی خدمت می‌کنند.[۲۴۲] افسران به سه دسته تقسیم می‌شوند:[۲۴۱]
- O-1 تا O-3: «افسر جزء» در ارتش، سپاه تفنگداران دریایی، نیروی هوایی و نیروی فضایی یا «افسر جزء» در نیروی دریایی و گارد ساحلی.
- O-4 تا O-6: «افسر میدانی» در ارتش، سپاه تفنگداران دریایی، نیروی هوایی و نیروی فضایی یا «افسر میدانی» در نیروی دریایی و گارد ساحلی.
- O-7 تا O-10: «ژنرال» در ارتش، سپاه تفنگداران دریایی، نیروی هوایی و نیروی فضایی یا «افسر پرچم» در نیروی دریایی و گارد ساحلی.
افسران معمولاً پس از چندین سال آموزش و تحصیل با مدرک کارشناسی به عنوان ستوان دوم یا ناوبان منصوب می‌شوند یا از زندگی غیرنظامی به طور «مستقیم» در یک تخصص خاص، مانند متخصص پزشکی، وکیل، روحانی یا متخصص سایبری، به مقام افسری می‌رسند.[۲۴۳][۲۴۴]
«آکادمی نظامی ایالات متحده» افسران را برای «ارتش ایالات متحده» منصوب می‌کند.
«آکادمی نیروی دریایی ایالات متحده» افسران را برای «سپاه تفنگداران دریایی» و «نیروی دریایی ایالات متحده» منصوب می‌کند.
«آکادمی نیروی هوایی ایالات متحده» افسران را برای «نیروی هوایی ایالات متحده» و «نیروی فضایی ایالات متحده» منصوب می‌کند.
«آکادمی گارد ساحلی ایالات متحده» افسران را برای «گارد ساحلی ایالات متحده» منصوب می‌کند.
.jpg)
.jpg)
افسران از طریق «آکادمی‌های خدمات ایالات متحده»، برنامه‌های «سپاه آموزش افسران ذخیره» و «دانشکده کاندیدای افسری» و «دانشکده آموزش افسری» منصوب می‌شوند.
در زمان جنگ، افسران ممکن است به درجات «پنج‌ستاره» ترفیع یابند، که در حال حاضر تنها درجات «ژنرال نیروی زمینی (ایالات متحده)»، «ادمیرال ناوگان» و «ژنرال نیروی هوایی» به عنوان درجات پنج‌ستاره مجاز هستند.[۲۴۵]
سپاه افسران فنی
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
افسران فنی متخصصانی هستند که تنها ۸٪ از بدنه افسری را تشکیل می‌دهند.[۲۴۲] افسران فنی حکم خود را از وزیر مربوطه دریافت می‌کنند و متخصص و کارشناس در فناوری‌ها یا توانمندی‌های نظامی خاص هستند.
پایین‌رتبه‌ترین افسران فنی تحت یک حکم خدمت می‌کنند، اما پس از ارتقا به درجه «افسر فنی ارشد ۲»، از رئیس‌جمهور حکم انتصاب دریافت می‌کنند.
آن‌ها اقتدار خود را از همان منبعی می‌گیرند که افسران دارای حکم انتصاب (Commissioned officers) می‌گیرند، اما برخلاف افسران دارای حکم انتصاب که «عمومی‌نگر» هستند، همچنان «متخصص» باقی می‌مانند.
هیچ افسر فنی در نیروی هوایی یا نیروی فضایی وجود ندارد.[۲۴۱]
افسران فنی معمولاً پیش از انتخاب شدن، درجه‌دار (Non-commissioned officer) بوده‌اند، به استثنای هوانوردی نیروی زمینی که در آن هر درجه‌داری می‌تواند برای افسری فنی درخواست دهد.
افسران فنی نیروی زمینی در دانشکده داوطلبان افسری فنی نیروی زمینی آموزش می‌بینند.[۲۴۶]
سپاه درجه‌داران
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
پرسنل درجه‌دار ۸۲٪ از نیروهای مسلح را تشکیل می‌دهند و به عنوان متخصص و رهبران تاکتیکی خدمت می‌کنند.[۲۴۲] پرسنل درجه‌دار به سه دسته تقسیم می‌شوند:
- E-1 تا E-3/4: درجه‌داران جزء که معمولاً در حال گذراندن آموزش‌های اولیه یا در اولین مأموریت خود هستند. در سپاه تفنگداران دریایی، نیروی دریایی و گارد ساحلی شامل درجات E-1 تا E-3، و در نیروی زمینی، نیروی هوایی و نیروی فضایی شامل درجات E-1 تا E-4 هستند. در نیروی زمینی، متخصصان (E-4) جزو درجه‌داران جزء محسوب می‌شوند، در حالی که سرجوخه‌ها (E-4) درجه‌دار (Non-commissioned officer) هستند.
- E-4/5 تا E-6: درجه‌دار (NCO) در نیروی زمینی، سپاه تفنگداران دریایی، نیروی هوایی و نیروی فضایی، و مهناوی در نیروی دریایی و گارد ساحلی. در نیروی هوایی و نیروی فضایی، E-5 اولین درجه‌دار است. درجه‌داران و مهناوی‌ها مسئولیت رهبری تاکتیکی را بر عهده دارند.
- E-7 تا E-9: درجه‌داران ارشد در نیروی زمینی، سپاه تفنگداران دریایی، نیروی هوایی و نیروی فضایی، و مهناوی ارشد در نیروی دریایی و گارد ساحلی. آن‌ها به عنوان مشاوران ارشد درجه‌دار برای افسران خدمت می‌کنند.
درجه مشاور ارشد درجه‌دار بالاترین درجه در هر شاخه است که به عنوان مشاور اصلی وزیر و فرمانده آن شاخه در امور مربوط به درجه‌داران خدمت می‌کند.
پیش از ورود به خدمت، پرسنل درجه‌دار باید آموزش پایه شاخه خود را تکمیل کنند.
در نیروی زمینی، پس از تکمیل آموزش رزمی پایه، سربازان برای تخصص شغلی نظامی خود به آموزش انفرادی پیشرفته می‌روند.
پس از تکمیل آموزش داوطلبان سپاه تفنگداران دریایی، تفنگداران پیاده‌نظام در دانشکده پیاده‌نظام حضور می‌یابند. تفنگداران غیرپیاده‌نظام، آموزش رزمی تفنگداران دریایی را تکمیل کرده و سپس برای تخصص شغلی نظامی خود به دانشکده‌های فنی می‌روند.
در نیروی دریایی، پس از تکمیل آموزش داوطلبان، ملوانان به دانشکده‌های «A» می‌روند تا آموزش‌های مربوط به رتبه خود را تکمیل کنند.
در نیروی هوایی و نیروی فضایی، داوطلبان آموزش نظامی پایه ترکیبی را تکمیل کرده و سپس برای کد تخصصی نیروی هوایی خود به آموزش فنی می‌روند.
در گارد ساحلی، پس از تکمیل آموزش داوطلبان، ملوانان به دانشکده‌های «A» می‌روند تا آموزش‌های مربوط به رتبه خود را تکمیل کنند.
زنان در نیروهای مسلح
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
زنانی مانند دبورا سمپسون در طول جنگ انقلاب آمریکا و جنگ ۱۸۱۲ با تغییر چهره به شکل مردان به ارتش پیوستند. برخی مورخان تخمین می‌زنند که تا ۴۰۰ زن در طول جنگ داخلی آمریکا با تغییر چهره به شکل مردان نام‌نویسی کردند.
اولین پزشک زن در ارتش، ماری ادواردز واکر، در سال ۱۸۶۴ به مقام افسری رسید. در سال ۱۹۰۱، سپاه پرستاران ارتش ایالات متحده به عنوان یک نهاد کمکی شبه‌نظامی و در سال ۱۹۰۸ سپاه پرستاران نیروی دریایی ایالات متحده تأسیس شد.[۲۴۷]: 4–9
زنان تا جنگ جهانی اول، زمانی که اجازه یافتند برای انجام کارهای دفتری نام‌نویسی کنند، در نقش‌هایی غیر از نقش‌های پزشکی در نیروهای مسلح پذیرفته نمی‌شدند.
