رازمیان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
رازمیان
Razmian from Lambsar.jpg
کشور ایران
استانقزوین
شهرستانقزوین
بخشبخش رودبار الموت غربی
مردم
جمعیت۹۶۵ تن در سال ۱۳۸۵
دژ تاریخی لمبسر(اسماعیلیان) پنج کیلومتری شهر رازمیان

رازمیان شهری است در بخش الموت غربی، شهرستان قزوین و استان قزوین و در کشور ایران. از همسایگان رازمیان می‌توان به بهرام آباد و شهرستان‌های علیا و سفلی و هیر اشاره نمود. این شهر طبق سرشماری سال ۱۳۸۵، ۹۶۵ نفر جمعیت دارد. مردم شهر رازمیان تات هستند و به زبان تاتی (پهلوی) صحبت می‌کنند.

راه دسترسی به این منطقه زیبا از پارک جنگلی باراجین و عبور از روستای زرشک و فلار و همچنین گذر از گردنه‌های پر پیچ و خم و مرتفع کامان و همچنین رودخانه شاهرود می‌باشد . بخش رودبار الموت غربی دارای ۱۲۱ روستا به مرکزیت رازمیان می‌باشد .

رازمیان شمالی ترین شهر استان قزوین می باشد همجواز با استان گیلان، پس از عبور از روستاهای هیر و ویار و طی مصافت یک ساعته به سمت شمال میتوان به جنگلهای جواهرده و همچنین جاده های دوهزار و سه هزار استان گیلان رسید.

آب و هوای این منطقه معتدل کوهستانی و در ارتفاعات در بیشتر مواقع مه آلود و دارای بکرترین مناظر طبیعی می باشد.

محصول اصلی زراعی این منطقه: برنج- خرمالو - فندق - گیلاس -آلبالو و گردو می‌باشد

دژ لمبسر[ویرایش]

دژ لمسر قلعه مستحکم اسماعیلیان در ۳ کیلومتری شمال شرقی شهر رازمیان - مرکز بخش رودبار الموت غربی - و بر سر راه روستای توریستی "هیر" قرار دارد. دره‌های عمیق نینه رود و لمه دسترسی به آن را از شرق و غرب غیرممکن ساخته‌اند و تنها از دو دروازه شمالی و جنوبی می‌توان به دژ وارد شد. شیب کوه که از شمال به جنوب کشیده شده و اختلاف دو سطح آن به ۱۵۰ متر می‌رسد حدود ۴۸۰ متر طول دارد و پهنای قلعه بیش از ۱۹۰ متر است، این موارد شرایط استثنایی برای دژ به وجود آورده که موجب تسخیر ناپذیر خواندن این قلعه شده‌است.[۳]

این قلعه که در بخش الموت غربی واقع گردیده مهم‌ترین مقر برای دفاع از الموت در برابر هجوم از سوی غرب بود.

محصولات زراعی[ویرایش]

به دلیل حاصل خیزی خاک و همچنین همجواری با رودخانه پر آب نینه رود برنج محصول اصلی منطقه رازمیان می باشد،در سال ۹۴ بیش از ۷۰۰ تن برنج از این شهر برداشته شد

محصولاتی همچون گیلاس خرمالو و گردو نیز جز زراعت اصلی مردم این منطقه است.


[۱][۲][۳][۴].

منابع[ویرایش]

  1. مقدمه کتاب «دستور زبان گویش‌های تاتی جنوبی»، پروفسور احسان یارشاطر، لاهه - پاریس ١٩٦٩
  2. گونه ‌های زبانی تاتی-تالشی، دونالد استیلو، ۱۹۸۱
  3. مقاله «بررسی گویش تاتی الموت»، پرویز البرزی ورکی، ۱۳۷۰، دانشگاه تهران
  4. «الموت». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۷ ژانویه ۲۰۱۶. دریافت‌شده در ۷ ژانویه ۲۰۱۶.

اطلس گیتاشناسی استان‌های ایربان، تهران: ۱۳۸۳ خ