آبیک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
آبیک
آبیک بر ایران واقع شده‌است
آبیک
اطلاعات
کشور: ایران Flag of Iran.svg
استان: قزوین
شهرستان: آبیک
بخش: مرکزی
جمعیت: ۶۰٬۱۰۷ نفر (۱۳۹۵)
ارتفاع از سطح دریا: ۱۰۰۸ متر
پیش‌شماره تلفنی: ۰۲۸۳۲۸
وبگاه: شهرداری آبیک

آبیِک یا اوبا شهری در بخش مرکزی شهرستان آبیک استان قزوین ایران است.

آبیک شهری صنعتی است و اکثرا ترک های آذری جمعیت این شهر را تشکیل میدهند. از اقلیت های این شهر می‌توان به فارس، تات، لر و گیلک اشاره کرد.

از صنایع معروف آن کارخانه سیمان آبیک و کارخانه اکسیژن طاها است. عملیات اجرایی شهر صنعتی آبیک نیز در سال ۱۳۸۵ خورشیدی آغاز شده‌است.[۱]
محله‌های تازه‌ساز شهر آبیک عبارت‌اند از شهرک خرم، شهرک قدس، کوی فرهنگیان، محله اداره برق و محله سپاه، شهرک بعثت، کوی سازمانی آمادگاه اصلی و عمومی آبیک (مسکن مهر).[۲]

آبیک شهری است زلزله‌خیز که در مسیر توسعه آتی مترو کرج - تهران قرار دارد. آزادراه تهران به تبریز و خط راه‌آهن تهران به تبریز نیز از کنار آبیک می‌گذرد. احتمالا تاریخچه شهرستان آبیک به کاروانسرایی برمیگردد که در مسیر جاده اصلی بنا شده بود.بعدها به جای آن کاروانسرا تعدادی مغازه ساخته شد. ضمنا در قسمت شمالی آبیک هم روستایی به نام اوبا بوده است که اولین قسمت مسکونی شهر آبیک بوده است.نام اوبا کلمه ای ترکی است و به معنی محل اتراق میباشد.ظاهرا ابن قسمت محل اتراق عشایر شاهسون بوده است که بعدها به صورت کامل در آنجا سکنی گزیده اند و در حال حاضر جزو بومی ترین و قدیمی ترین ساکنان آبیک هستند.وادی پورها و کریمزاده های آبیک از این طوایف هستند. اوْبا – (Oba) اوبه. چادر. محل برافراشتن چادر کوچ نشینان. خانه. مسکن. آبادی. ده. روستای شامل ۵ یا ۱۰ خانوار. گودال کوچک در بازی پیل دسته. نظام سنتی عشایر آذربایجان به ترتیب از بزرگ به کوچک بدین ترتیب است: طایفه ← تیره ← گؤبک ← اوبا ← خانوار. در واقع «اوبا» دومین واحد اقتصادی و اجتماعی پس از خانوار است که از چند آلاچیق یا کومه تشکیل شده است. معمولاً افراد ساکن اوبا، دارای سامان عرفی مشترک و رابطه خویشاوندی بوده و از مراتع به صورت اشتراکی بهره برداری می‌کنند. تعداد خانوارهای «اوبا» بین حداقل ۱۰ و حداکثر ۵۰ خانوار است. این تعداد از تعداد خانوارهای «اوبا» در قشلاق کمتر است. مدیریت هر «اوبا» با آغ ساققال (ریش سفید) است و هر «اوبا» با نام آن آغ ساققال مشخص می‌شود. گاهی حتی پس از فوت او نیز نامش بر «اوبا» باقی می‌ماند. هر «اوبا» دارای تأسیسات مشترک مانند جایگاه شیر دوشی، جایگاههای استراحت شبانه دامها و آبشخور آنها است. به صورت اُبِه به همین معنا وارد زبان فارسی شده است. بیگانه. مغازه. گردش. تقریح. مهمانی. تپه.