زنان در سال ۱۹۱۷ در نیروی ذخیره دریایی و در سال ۱۹۱۸ در ذخیره سپاه تفنگداران دریایی و گارد ساحلی پذیرفته شدند.[۲۴۷]:9-10
وزارت جنگ، پست‌های ارتش و گارد ملی را از استخدام هر زنی به جز پرستاران منع کرده بود،[۲۴۷]:13 اما نیاز به اپراتورهای تلفن در خارج از کشور در طول جنگ جهانی اول فوری شد و صدها «دختران سلام» استخدام شدند.
این اعضای سپاه سیگنال ارتش، یونیفرم نظامی می‌پوشیدند و سوگند ارتش را یاد می‌کردند، اما تا سال ۱۹۷۷ که خدمت نظامی آن‌ها رسماً به رسمیت شناخته شد، به عنوان کارمند غیرنظامی طبقه‌بندی می‌شدند.[۲۴۸]
پس از امضای آتش‌بس ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸، زنانِ در حال خدمت مرخص شدند و سپاه پرستاران به سطح زمان صلح بازگشت. قانون ذخیره دریایی ۱۹۱۶ که به نیروی دریایی اجازه می‌داد «شهروندان» را استخدام کند، در سال ۱۹۲۵ تغییر یافت تا مشخصاً «شهروندان مرد» را ذکر کند.[۲۴۷]:16-17
در طول جنگ جهانی دوم، تمام شاخه‌های ارتش ایالات متحده زنان را استخدام کردند. سپاه کمکی زنان ارتش (WAAC) در سال ۱۹۴۲ توسط ارتش با وضعیت کمکی تأسیس شد و در ژوئن ۱۹۴۳ به سپاه زنان ارتش (WAC) تبدیل شد.[پ][۲۴۷]:24-25
همچنین در این دوران، خلبانان زن نیروی هوایی (WASPs)، خدمات اضطراری داوطلبانه زنان نیروی دریایی (WAVES), ذخیره زنان سپاه تفنگداران دریایی و ذخیره زنان گارد ساحلی (SPARS) تشکیل شدند.[۲۴۹]
زنان در حمله به پرل هاربر در ۷ دسامبر ۱۹۴۱، پیش از آنکه ایالات متحده به‌طور رسمی وارد جنگ شود، به عنوان پرستار تجربه حضور در میدان نبرد را داشتند.
در سال ۱۹۴۴، سپاه زنان ارتش (WACs) به اقیانوس آرام و نورماندی رسیدند. در طول جنگ، ۶۷ پرستار ارتش و ۱۶ پرستار نیروی دریایی اسیر شدند و سه سال را به عنوان اسرای جنگی ژاپن سپری کردند.
در مجموع ۳۵۰٬۰۰۰ زن آمریکایی در طول جنگ جهانی دوم خدمت کردند و ۴۳۲ نفر از آن‌ها در حین خدمت کشته شدند.[۲۴۹] آن‌ها در مجموع بیش از ۱٬۵۰۰ مدال، تقدیرنامه و نشان افتخار دریافت کردند.
پس از جنگ جهانی دوم، غیرنظامی‌سازی منجر به بازگشت اکثریت قریب به اتفاق زنان شاغل به زندگی غیرنظامی شد. تا سال ۱۹۴۶، گارد ساحلی تمام اعضای زن خود را مرخص کرده بود، در حالی که سایر شاخه‌ها تعدادی از آن‌ها را حفظ کردند.[۲۴۷]:105
قانون ۶۲۵، قانون خدمات مسلح زنان مصوب ۱۹۴۸، توسط رئیس‌جمهور هری ترومن امضا شد که به زنان اجازه می‌داد در زمان صلح در واحدهای کاملاً یکپارچه در نیروهای مسلح ایالات متحده خدمت کنند، هرچند با محدودیت‌هایی که برای مردان اعمال نمی‌شد.[ت]
قصد کنگره این بود که زنان فقط غیرنظامی (غیررزمنده) باشند، اما به دلیل دشواری در تعریف محدودیت‌ها برای ارتش در قانون، این موضوع به وزیران شاخه‌ها واگذار شد تا با آن هدف مطابقت‌داشته باشند، اگرچه این قانون زنان را از خدمت در کشتی‌ها و هواپیماهایی که در مأموریت‌های رزمی شرکت می‌کردند، منع می‌کرد.[۲۴۷]:118-120 ارتش یک سپاه جداگانه برای زنان (WAC) حفظ کرد، در حالی که سایر شاخه‌ها زنان را در ساختار سازمانی خود ادغام کردند.[۲۴۷]:121
در سال ۱۹۵۱، فرمان اجرایی ۱۰۲۴۰ صادر شد که به شاخه‌ها اجازه می‌داد زنانی را که باردار می‌شدند یا فرزندان خردسال در خانه داشتند (از جمله فرزندخوانده، فرزند ناتنی و خواهر و برادر) مرخص کنند.[۲۴۷]:125
در طول جنگ کره (۱۹۵۰–۱۹۵۳)، بسیاری از زنان در بیمارستان‌های جراحی متحرک ارتش خدمت کردند. یک پروژه استخدامی که در سال ۱۹۵۱ آغاز شد، هدف داشت تعداد زنان در ارتش را تا ژوئیه ۱۹۵۲ از ۴۰٬۰۰۰ به ۱۱۲٬۰۰۰ نفر برساند، اما تنها به ۴۶٬۰۰۰ نفر دست یافت.
برخی از دلایل این امر عبارت بودند از: عدم حمایت عمومی از مداخله در کره؛ عدم تأیید عمومی حضور زنان در ارتش؛ تعداد کمتر زنان در گروه سنی مناسب به دلیل نرخ پایین زایمان در دوران رکود بزرگ؛ و استانداردهای بالاتر مورد نیاز برای زنان داوطلب.[۲۴۷]:149-155[ث]
در دهه ۱۹۶۰، استخدام و آموزش بر جذابیت و زنانگی زنان داوطلب متمرکز بود. خارج از زمینه‌های پزشکی، زنان عمدتاً به کارهای دفتری، اداری و مربوط به پروتکل گمارده می‌شدند. زنانی که قبلاً در موقعیت‌های فنی بودند، برای مشاغل معدودی که اکنون برای زنان مجاز بود، بازآموزی شدند.
از ۶۱ گروه شغلی غیررزمی، تا سال ۱۹۶۵ تنها ۳۶ گروه برای زنان باز بود.[۲۴۷]:180-184 از سال ۱۹۶۵، تلاش‌ها برای افزایش تعداد زنان در نیروهای مسلح با نگرانی در مورد انقضای «قانون خدمت وظیفه عمومی» و کاهش استانداردهای استخدام برای اطمینان از تأمین نیروهای کافی برای حمایت از جنگ ویتنام همراه شد.
قانون عمومی ۹۰-۱۳۰، که در ۸ نوامبر ۱۹۶۷ امضا شد، محدودیت‌های مربوط به افسران زن در نیروهای مسلح را حذف کرد و در سال ۱۹۷۰، دو افسر زن ارتش به درجه سرتیپی ارتقا یافتند.[۲۴۷]:187-203
در طول جنگ ویتنام، ۶۰۰ زن به عنوان بخشی از نیروی هوایی، در کنار ۵۰۰ عضو WAC و بیش از ۶٬۰۰۰ پرسنل پزشکی و کارکنان پشتیبانی در آن کشور خدمت کردند.[۲۴۷]:205-228
پایان خدمت وظیفه عمومی در اوایل دهه ۱۹۷۰، محرک اصلی گسترش نقش زنان در نیروهای مسلح بود.
تعداد زنان درجه‌دار و افسر در ارتش تا ژوئن ۱۹۷۷ به ۱۱۰٬۰۰۰ نفر رسید.[۲۴۷]:246-250
سپاه مهمات ارتش از سال ۱۹۷۴ شروع به پذیرش تکنسین‌های زن موشک کرد.[۲۵۰] خدمه و افسران زن در واحدهای موشکی توپخانه صحرایی پذیرفته شدند.[۲۵۱][۲۵۲]
شاخه‌ها برنامه‌های سپاه آموزش افسران ذخیره (ROTC) خود را به روی زنان باز کردند و در سال ۱۹۷۶، زنان در آکادمی‌های نظامی پذیرفته شدند.[۲۴۷]:268-270
در سال ۱۹۷۴، شش خلبان زن نیروی دریایی برای اولین بار نشان خلبانی خود را دریافت کردند. سیاست منع حضور در میدان نبرد که زنان را از حضور در میدان نبرد منع می‌کرد، محدودیت‌هایی را برای پیشرفت خلبانان ایجاد کرد،[۲۵۳] اما حداقل دو نفر از آن‌ها با درجه سرهنگی بازنشسته شدند.[۲۵۴]
نقش زنان در نیروهای مسلح ایالات متحده در طول جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۱ مورد توجه رسانه‌های جهانی قرار گرفت، اگرچه درک آن‌ها در رسانه‌ها در این دوره زمانی منحرف بود، زیرا توجه رسانه‌ای کمی به موقعیت‌هایی که زنان در آن با نبرد روبرو می‌شدند، داده شد.[۲۵۵][۲۵۶]
در سال ۱۹۹۱، به زنان اجازه داده شد که هواپیماهای نظامی را هدایت کنند. از سال ۱۹۹۴، زنان اجازه یافته‌اند در کشتی‌های جنگی ایالات متحده خدمت کنند.[۲۵۷]
در سال ۲۰۱۰، ممنوعیت خدمت زنان در زیردریایی‌ها لغو شد.[۲۵۸]
در ۳ دسامبر ۲۰۱۵، اشتون کارتر، وزیر دفاع ایالات متحده، اعلام کرد که تمام موقعیت‌های رزمی نظامی برای زنان در دسترس قرار خواهد گرفت.[۲۵۹] این اقدام به زنان دسترسی به حدود ۱۰٪ از مشاغل نظامی را داد که پیش‌تر برای آن‌ها بسته بود.[۲۶۰][۲۶۱]
به شاخه‌های مختلف نظامی تا ژانویه ۲۰۱۶ فرصت داده شد تا برنامه‌های خود را برای چگونگی اجرای این تغییر سیاست ارائه دهند.[۲۶۲] بسیاری از زنان معتقد بودند که این امر به آن‌ها اجازه می‌دهد تا موقعیت خود را در ارتش بهبود بخشند، زیرا تجربه رزمی می‌تواند به پیشرفت شغلی کمک کند.[۲۶۳]
ثبت‌نام برای خدمت وظیفه عمومی برای زنان توسط کمیسیون ملی خدمات نظامی، ملی و عمومی توصیه‌شده و پیشنهاد گردیده است، اما هرگز اجرایی نشده است.[۲۶۴][۲۶۵][۲۶۶]
تاکنون هیچ زنی به عضویت یگان ویژه نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا درنیامده است.[۲۶۷][۲۶۸]
در ژوئیه ۲۰۲۱، نخستین زن از برنامه آموزشی جنگاوری ویژه نیروی دریایی (NSW) فارغ‌التحصیل شد تا به عنوان خدمه قایق جنگاوری ویژه (SWCC) فعالیت کند. SWCC مستقیماً از یگان‌های ویژه نیروی دریایی و سایر واحدهای نیروهای ویژه پشتیبانی می‌کند و در تاکتیک‌های عملیات ویژه نفوذ و خروج مخفیانه متخصص است.[۲۶۹][۲۷۰]
با وجود نگرانی‌ها از شکاف جنسیتی، تمامی پرسنل اعم از مرد و زن، در رتبه و زمان خدمت یکسان، در تمامی شاخه‌ها حقوق یکسانی دریافت می‌کنند.[۲۷۱]
در ۱ ژوئن ۲۰۲۲، ادمیرال لیندا لی فاگان فرماندهی گارد ساحلی ایالات متحده آمریکا را بر عهده گرفت و نه تنها به نخستین زنی تبدیل شد که به عنوان فرمانده گارد ساحلی خدمت می‌کند، بلکه نخستین زن در تاریخ آمریکا شد که به عنوان رئیس یکی از شاخه‌های نیروهای مسلح ایالات متحده فعالیت می‌کند.[۲۷۲]
مطالعه‌ای که توسط رند کورپوریشن انجام‌شده، نشان می‌دهد زنانی که ارتش را به عنوان شغل خود انتخاب می‌کنند، نرخ ارتقای بهتری را تجربه می‌کنند.[۲۷۳]
بر اساس گزارش وزارت دفاع در مورد سقط جنین در ارتش ایالات متحده برای سال مالی ۲۰۱۹، ۷٬۸۲۵ مورد گزارش‌شده بود. این رقم نشان‌دهنده ۳٪ افزایش نسبت به گزارش سال ۲۰۱۸ است.[۲۷۴][۲۷۵]
تا سال ۲۰۲۲، ۲۲۸٬۹۶۶ زن در ارتش حضور دارند که ۱۷. ۵٪ از کل نیروی فعال را تشکیل می‌دهند. از سال ۲۰۲۱، درصد زنان در خدمت فعال اندکی، به میزان ۰. ۳٪، افزایش یافته است. از سال ۲۰۰۵، جمعیت زنان در خدمت فعال ۲. ۹٪ افزایش یافته است.[۲۷۶][۲۷۷]
محدودیت‌های فعالیت سیاسی
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]سیاست دیرینه‌ای در نیروهای مسلح وجود دارد که فعالیت‌های سیاسی اعضای در حال خدمت را به رأی دادن و کمک‌های مالی شخصی به کارزارها محدود می‌کند.
با این حال، سایر فعالیت‌های سیاسی، مانند تبلیغ برای یک نامزد (حتی خارج از تأسیسات نظامی)، حمایت از نامزدها، درخواست کمک مالی، رژه در تظاهرات حزبی یا پوشیدن لباس نظامی در رویدادهای حزبی، ممنوع است.[۲۷۸]
ترتیب تقدم
[ویرایش | اشتراک‌گذاری].jpg)
.jpg)
بر اساس مقررات وزارت دفاع، اجزای مختلف نیروهای مسلح ایالات متحده دارای یک ترتیب تقدم مشخص هستند که بر اساس تاریخ تأسیس تعیین می‌شود.
این ترتیب برای نمایش پرچم‌های نیروها و همچنین جای‌گیری سربازان، تفنگداران دریایی، ملوانان، هوانوردان، نگهبانان و گارد ساحلی در صف‌ها و رژه‌ها استفاده می‌شود.[۲۷۹]
- دانشجویان افسری، دانشگاه نظامی ایالات متحده
- دانشجویان افسری، دانشگاه نیروی دریایی ایالات متحده
- دانشجویان افسری، دانشگاه نیروی هوایی ایالات متحده
- دانشجویان افسری، دانشگاه گارد ساحلی ایالات متحده
- دانشجویان افسری، دانشگاه نیروی دریایی تجاری ایالات متحده
- نیروی زمینی ایالات متحده
- سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده
- نیروی دریایی ایالات متحده
- نیروی هوایی ایالات متحده
- نیروی فضایی ایالات متحده
- گارد ساحلی ایالات متحده
- گارد ملی ارتش
- ارتش ذخیره ایالات متحده
- ذخیره سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده
- ذخیره نیروی دریایی ایالات متحده
- گارد ملی هوایی
- ذخیره نیروی هوایی ایالات متحده
- ذخیره گارد ساحلی ایالات متحده
- سایر سازمان‌های آموزشی و کمکی ارتش، سپاه تفنگداران دریایی، نیروی دریایی تجاری، گشت هوایی غیرنظامی و گارد ساحلی کمکی، به ترتیبی که پیش‌تر ذکر شد
اگرچه تاریخ تأسیس اولیه نیروی دریایی ایالات متحده پیش از سپاه تفنگداران دریایی بود،[۲۸۰] اما سپاه تفنگداران دریایی به دلیل ناهماهنگی‌های پیشین در تاریخ تولد نیروی دریایی، تقدم دارد. سپاه تفنگداران دریایی تاریخ تولد خود را به شکلی منسجم‌تر به رسمیت شناخته است.