اماکن دیدنی[ویرایش]

دیگر اماکن دیدنی پیرامون آبیک عبارت‌اند از مقبره رئیس‌المجاهدین امام‌زاده علی شکرناب[۳]

آلودگی[ویرایش]

آلودگی شدید هوا (۵ برابر استاندارد) در نتیجه فعالیت کارخانه سیمان آبیک از مشکلات این شهرستان است.[۴]

جمعیت[ویرایش]

جدول زمانی جمعیت آبیک
سال ۱۳۵۵ ۱۳۶۵ ۱۳۷۵ ۱۳۹۰
جمعیت ۲٬۵۶۸ ۱۷٬۰۷۴ ۳۲٬۸۴۳ ۱۰۴٬۴۱۷

رشد جمعیت شهر آبیک از دههٔ ۱۳۵۵ تا ۱۳۶۵ برابر ۶۶۰٪ و از سال ۱۳۶۵ ۱۳۷۵ برابر ۱۹۰٪ اعلام شده‌است.[۴] این شهرستان از قطب‌های کشاورزی استان قزوین به‌شمار می‌آید و بالغ بر ۲۴ هزار هکتار کشت محصولات مختلف زراعی از جمله گندم، جو، ذرت (دانه‌ای و علوفه‌ای)، کلزا، یونجه و سایر محصولات دیگر در این شهر به عمل می‌آید. علاوه بر این، یکی از مراکز مهم برای پرورش دام و طیور در استان و حتی کشور به‌شمار می‌رود. کارخانه اکسیژن طاها نیز در سال ۱۳۸۴در این شهر پایه‌گذاری و در نیمه دوم سال ۱۳۸۶به بهره‌برداری رسید. این شهرستان از لحاظ ورزشی بیشتر در زمینهٔ کشتی موفق می‌باشد شهر ابیک نیز از ابیک علیا و ابیک سفا شرچشمه و در گذر زمان با توجه به ساکن شدن مهاجرین استانهای شمالی. غربی رشد و ابیک امروز شکل گرفته‌است وجود سد انتقالی اب طالقان به این شهرستان در دوران گذشته موجب شده‌است این شهرستان به عنوان یکی از قطب‌های کشاورزی استان قزوین و کشور تبدیل شود از دیگر قابلیت‌های این شهرستان وجود شهرک صنعتی کاسپین. واحدهای صنعتی ممتاز کشور مستقر در این شهرستان و وجود واحدهای پرورش طیور که موجب شده شهرستان ابیک بیش از ۸ درصد تخم مرغ و گوشت سفید مورد نظر کشور را تأمین کند شهرستان ابیک در بحث اطلاع‌رسانی نسبت به شهرستان‌های استان قزوین و همجواز در زمینه اطلاع‌رسانی و چاپ توزیع مطلبوعت محلی جایگاهی را به خود اختصاص دهد که وجود فعالیت دفتر خبری صدا و سیما مرکز قزوین از ابتدای سال ۸۴ شمسی با ۴ خبرنگار. گزارشگر و تصویر بردار و فعالیت ۴۵ خبرنگار حرفه‌ای در مطبوعات کشوری از دیگر ویژگی‌های این شهرستان می‌باشد

زبان زرگری[ویرایش]

زبان زرگری نام یکی از شاخه‌های زبان‌های هندو آریائی در ایران است که در روستای زرگر واقع در شهرستان آبیک قزوین و روستای قشلاق زرگرها واقع در شهریار استان تهران بدان تکلم می‌شود. نصرت‌الله زرگر، از ساکنان روستای قشلاق زرگرها از جمله کسانی است که برای اولین بار اشعاری را به این زبان سرود و اشعار چندین شاعر بزرگ آذری‌زبان را، از جمله تیلیم خان و مأذون قشقایی، به زبان زرگری ترجمه کرد و از سال ۱۳۷۲ فعالیت خود را در رادیو تهران در برنامهٔ «فرهنگ و مردم» آغاز کرد. حسن رضایی باغ‌بیدی بررسی زبان‌شناختی جامعی از زبان روستای زرگر کرده‌است.

در منابع آمده که اهالی روستای وَسمَقِ شهرستان زرندیه در استان مرکزی نیز به زبان زرگری سخن می‌گویند. در استان لرستان و شهر خرم‌آباد طایفه‌ای به نام رومیانی وجود دارد.

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]