کنگره قاره‌ای دوم با صدور مجوز خرید کشتی‌ها در ۱۳ اکتبر ۱۷۷۵، نیروی دریایی را تأسیس‌شده می‌داند، اما «قوانین مقررات نیروی دریایی مستعمرات متحد» تا ۲۷ نوامبر ۱۷۷۵ تدوین نشده بود،[۲۸۱] و نیروی دریایی همچنین بودجه خود را از دست داد و به‌طور موقت در سال ۱۷۸۵ منحل شد.[۲۸۲]
سپاه تفنگداران دریایی توسط مصوبه کنگره قاره‌ای دوم در ۱۰ نوامبر ۱۷۷۵ تأسیس شد. نیروی دریایی تا سال ۱۹۷۲، زمانی که فرمانده وقت عملیات نیروی دریایی، ادمیرال المو زوموالت اجازه داد تا این تاریخ به عنوان روز تولد گرامی‌داشته شود، ۱۳ اکتبر ۱۷۷۵ را به‌طور رسمی به عنوان تاریخ تولد خود به رسمیت نمی‌شناخت.[۲۸۰]
گارد ساحلی معمولاً پس از نیروی فضایی قرار می‌گیرد، اما اگر به وزارت نیروی دریایی منتقل شود، جایگاه آن در ترتیب تقدم تغییر کرده و پس از نیروی دریایی و پیش از نیروی هوایی قرار خواهد گرفت.[۲۸۰][عدم مطابقت با منبع]</ref>
جستارهای وابسته
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]- شبکه نیروهای آمریکایی
- مدال‌ها و جایزه‌های نیروهای مسلح
- یونیفرم‌های نیروهای مسلح ایالات متحده
- جنایات جنگی ایالات متحده
- فهرست پایگاه‌های نظامی ایالات متحده آمریکا
- فهرست استقرار نیروهای نظامی ایالات متحده در خارج از کشور از ۱۷۹۸
- فهرست تجهیزات نظامی ایالات متحده
- فهرست هواپیماهای نظامی فعال ایالات متحده
- فهرست خودروهای نظامی فعال ایالات متحده
- فهرست شناورهای نظامی فعال ایالات متحده
- اصطلاحات نظامی
- گرایش جنسی و هویت جنسیتی در ارتش ایالات متحده
- استارز اند استرایپس (روزنامه)
- نیروی دفاعی ایالتی
- قانون یکپارچه عدالت نظامی
- تلفات جنگی ارتش ایالات متحده
- خودکشی کهنه‌سربازان ارتش ایالات متحده
- زنان در ارتش ایالات متحده
- زنان در سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده
- زنان در نیروی دریایی ایالات متحده
- زنان در نیروی هوایی ایالات متحده
- زنان در نیروی فضایی ایالات متحده
- زنان در گارد ساحلی ایالات متحده
پانویس
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]- ↑ با تأسیس ارتش قاره‌ای.
- ↑ حداکثر سن برای اولین بار ثبت‌نام ۳۵ سال برای ارتش،[۱] ۲۸ سال برای سپاه تفنگداران دریایی،[۲] ۴۱ سال برای نیروی دریایی،[۳] ۴۲ سال برای نیروی هوایی،[۴] ۴۲ سال برای نیروی فضایی،[۵] و ۴۲ سال برای گارد ساحلی است.[۶]
- ↑ اعضای WAAC فاقد وضعیت نظامی و حمایت‌های قانونی بودند؛ آن‌ها حقوق یا مزایای مشابه همتایان مرد خود را دریافت نمی‌کردند و هیچ درجه نظامی نداشتند.
- ↑ نسبت زنان در هر شاخه به ۲ درصد محدود شده بود و محدودیت‌های اضافی بر درجات افسری، سن استخدام و تعیین اعضای خانواده آن‌ها به عنوان افراد تحت تکفل اعمال می‌شد.[۲۴۷]:120
- ↑ زنان داوطلب باید استانداردهای آموزشی، ذهنی و جسمی بالاتری نسبت به مردان داشتند. علاوه بر این، آن‌ها باید یک معاینه روان‌پزشکی و همچنین «بررسی سوابق پلیس محلی، بیمارستان‌های روانی، مدارس، کارفرمایان سابق و معرف‌های شخصی» را پشت سر می‌گذاشتند.[۲۴۷]:154-155
منابع
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]- ↑ "Common Questions About Eligibility and Requirements". Goarmy.com. Archived from the original on 10 November 2023. Retrieved 10 November 2023.
- ↑ "General Requirements". Marines.com. Archived from the original on 10 November 2023. Retrieved 10 November 2023.
- ↑ "Join the Active Duty Air Force". Airforce.com. Archived from the original on 10 November 2023. Retrieved 10 November 2023.
- ↑ "Join as Enlisted". Spaceforce.com. Archived from the original on 10 November 2023. Retrieved 10 November 2023.
- ↑ "Coast Guard removes barriers to boost recruiting". MyCG. Archived from the original on 8 June 2023. Retrieved 10 November 2023.
- 1 2 "TIV of arms imports/exports from United States, 2014–2022". Stockholm International Peace Research Institute. 26 January 2024.
- ↑ As stated on the official U.S. Navy website بایگانی‌شده در ۲۹ ژوئن ۲۰۱۱ توسط Wayback Machine, "armed forces" is capitalized when preceded by "United States" or "U.S."
- 1 2 3 "Our Forces". U.S. Department of Defense. Archived from the original on 4 February 2026. Retrieved 8 December 2025.
- 1 2 "DIRECTIVE Functions of the Department of Defense and Its Major Components" (PDF). Department of Defense. 17 September 2020. Retrieved 8 August 2023.
- ↑ and 5 U.S.C. § 2101.
- ↑ World Book Encyclopedia, 2025 ed., s.v. "War"
- ↑ Kinnard, Douglas. "The Secretary of Defense in Retrospect." The Secretary of Defense. Lexington: University of Kentucky, 1980. 192–93. Print.
- ↑ O’Sullivan, Michael; Subramanian, Krithika (17 October 2015). The End of Globalization or a more Multipolar World? (Report). Credit Suisse AG. Archived from the original on 15 February 2018. Retrieved 14 July 2017.
- ↑ "United States country profile". BBC News (in British English). 2012-01-27. Retrieved 2025-07-06.
- ↑ Ryan, Missy; Jeong, Andrew; Masih, Niha; Sands, Leo; Somasundaram, Praveena; Wu, Daniel; Haspel, Tamar; Dougherty, Jesse; Nusbaum, Spencer (2021-04-01). "The U.S. system created the world's most advanced military. Can it maintain an edge?". The Washington Post (in American English). ISSN 0190-8286. Retrieved 2025-07-06.
- ↑ "Trends in Military Expenditure 2025" (PDF). Stockholm International Peace Research Institute. April 2026. Retrieved 26 April 2026.
- ↑ "Department of Defense | Base Structure Report | FY 2015 Baseline" (PDF). 5 September 2015. Archived from the original (PDF) on 5 September 2015. Retrieved 18 October 2017.
- 1 2 "1775". U.S. Army. Retrieved 18 April 2022.
- 1 2 "Birth of the U.S. Navy". U.S. Naval History and Heritage Command. Dec 19, 2019. Archived from the original on February 9, 2023. Retrieved May 23, 2023.
- ↑ "Resolution Establishing the Continental Marines". Marine Corps University. 10 November 1775. Archived from the original on April 18, 2022. Retrieved 18 April 2022.
- ↑ "Brief History of the United States Marine Corps". Marine Corps University. Retrieved 18 April 2022.
- ↑ "Power to Declare War". US House of Representatives: History, Art & Archives. Retrieved 18 April 2022.
- ↑ "Time Line 1700 – 1800". www.history.uscg.mil. Archived from the original on 10 August 2023. Retrieved 19 April 2022.
- ↑ "Time Line 1900's – 2000's". www.history.uscg.mil. Archived from the original on 11 October 2023. Retrieved 19 April 2022.
- ↑ "Air Force History". Air Force News. 21 November 2017. Retrieved 19 April 2022.
- ↑ "Veterans Preference and "Wartime" Service". 15 August 2016. Archived from the original on 21 June 2018. Retrieved 20 November 2018.
- ↑ Ott, Alan (2023-01-09). "Defense Primer :: The Military Departments" (in American English). Congressional Research Service. Retrieved 2024-07-04.
- ↑ "United States Space Force Facebook Page". Facebook. 20 December 2019.
- ↑ "About Space Operations Command". Spoc.SpaceForce.mil. Archived from the original on 26 October 2020. Retrieved 18 April 2022.
- ↑ Versions of Report # R42738 (Report). Congressional Research Service. Retrieved 25 July 2026.
- ↑ "The 2nd Article of the U.S. Constitution". National Constitution Center – The 2nd Article of the U.S. Constitution. Retrieved 21 April 2022.
- ↑ "Operational and Support Components | Homeland Security". www.dhs.gov. Retrieved 27 April 2022.
- ↑ "Organization and Management of the Department of Defense" (PDF). Retrieved 18 April 2022.
This article incorporates text from this source, which is in the public domain. - ↑ "10 USC 152: Chairman: appointment; grade and rank". uscode.house.gov. Retrieved 2026-08-03.
- ↑ "10 USC 154: Vice Chairman". uscode.house.gov. Retrieved 2026-08-03.
- ↑ "10 USC 155: Joint Staff". uscode.house.gov. Retrieved 2026-08-03.
- ↑ "DoD Key Leadership Face Charts" (PDF). Archived from the original (PDF) on 11 October 2023. Retrieved 20 April 2022.
- ↑ "Time for the Coast Guard to Join the Joint Chiefs". U.S. Naval Institute. 1 August 2020.
- ↑ "National Security Council". The White House. Retrieved 20 April 2022.
- ↑ "An Active-Duty National Security Advisor: Myths and Concerns". War on the Rocks. 28 February 2017. Retrieved 20 April 2022.
- ↑ Geller, Eric (June 2018). "Trump names Coast Guard official as new homeland security adviser". Politico. Retrieved 21 April 2022.
- ↑ "Memorandum on Renewing the National Security Council System". The White House. 5 February 2021. Retrieved 20 April 2022.
- ↑ "Executive Order on the National Space Council". The White House. 1 December 2021. Retrieved 21 April 2022.
- ↑ "Joint Publication 1: Doctrine for the Armed Forces of the United States" (PDF). Joint Chiefs of Staff of the United States Military. 25 March 2013. Archived from the original (PDF) on 28 October 2021. Retrieved 28 September 2021.
- ↑ "About". U.S. Strategic Command. Archived from the original on 4 October 2023.
- ↑ "Combat Support Agencies (CSAs)" (PDF). Department of Defense. June 27, 2013. 3000.06. Retrieved 8 August 2023.
- ↑ "About Us". Defense Contract Management Agency. Archived from the original on 11 October 2023.
- ↑ "Health Readiness & Combat Support". Military Health System. Archived from the original on 11 October 2023.
- ↑ "Our Work". Defense Information Systems Agency. Archived from the original on 27 November 2023.
- ↑ "About DIA". www.dia.mil.
- ↑ "About the Defense Logistics Agency". www.dla.mil. Archived from the original on 6 February 2026. Retrieved 26 February 2023.
- ↑ "About Us". www.dtra.mil.
- ↑ "About Us | National Geospatial-Intelligence Agency". www.nga.mil.
- ↑ "National Security Agency/Central Security Service > About > Central Security Service". www.nsa.gov.
- ↑ "National Security Agency Mission and Combat Support". www.nsa.gov.
- ↑ "The Army's Vision and Strategy". The Army's Vision and Strategy | The United States Army.
- ↑ "The Official Home Page of the United States Army". www.army.mil.
- 1 2 "ADP1: The Army" (PDF). US Army. This article incorporates text from this source, which is in the public domain.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 "DoDI 5100.01" (PDF). US Department of Defense. This article incorporates text from this source, which is in the public domain.
- ↑ "It Will be a Long Time Before Soldiers Get the M4 and SAW Replacements". 20 April 2022.
- ↑ "101st Airborne Division (Air Assault) :: FORT CAMPBELL".
- ↑ "XVIII Airborne Corps :: Fort Bragg". Archived from the original on 30 May 2020.
- ↑ "Mountain warfare training rated a solid Mount-ten!". 23 February 2021.
- ↑ "Jungle Operations Training Course challenges mental, physical readiness". 3 July 2017.
- 1 2 "Force Structure" (PDF). benning.army.mil. Archived from the original (PDF) on 27 February 2023. Retrieved 27 February 2023.
- ↑ "Army Rangers".
- ↑ "75th Ranger Regiment Home Page". www.soc.mil. Archived from the original on 4 July 2024. Retrieved 27 February 2023.
- ↑ "The FN SCAR!". SOFREP. Archived from the original on 27 February 2023. Retrieved 27 February 2023.
- 1 2 "Special Forces". Archived from the original on 31 October 2025. Retrieved 27 February 2023.
- ↑ "What It Means to be Part of the Army Special Forces". 8 February 2022.
- ↑ "Armor Officer".
- ↑ "Armor Branch Trifold" (PDF). benning.army.mil. Archived from the original (PDF) on 27 February 2023. Retrieved 27 February 2023.
- ↑ "Cadets | Field Artillery Proponent Office (FAPO) | Fort Sill". Archived from the original on 12 January 2026. Retrieved 27 February 2023.
- ↑ "Field Artillery King of Battle" (PDF). tradocfcoeccafcoepfwprod.blob.core.usgovcloudapi.net. Archived from the original (PDF) on 30 January 2026. Retrieved 27 February 2023.
- ↑ "The United States Army".
- ↑ "'Confident' of 2023 Fielding Goal, Army Dubs Hypersonic Weapon 'Dark Eagle'". 11 August 2021.
- ↑ "First unit fielding Army hypersonic missile in 2023". January 2023.
- ↑ "Army resurrects artillery command in Europe". 3 November 2021.
- 1 2 3 "OCADA | Fort Sill". Archived from the original on 26 January 2026. Retrieved 27 February 2023.
- ↑ "32nd Army Air and Missile Defense Command".
- ↑ "100th Missile Defense Brigade".
- ↑ "A Chronological Review of 60 Years" (PDF). smdc.army.mil.
- ↑ "Realign Air Defense Structure". AUSA. 23 June 2021.
- ↑ "Discover". 27 October 2016.
- ↑ "Modern Aviation – United States Army Aviation". Archived from the original on 12 May 2015.
- ↑ "MQ-1C Gray Eagle Unmanned Aircraft System (UAS) – USAASC". Archived from the original on 2 February 2024.
- ↑ "160th SOAR (A) Page". Archived from the original on 22 February 2023. Retrieved 27 February 2023.
- ↑ "Organization". Organization | The United States Army.
- ↑ "U.S. Army Forces Command". www.army.mil.
- ↑ "U.S. Army Materiel Command". www.army.mil.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:خدمت بایگانی منسوخ (رده) - ↑ "About – U.S. Army Training Doctrine and Command". www.tradoc.army.mil.
- ↑ "Futures". www.army.mil.
- 1 2 "The Corps". www.marines.mil. Archived from the original on 23 January 2026. Retrieved 25 February 2023.
- 1 2 Harkins, Gina (9 January 2020). "'Fleet Marine Force' Is Back as Commandant Pushes Return to Naval Roots". Military.com.
- 1 2 3 4 "Marine Air-Ground Task Force | MAGTF | Marines". www.marines.com.
- ↑ "All of the Marine M27 rifles are in ― if you're not a grunt or working with them, you're not getting one". 21 April 2019.
- ↑ "Marines, Navy Corpsmen train in casualty care field exercise at Fort McCoy". Archived from the original on 25 January 2026. Retrieved 26 February 2023.
- ↑ "The aging Marine LAV is still active across the Corps ... And, now, also is a museum piece". 7 January 2019.
- ↑ "Ground Combat Roles". Archived from the original on 16 January 2026. Retrieved 26 February 2023.
- ↑ "How a Marine Corps shift to long ranges may change its strong cannoneer tradition". 9 April 2021.
- ↑ "Here's how Marine air power will shift with the Corps' 2022 aviation plan". 11 May 2022.
- ↑ "Marine Corps Ready to Bring the Sting to Enemy Aircraft, Drones". 3 February 1984.
- ↑ "Who We Are". Archived from the original on 26 February 2023. Retrieved 26 February 2023.
- ↑ "I MEF Information Group". Archived from the original on 26 February 2023. Retrieved 26 February 2023.
- ↑ "I Marine Expeditionary Force > Units > I MIG > 1ST RADIO BN".[پیوند مرده]
- ↑ "Marine Littoral Regiment (MLR)". United States Marine Corps Flagship.[پیوند مرده]
- ↑ "Marine Raiders: The Corps' Only Special Operations Unit". 30 November 2022.
- 1 2 "About". www.navy.mil.
- ↑ "Naval Warfare 2010–2020: A Comparative Analysis". 6 August 2020.
- ↑ "Surface Warfare". www.usna.edu.
- ↑ "Aircraft Carriers – CVN". www.navy.mil.[پیوند مرده]
- ↑ "Ship Battle Forces". nvr.navy.mil.[پیوند مرده]
- ↑ "Submarines, Carriers, Cruisers & Other Vessels | Navy.com". www.navy.com.
- ↑ "Report to Congress on Constellation-class Frigate Program (FFG-62)". 27 December 2022.
- ↑ "Fleet Size". nvr.navy.mil.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:خدمت بایگانی منسوخ (رده) - ↑ "Military Units: Navy". U.S. Department of Defense. Archived from the original on 8 September 2025. Retrieved 8 December 2025.
- ↑ "This video shows the awesomeness of the US Navy's submarine force". 31 March 2018.
- ↑ "Submarines". www.usna.edu.
- ↑ "Ballistic Missile Submarines". www.csp.navy.mil. Archived from the original on 6 February 2026. Retrieved 26 February 2023.
- ↑ "Guided Missile Submarines". www.csp.navy.mil. Archived from the original on 3 February 2026. Retrieved 26 February 2023.
- 1 2 3 "Aviation Warfare". www.usna.edu.
- ↑ "Strategic Communications Wing 1". www.airpac.navy.mil. Archived from the original on 26 February 2023. Retrieved 26 February 2023.
- ↑ "About". www.marforcom.marines.mil.[پیوند مرده]
- ↑ "U.S. Marine Corps Forces, Pacific – Ensuring a Free and Open Indo-Pacific". www.marforpac.marines.mil. Archived from the original on 25 February 2023. Retrieved 25 February 2023.
- ↑ "Marine Corps Systems Command: Equipping Our Marines". www.marcorsyscom.marines.mil. Archived from the original on 25 February 2023. Retrieved 25 February 2023.
- ↑ "Mission". www.marforres.marines.mil.
- ↑ "Mission". www.usff.navy.mil. Archived from the original on 26 February 2023. Retrieved 26 February 2023.
- ↑ "About Us". www.af.mil.
- ↑ "Air Force Future Operating Concept: A View of the Air Force in 2035" (PDF). airforcemag.com. September 2015. Retrieved 28 September 2021.
- ↑ "The Joint Team" (PDF). doctrine.af.mil. Archived from the original (PDF) on 16 March 2023. Retrieved 26 February 2023.
- ↑ "Securing the High Ground" (PDF). airandspaceforces.com.
- ↑ "F-22 Raptor". Air Force.
- ↑ "If Congress blocks F-22 retirements, expect impact to Air Force drone programs: Hunter". 16 August 2022.
- ↑ "F-35A Lightning II". Air Force.
- ↑ "F-35 Completes Final Test for Nuclear-Capable B61 Series Weapons". 5 October 2021.
- ↑ "F-15 Eagle". Air Force.
- ↑ "F-15E Strike Eagle". Air Force.
- ↑ "F-15EX Could Replace Strike Eagle Fleet, in Addition to Older C/D Models, USAF Says". 30 July 2020.
- ↑ "F-16 Fighting Falcon". Air Force.
- ↑ "The One-Way Nuclear Mission".
- ↑ "A-10C Thunderbolt II". Air Force.
- 1 2 "B-2 Spirit". Air Force Global Strike Command AFSTRAT-AIR. Archived from the original on 9 September 2025. Retrieved 4 March 2023.
- ↑ "B-21 Raider". Air Force.
- ↑ "B-52H Stratofortress". Air Force.
- ↑ "LGM-30G Minuteman III". Air Force.
- ↑ "Sentinel ICBM 'on track' for flight test this year: Senior USAF official". 16 February 2023.
- ↑ "AC-130J Ghostrider". Air Force.
- ↑ "MC-130J Commando II". Air Force.
- ↑ "CV-22 Osprey". Air Force.
- ↑ "Combat rescue helicopter cuts trigger cost overrun, Air Force says". 12 August 2022.
- ↑ "MQ-9 Reaper". Air Force.
- ↑ "Mission". Archived from the original on 4 March 2023. Retrieved 4 March 2023.
- ↑ "E-3 Sentry (AWACS)". Air Force.
- ↑ "Gen. Minihan Keynote Intro for A/TA 2021".
- ↑ "C-5M Super Galaxy". Air Force.
- ↑ "C-17 Globemaster III". Air Force.
- ↑ "C-130 Hercules". Air Force.
- ↑ "VC-25 – Air Force One". Air Force.
- ↑ "KC-46A Pegasus". Air Force.
- ↑ "KC-135 Stratotanker". Air Force.
- ↑ "Major Commands and Reserve Components" (PDF). airforcemag.com. 30 September 2012. Retrieved 28 September 2021.
- ↑ "About Us". www.acc.af.mil.
- ↑ "Air Education and Training Command > About Us". www.aetc.af.mil.
- ↑ "About Us". www.afmc.af.mil.
- ↑ "About". www.afgsc.af.mil. Archived from the original on 26 February 2023. Retrieved 26 February 2023.
- ↑ "About Us". www.afsoc.af.mil. Archived from the original on 26 February 2023. Retrieved 26 February 2023.
- ↑ "Gen. Minihan Keynote Intro for A/TA 2021". www.amc.af.mil.
- ↑ "Our History – U.S. Space Force". www.spaceforce.com.
- ↑ "Leadership". www.spaceforce.mil. Archived from the original on 3 March 2021. Retrieved 26 February 2023.
- 1 2 3 "Space Force releases 1st doctrine, defines "spacepower" as distinct form of military power". United States Space Force. 10 August 2020. Archived from the original on 27 February 2021. Retrieved 25 October 2020.
- ↑ "Space Domain Awareness & Combat Power".[پیوند مرده]
- ↑ "Space Delta 9 builds orbital warfare tradecraft from the ground up". Schriever Space Force Base (Archived).[پیوند مرده]
- ↑ "Space Delta 3 focuses on electromagnetic spectrum". United States Space Command.[پیوند مرده]
- ↑ "Entering Year Four, Space Force Focusing on Cyber Capabilities".
- ↑ "Space Force coming to grips with cybersecurity threats". 7 July 2022.
- ↑ "Space Force embeds Cyber Squadrons into delta missions". 11 October 2022. Archived from the original on 4 March 2023. Retrieved 4 March 2023.
- 1 2 "Space Force's Plan for Cyber Warriors". 29 May 2020.
- ↑ "U.S. Space Command to Transfer Space Object Tracking to Department of Commerce". Archived from the original on 11 November 2025. Retrieved 8 December 2025.
- ↑ "Space Delta 2 monitors deep space". Nellis Air Force Base. 7 April 2021. Archived from the original on 26 February 2023. Retrieved 26 February 2023.
- ↑ "Premier space surveillance squadron located at Eglin". 12 December 2011. Archived from the original on 31 March 2025. Retrieved 31 March 2025.
- ↑ "Space Fence". 7 March 2023.
- ↑ "Ground-Based Electro-Optical Deep Space Surveillance". Archived from the original on 4 March 2023. Retrieved 4 March 2023.
- ↑ "Space Force Rounds Out Delta 2's Structure". 4 May 2022.
- ↑ "Space Delta 4". Archived from the original on 21 March 2023. Retrieved 26 February 2023.
- ↑ "All five Upgraded Early Warning Radars complete second generation hardware, software upgrades". raytheonmisslesanddefense.com. 19 September 2022. Archived from the original on 2 October 2022.
- ↑ "Perimeter Acquisition Radar Attack Characterization System". Air Force Space Command (Archived).[پیوند مرده]
- ↑ "Long Range Discrimination Radar (LRDR), Clear Space Force Station (CSFS), Alaska" (PDF). mda.mil.
- ↑ "SBIRS". 9 August 2022.
- ↑ "Defense Support Program Satellites". United States Space Force. Archived from the original on 28 May 2023. Retrieved 4 March 2023.
- ↑ "Space Delta 8". www.schriever.spaceforce.mil. Archived from the original on 26 February 2023. Retrieved 26 February 2023.
- ↑ "Global Positioning System".[پیوند مرده]
- ↑ "GPS.gov: Timing Applications". www.gps.gov.[پیوند مرده]
- ↑ "NNSA delivers enduring space-based nuclear detonation detection capability".
- ↑ "10th Space Operations Squadron".
- ↑ "53rd Space Operations Squadron". Space Base Delta 1.
- ↑ "4th Space Operations Squadron". Space Base Delta 1.
- ↑ "Advanced Extremely High Frequency System (AEHF)". Archived from the original on 4 March 2023. Retrieved 4 March 2023.
- 1 2 "Assured Access to Space". Archived from the original on 4 March 2023. Retrieved 4 March 2023.
- ↑ Erwin, Sandra (19 August 2021). "National security launch in transition as Space Force waits for Vulcan". SpaceNews.
- 1 2 "ROCKET CARGO FOR AGILE GLOBAL LOGISTICS – Air Force Research Laboratory". Archived from the original on 7 June 2021. Retrieved 4 March 2023.
- ↑ "SpaceX signs a deal to rocket military cargo around the world".
- ↑ "Space Force begins transition into field organizational structure". United States Space Force. 24 July 2020. Archived from the original on 15 November 2020. Retrieved 25 October 2020.
- ↑ "14 U.S. Code § 103 – Department in which the Coast Guard operates". LII / Legal Information Institute.
- ↑ "United States Coast Guard – Always Ready". www.uscg.mil.
- 1 2 3 4 5 6 7 "About U.S. Coast Guard Missions". Uscg.mil. This article incorporates text from this source, which is in the public domain.
- ↑ "United States Coast Guard > Units > Organization". www.uscg.mil.
- ↑ "CYBER 101: US Coast Guard Cyber Command (CGCYBER)". U.S. Cyber Command.[پیوند مرده]
- ↑ "Ranked: Top 10 Countries by Military Spending". 18 August 2022.
- ↑ "Summary of the Fiscal Year 2023 National Defense Authorization Act" (PDF). armed-services.senate.gov.
- ↑ "Congress authorizes 8% defense budget increase". 16 December 2022.
- ↑ "Congress Must Stop DOD's Misleading Budget Practices and End Pass-Through Practices". afa.org.
- ↑ Cordesman, Anthony H. (7 December 2022). "Strategy and the Congressional National Defense Authorization Act for Fiscal Year 2023".
- ↑ "US Army delivers $185.5 billion request for FY24, maintains weapon development portfolio". 13 March 2023.
- ↑ "In $255B budget, Navy prioritizes 3 subs and hypersonics, skips amphib buys". 13 March 2023.
- 1 2 "Office of the Under Secretary of Defense (Comptroller/Chief Financial Officer March 2023" (PDF). comptroller.defense.gov.
- ↑ "Air Force proposes stagnant workforce, flight time in FY24 budget". 13 March 2023.
- ↑ "U.S. Space Force budget hits $30 billion in 2024 proposal". 13 March 2023.
- ↑ "U.S. Coast Guard" (PDF). dhs.gov.
- 1 2 3 4 5 6 "Army Readiness and Modernization in 2022". AUSA (in English). 2022-06-15. Retrieved 2023-08-08.
- ↑ "Bell's V-280 Valor Just Won the Most Important Army Helicopter Competition in 40 Years". Forbes.
- ↑ "Next Generation Squad Weapon on target for 2023". 10 October 2022.
- ↑ "Analyzing the biggest changes in the Marine Corps Force Design 2030 update". 14 June 2022.
- ↑ "Marine Littoral Regiment (MLR)". United States Marine Corps Flagship. Archived from the original on 5 February 2026. Retrieved 26 February 2023.
- 1 2 "Top Stories 2022: U.S. Marine Corps Acquisition". 22 December 2022.
- ↑ "Navy Moves Out on DDG(X) Requirements".
- 1 2 3 4 "Top Stories 2022: U.S. Navy Acquisition". 26 December 2022.
- 1 2 "Keel Laying Ceremony Held for First Columbia-Class Ballistic Missile Submarine".
- 1 2 3 "The U.S. Air Force's Major Modernization Programs | Aviation Week Network".
- ↑ "The B-21 stealth bomber's first mission: Evading Pentagon red tape". 10 January 2023.
- ↑ "Space Force says DARC software on track, following GAO concerns". 16 June 2022.
- ↑ "ORACLE – Air Force Research Laboratory".
- ↑ "ARACHNE – Air Force Research Laboratory".
- ↑ "SPACE POWER BEAMING – Air Force Research Laboratory".
- ↑ "NAVIGATION TECHNOLOGY SATELLITE – 3 (NTS-3) – Air Force Research Laboratory". Archived from the original on 5 March 2023. Retrieved 5 March 2023.
- ↑ "DoD Personnel, Workforce Reports & Publications". dmdc.osd.mil. Defence Manpower Data Centre. Archived from the original on 10 March 2017. Retrieved 7 May 2019.
- ↑ "Quick Facts and Figures". Sss.gov. Archived from the original on 12 June 2018. Retrieved 17 October 2017.
- ↑ McGill, Kevin (13 August 2020). "Federal appeals court: Male-only draft is constitutional". Associated Press. Retrieved 13 September 2020.
- ↑ For example, a lieutenant general in the Air Force is equivalent to a vice admiral in that Navy since they both carry a paygrade of O-9.
- ↑ "Department of Defence Instruction 1310.01: Rank and Seniority of Commissioned Officers" (PDF). United States Department of Defense. 6 May 2006. Archived from the original (PDF) on 26 October 2011. Retrieved 9 November 2011.
- 1 2 3 "U.S. Military Rank Insignia". U.S. Department of Defense. Archived from the original on 31 July 2019.
- 1 2 3 "Military Careers: Occupational Outlook Handbook: U.S. Bureau of Labor Statistics". www.bls.gov.
- ↑ "Becoming an Officer — Today's Military". www.todaysmilitary.com. Archived from the original on 6 June 2026. Retrieved 27 October 2020.
- ↑ Rempfer, Kyle (17 August 2020). "Direct commissions for Army cyber officers finally gaining steam, two-star says". Army Times.
- ↑ "These are the 9 general officers who have earned five stars". 28 January 2019.
- ↑ "What is a Warrant Officer?". goarmy.com. Archived from the original on 1 November 2020. Retrieved 27 October 2020.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 Holm, Jeanne (1982). Women in the Military: An Unfinished Revolution. Presidio Press. ISBN 0891414509.
- ↑ Hoffman, Elizabeth (2017). The Hello Girls: America's first women soldiers. Cambridge, Massachusetts London, England: Harvard University Press. pp. 69–73, 289–301. ISBN 978-0-674-97147-9. OCLC 959649181.
- 1 2 DeSimone, Danielle (1 March 2022). "Over 200 Years of Service: The History of Women in the U.S. Military". USO. Retrieved 7 March 2022.
- ↑ "The Women of Redstone Arsenal". United States Army. Archived from the original on 20 June 2008. Retrieved 6 June 2009.
- ↑ Busse, Charlane (July 1978). "First women join Pershing training" (PDF). Field Artillery Journal. United States Army Field Artillery School: 40. Archived (PDF) from the original on 18 May 2011. Retrieved 5 June 2009.
- ↑ "The Journal interviews: 1LT Elizabeth A. Tourville" (PDF). Field Artillery Journal. United States Army Field Artillery School: 40–43. November 1978. Archived (PDF) from the original on 18 May 2011. Retrieved 5 June 2009.
- ↑ "Ocala Star-Banner – Google News Archive Search". News.google.com. Retrieved 18 October 2017.[پیوند مرده]
- ↑ E. Blake Towler, ed. (May–June 1996). "PEOPLE • PLANES • PLACES" (PDF). Naval Aviation News. pp. 40–44. Archived from the original (PDF) on 25 October 2012. Retrieved 23 December 2012.
- ↑ "American Women in Uniform, Desert Storm". Userpages.aug.com. Archived from the original on 11 October 2017. Retrieved 17 October 2017.
- ↑ "Women in the U.S. Navy: Historic Documents — Women in U.S. Military during Desert Shield/Desert Storm". Naval History and Heritage Command (in American English). Archived from the original on 5 February 2015. Retrieved 2024-06-30.
- ↑ "Twenty-five Years of Women Aboard Combat Vessels". Naval History and Heritage Command. Archived from the original on 31 May 2019. Retrieved 2022-12-23.
- ↑ "US Navy Lifts Ban on Women Submariners". The Guardian. Associated Press. 29 April 2010. ISSN 0261-3077. Archived from the original on 23 December 2016. Retrieved 23 December 2016.
- ↑ Baldor, Lolita. "Carter Telling Military to Open all Combat Jobs to Women". Military.com. Associated Press. Archived from the original on 5 December 2015. Retrieved 5 December 2015.
- ↑ Lamothe, Dan (3 December 2015). "In historic decision, Pentagon chief opens all jobs in combat units to women". The Washington Post. Archived from the original on 8 December 2015. Retrieved 8 December 2015.
- ↑ Tilghman, Andrew (3 December 2015). "All combat jobs open to women in the military". Military Times. Archived from the original on 7 December 2015. Retrieved 8 December 2015.
- ↑ Connley, Courtney (7 December 2015). "Breaking Barriers: U.S. Military Opens up Combat Jobs to Women". Black Enterprise. Archived from the original on 8 December 2015. Retrieved 8 December 2015.
- ↑ Rosenberg, Matthew; Philipps, Dave (December 3, 2015). "All Combat Roles Now Open to Women, Defense Secretary Says". The New York Times. Retrieved January 2, 2026.
- ↑ "Now Women Should Register For The Draft". TIME. 7 December 2015. Archived from the original on 3 November 2017. Retrieved 17 October 2017.
- ↑ "Women should be eligible for the draft, commission recommends". Politico. 2020-03-24. Retrieved 2024-06-30.
- ↑ Hasbrouck, Edward. "What's happening with women and draft registration ("Selective Service")?". Retrieved 2024-06-30.
- ↑ Tritten, Travis J. (10 August 2017). "Candidate to be first female Navy SEAL officer quits after a week". The Washington Examiner.
- ↑ Watson, Julie (11 August 2017). "Navy: Only woman in SEAL training pipeline drops out". chicagotribune.com. Retrieved 23 October 2020.
- ↑ Ives, Mike (16 July 2021). "First Woman Completes Training for Elite U.S. Navy Program". The New York Times. ISSN 0362-4331. Retrieved 24 January 2022.
- ↑ "Naval Special Warfare Welcomes CQT Class 115; First Woman Operator". DVIDS. Archived from the original on 5 January 2022. Retrieved 24 January 2022.
- ↑ "2018 Pay Chart". 1 January 2018. Archived from the original on 26 April 2018. Retrieved 25 April 2018.
- ↑ Sonmez, Felicia (1 June 2022). "Adm. Linda Fagan becomes first woman to lead U.S. Coast Guard". Washington Post. Retrieved 2 June 2022.
- ↑ Asch, Beth J.; Miller, Trey; Malchiodi, Alessandro (2012). Significant Gender- and Race/Ethnicity-Based Differences Exist in Rates of Promotion and Retention Among Officers (Report). Archived from the original on 20 April 2018. Retrieved 1 May 2018.
- ↑ "Sexual Assault Reports, Harassment Complaints Rise in US Military". Military.com. Retrieved 30 April 2020.
- ↑ "Defense Officials Tout Progress in Fight Against Sexual Assault". U.S. Department of Defense. Archived from the original on 7 September 2025. Retrieved 30 April 2020.
- ↑ "Defense Department Report Shows Decline in Armed Forces Population While Percentage of Military Women Rises Slightly". U.S. Department of Defense (in American English). 2023-11-06. Archived from the original on 2024-02-27. Retrieved 2024-06-30.
- ↑ "2022 Demographics Profile of the Military Community" (PDF). U.S. Department of Defense. 2022. Archived (PDF) from the original on 2023-12-11. Retrieved 2024-06-30.
- ↑ "Political Activities: Guidance for Members of the Armed Forces" (PDF). Department of Defense Standards and Conduct Office. Retrieved 20 December 2024.
- ↑ "AR 600-25: Salutes, Honors, and Visits of Courtesy" (PDF). United States Army Publishing Directorate. Retrieved 25 July 2026.
- 1 2 3 Command, Naval History & Heritage (11 February 2016). "the U.S. Navy and the Marine Corps". U.S. Department of the Navy. Retrieved 25 July 2026.
- ↑ "Rules for the Regulation of the Navy of the United Colonies of North-America". Naval Historical Center. Department of the Navy. Archived from the original on 23 January 2016. Retrieved 11 February 2016.
- ↑ "Precedence of Forces in Parades". 10 June 2024.
پیوند به بیرون
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
در میان تصاویر و رسانه‌ها از ویکیانبار
در میان گفتاوردها از ویکیگفتاورد
در میان داده‌ها از ویکیداده
نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا | |||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| |||||||||||||
| رهبری |
| ||||||||||||
| اجزا |
| ||||||||||||
| ساختار |
| ||||||||||||
| عملیات‌ها و تاریخ |
| ||||||||||||
| پرسنل |
| ||||||||||||
| تجهیزات |
| ||||||||||||
| کتابخانه‌های ملی | |
|---|---|
| سایر | |
